Deel 6: De Schaduw aan het Venster
De avond viel over het ziekenhuis en de lichten van de stad fonkelden als sterren door de grote ramen van de privékamer. Mijn grootvader was even naar huis gegaan om wat dringende zaken af te handelen, en de verpleegkundigen hadden de lichten gedempt zodat ik kon rusten. De hartmonitors gaven een rustig, monotoon ritme aan dat bijna hypnotiserend werkte.
Ik lag in bed te staren naar het plafond, denkend aan de komende weken. Hoe zou ik mijn leven opnieuw opbouwen? Zonder Dominic, maar met twee prachtige kinderen en de machtige steun van mijn familie? Het voelde tegelijkertijd bevrijdend en angstaanjagend. Plotseling werd de stilte doorbroken door een zacht getik tegen het glas van het raam. Ik schrok overeind.
Mijn hart sloeg een slag over. Onze kamer bevond zich op de vierde verdieping van de vleugel. Niemand kon zomaar bij het raam komen, tenzij... tenzij via het onderhoudsbalkon dat langs de buitenkant van de gevel liep. Het getik herhaalde zich. Eerst zacht, daarna iets dringender. Met ingehouden adem schoof ik het laken opzij. Mijn lichaam protesteerde nog steeds met een doffe steek in mijn onderbuik, maar de adrenaline gierde door mijn aderen.
Ik stapte voorzichtig uit bed en liep op blote voeten naar het grote raam. Het rolluik was voor de helft neergelaten, maar door de kier kon ik naar buiten kijken. In het vale licht van de stadsverlichting stond een gestalte op het smalle metalen balkon. De jas was weg. Het dure pak was gekreukt en hing slordig om zijn schouders. Het haar van Dominic zat in de war en zijn ogen stonden wild en rood door gebrek aan slaap.
Hij drukte zijn gezicht bijna tegen het glas en hield zijn hand op de ruit. “Audrey... alsjeblieft, open het raam,” hoorde ik zijn stem dof door het glas heen klinken. Het klonk wanhopig, bijna krankzinnig. “Je moet me te hulp komen. Ze hebben al mijn rekeningen geblokkeerd. Ze hebben zelfs mijn auto's weggehaald! Ik kan nergens heen!” Ik voelde geen woede meer.
Geen angst. Alleen een koude, heldere distantie. Dit was de man die mij nog geen twee dagen geleden, nauwelijks bekomen van een bijna fatale bevalling, met een zwangere minnares aan zijn zijde had gedwongen om scheidingspapieren te tekenen. De man die dacht dat ik totaal vernietigd was. Ik deed een stap achteruit, pakte mijn telefoon van het nachtkastje en drukte op de noodknop om direct de beveiliging in te schakelen.
Toen liep ik weer naar het raam, keeke Dominic recht in de ogen, en schudde langzaam, heel bewust, mijn hoofd. Dominic begon met zijn vuisten tegen het glas te slaan. “Audrey! Doe open! We zijn getrouwd! Je kunt dit niet maken!” Maar hij wist niet wat er achter hem op het balkon gebeurde. Twee grote schaduwen verschenen in het donker, en binnen een seconde werd Dominic ruw bij zijn kraag gegrepen en van het raam weggetrokken. Het gevecht op het balkon was snel voorbij, maar de blik in Dominic’s ogen toen hij werd meegesleurd, was er een van pure, niet-aflatende terreur. En ik wist dat dit pas het begin was van zijn definitieve afrekening...
