DEEL5: De Val In De Nacht
De greep van de man om mijn pols voelde als een stalen klem. De geur van goedkope aftershave en vochtige regen gemengd met de stank van de ondergrondse parkeergarage drong mijn neus binnen. Mijn instinct schreeuwde dat ik moest vechten, maar mijn verstand dwong me tot absolute rust. Angst was een emotie die ik me nu niet kon veroorloven.
"Laat me los," zei ik met een ijskoude, snijdende stem die geen enkele twijfel liet over mijn autoriteit. "Je weet niet wie je aanraakt."
De man lachte minachtend, een rauw geluid dat echode tegen de betonnen muren van de garage. "Ik weet precies wie je bent, mevrouw Sterling. Een gevallen miljardairsdochter die denkt dat haar naam haar nog beschermt. Maar vanavond gelden de regels van meneer Miller."
Zijn compagnon stapte naar voren en trok de achterdeur van de zwarte auto wijd open. "Stap in. Maak het ons niet moeilijker dan het al is."
Op dat exacte moment klonk het gekrijs van banden dat door de garage galmde. Een zware Maybach kwam met hoge snelheid om de hoek gescheurd. De koplampen verblindden de twee mannen volledig. De auto stopte op slechts enkele centimeters van de zwarte wagen.
De deur van de Maybach vloog open, en Lucas stapte uit. Hij was niet meer de oude, rustige chauffeur die mij al jaren reed. In zijn hand hield hij een zware telescopische slagwapen. Zonder een woord te zeggen, haalde Lucas uit naar de man die mijn arm vastheld. Een doffe klap klonk, gevolgd door een pijnlijk geschreeuw van de aanvaller toen hij mijn arm losliet en naar zijn elleboog greep.
"Stap in, mevrouw Eleanor!" Schreeuwde Lucas.
Ik aarzelde geen seconde. Ik wendde me af van de twee mannen en dook de achterbank van de Maybach op. Lucas sprong achter het stuur, zette de auto in zijn achteruit en gaf vol gas. De banden rookten op het gladde beton. De twee mannen probeerden hun auto nog te bereiken, maar Lucas manoeuvreerde de zware Maybach met meesterlijke precisie langs hun voertuig en schoot de uitgangs-helling op, de regenachtige nacht in.
Mijn ademhaling was versneld, maar mijn geest bleef scherp als een scheermes.
"Gaat het met u, mevrouw?" Vroeg Lucas via de binnenspiegel, zijn gezicht strak van de adrenaline.
"Het gaat, Lucas. Dank je," zei ik terwijl ik mijn kleding recht trok. "Breng me naar het privé-kantoor van Tyler."
"Begrepen."
Ik pakte mijn telefoon en belde Marcus Miller direct op. Mijn vingers tikten zenuwachtig op mijn knie. Hij nam na één keer overgaan op.
"Eleanor? Waar ben je?" Vroeg Marcus bezorgd.
"Je vader is op de 42e verdieping van Vance Holdings," zei ik direct, zonder tijd te verliezen aan beleefdheden. "Hij is er samen met Khloe Bennett. Ze hebben mijn fysieke aandeelhouderscertificaten uit mijn kluis gestolen. En ze hebben zojuist twee mannen gestuurd om mij vast te houden in de parkeergarage."
Aan de andere kant van de lijn viel een ijskoude stilte. Ik kon de zware ademhaling van Marcus horen.
"Mijn vader..." Fluisterde Marcus met een stem vol afschuw. "Hij heeft de grens overschreden. Hij heeft criminaliteit verkozen boven zakelijke rivaliteit."
"Marcus," zei ik met een strakke toon. "Je zei dat je je eigen imperium wilde redden. Als je mij nu niet helpt om die certificaten terug te krijgen vóór negen uur morgenochtend, zal ik niet alleen Vance Holdings laten vallen, maar zal ik de volledige juridische en financiële macht van de Sterling-dynastie inzetten om de Miller Group naar de afgrond te slepen. En geloof me, ik zorg ervoor dat jij erin meegezogen wordt."
"Ik ben niet je vijand, Eleanor!" Schreeuwde Marcus door de telefoon. "Ik zit nu in mijn auto. Ik weet waar mijn vader de schaduwdocumenten bewaart. Khloe brengt de certificaten niet naar haar eigen huis; ze bewaart ze in het kantoor van mijn vaders advocaat in het financiële centrum om ze morgenochtend direct aan de notaris te overhandigen."
"Hoe weet je dat zo zeker?" Vroeg ik argwanend.
"Omdat ik het dossier vanavond op mijn vaders bureau heb gezien voordat ik naar jouw landhuis kwam," antwoordde Marcus. "De advocaat is Robert Vance – de oom van jouw man Julian."
Mijn ogen gingen wijd open. Het complot was veel groter en dieper geworteld dan ik ooit had kunnen vermoeden. Robert Vance, de juridisch adviseur van de familie Vance, werkte achter de schermen samen met de Miller Group om zijn eigen neef Julian te ruïneren en Sterling te bestelen. Julian dacht dat hij de leiding had, maar hij was omringd door vossen die hem levend aan het opeten waren.
"Waar is het kantoor van Robert Vance?" Vroeg ik.
"In de handelszone, gebouw 3, verdieping 12," zei Marcus. "Ik ben er over tien minuten. Eleanor, kom er niet alleen naartoe. Robert heeft de beschikking over particuliere beveiligers."
"Ik zie je daar," zei ik koud en verbrak de verbinding.
Ik keek uit het raam. De regen werd steeds heviger en kletterde tegen de ruiten van de Maybach. Ik belde Tyler opnieuw.
"Tyler, ik heb het adres. Handelszone, gebouw 3. We hebben een team van onze eigen juridische accountants en de Sterling-beveiliging nodig. Nu."
"Eleanor, het is twee uur 's nachts," waarschuwde Tyler. "Als we met geweld een advocatenkantoor binnendringen, kunnen ze ons aanklagen voor inbraak!"
"Ze hebben mijn gestolen eigendommen in hun bezit," antwoordde ik onverzettelijk. "We gaan niet inbreken. We gaan een dringende juridische audit uitvoeren op grond van de schuldeis-clausule die Sterling drie jaar geleden heeft ondertekend. Ik heb het recht om alle documenten die verband houden met de garanties per direct te inspecteren."
"Je gebruikt de oude clausule 18B?" Vroeg Tyler, en ik kon de bewondering in zijn stem horen. "Dat is een meesterzet. Dat geeft ons wettelijke toegang tot elk kantoor waar documenten van Vance Holdings worden bewaard."
"Zorg dat het team er binnen twintig minuten is," zei ik. "En Tyler... Zorg dat er een cameraman van de nationale financiële omroep meekomt."
"Een cameraman? Waarom?"
"Omdat Khloe Bennett zo graag op tv wil komen," zei ik met een duistere glimlach. "Laten we haar de hoofdrol geven in haar eigen ondergang."
Tien minuten later stopte de Maybach voor de imposante glazen ingang van het handelsgebouw. De straat was verlaten, afgezien van een zilveren sportwagen die geparkeerd stond met knipperende lichten. Marcus Miller stapte uit de sportwagen en liep op mijn auto af.
Toen ik uitstapte, keek Marcus mij aan met een blik die een mengeling was van schuldgevoel en vastberadenheid.
"Eleanor," zei hij zacht. "Het spijt me voor wat mijn vader heeft gedaan. Ik wist niet dat hij zo ver zou gaan."
"Bespaar me je excuses, Marcus," antwoordde ik strak. "We hebben nog zeven uur voordat de beurs opent. Waar is de sleutelkaart voor de 12e verdieping?"
Marcus trok een zwarte kaart uit zijn zak. "Ik heb de loper van mijn vaders kantoor. Maar we moeten snel zijn. De beveiliging in het gebouw wordt om de dertig minuten gecorrigeerd."
Samen met Marcus en Lucas liep ik de lobby van het gebouw binnen. De nachtwaker keek verrast op, maar toen hij Marcus zag, knikte hij en liet ons door. We namen de lift naar de 12e verdieping.
Toen de liftdeuren opengingen, was de gang in duisternis gehuld. We liepen geruisloos naar de glazen deuren van de maatschap Vance & Partners. Marcus haalde de sleutelkaart langs de lezer. Het groene lichtje knipperde, en de deur klikte open.
We stapten het kantoor binnen. Het ruikte naar oud papier en dure sigaren. Marcus leidde ons naar de kamer van Robert Vance achterin het pand.
Op het grote bureau van donker mahoniehout lag een lederen koffer. De koffer was afgesloten met een cijferslot.
"Dit is hem," zei Marcus, terwijl hij zijn handen op de koffer legde. "De certificaten liggen hierin."
"Weet je de code?" Vroeg ik.
"Nee," zei Marcus. "Robert verandert zijn codes elke week."
Lucas stapte naar voren met een schroevendraaier en een klein breekijzer dat hij uit de auto had meegenomen. "Laat mij maar, mevrouw."
Met een hard gekraak forceerde Lucas het slot van de koffer. De deksel sprong open.
Binnenin lagen stapels papieren. Ik boog me voorover en pakte de documenten op. Het waren inderdaad de originele Sterling-aandeelhouderscertificaten. Maar toen ik het onderste blad omsloeg, verstijfde mijn bloed.
Het was geen gewone overdracht van aandelen.
Het was een getekend verkoopcontract van de voltallige activa van Vance Holdings én Sterling Investment Division aan een onbekende entiteit genaamd 'Helios Corporation'.
En onderaan het document stond een handtekening die mij de adem benam.
Het was niet de handtekening van Julian. Het was niet de handtekening van Khloe.
Het was de handtekening van mijn eigen vader, Lord Edward Sterling.
Mijn wereld wankelde.
