DEEL 4: De Vaste Grond Wankelt
Ik staarde naar het oplichtende scherm van mijn telefoon. De foto van de geopende, lege kluis in mijn voormalige kantoor bij Vance Holdings bracht een schokgolf teweeg, maar niet van angst. Het was een schok van ijskoude realisatie. In die kluis lagen niet zomaar wat paperassen; daar bewaarde ik de originele, fysieke aandeelhouderscertificaten van Sterling’s preferente aandelen in Vance Holdings. Zonder die papieren zou een juridische strijd om het eigendom van de onderneming maanden, zo niet jaren, kunnen vertragen.
Khloe Bennett had dus niet alleen digitaal toegeslagen, maar had ook fysiek inbreuk gemaakt op mijn persoonlijke eigendommen. Ze had de kluis laten kraken.
"Eleanor?" Mijn vader kwam naast me staan, zijn blik strak op het telefoonscherm gericht. "Is dat...?"
"De fysieke certificaten," zei ik met een stem die snijdend koud klonk. "Ze heeft ze."
"Als zij die papieren in handen heeft en ze morgen op de persconferentie presenteert als overgedragen bezit, kan ze beweren dat jij je rechten vrijwillig hebt afgestaan," zei mijn vader, terwijl de aderen op zijn voorhoofd opzwollen. "Dat is een juridische hinderlaag!"
"Alleen als ze weet hoe ze de echtheidskenmerken moet valideren," antwoordde ik, terwijl een trilling van berekening door mijn hoofd ging. "Khloe is slim, maar ze is hoogmoedig. Ze denkt dat papierwerk voldoende is."
Ik pakte mijn telefoon en belde Tyler direct terug.
"Tyler, we hebben een acuut probleem. Khloe heeft kluis 4B in de oostvleugel leeggemaakt. Ze heeft de fysieke aandelenopties."
Aan de andere kant van de lijn bleef het even stil. Dan hoorde ik het geluid van een stoel die naar achteren werd geschoven. "Dat is onmogelijk. Die kluis was beveiligd met een biochemische scanner en een dubbele toegangscode die alleen jij en Julian bezaten."
"Julian," fluisterde ik. Mijn nagels boorden zich in de palm van mijn hand. Julian had haar niet alleen zijn vertrouwen geschonken, hij had haar de sleutels gegeven van mijn meest beveiligde persoonlijke documenten. Hij had actief meegewerkt aan het overhandigen van de Sterling-erfenis aan een vreemde.
"Slecht nieuws, El," zei Tyler strak. "Maar het goede nieuws is dat ik zojuist de marktactiviteit rond VanceTech heb opgemerkt. Er is op de zwarte markt in Frankfurt al een enorme hoeveelheid 'short-posities' geplaatst op het aandeel Vance Holdings. Iemand gokt honderden miljoenen op de algehele ondergang van het bedrijf morgenochtend."
"De Miller Group?" vroeg ik.
"Niet de Miller Group als geheel," antwoordde Tyler. "De orders komen van een privéfonds geregistreerd in Genève. En raad eens wie de uiteindelijke gemachtigde is? Arthur Miller. De vader van Marcus."
Ik keek naar de deur waar Marcus zojuist doorheen was gegaan. Hij had me gezegd dat hij zijn vader wilde stoppen, maar speelde hij wel een eerlijk spel? Was zijn bezoek aan het Sterling-landgoed een oprechte waarschuwing, of was hij gestuurd om mij af te leiden terwijl zijn vader de genadeslag voorbereidde?
"Tyler, volg de geldstroom van die short-posities," beveelde ik. "En controleer of Marcus Miller de afgelopen twee uur contact heeft gehad met de banken in Genève."
"Ik ben er al mee bezig. Eleanor... Je moet voorzichtig zijn. Als dit verkeerd afloopt, slepen ze Sterling mee in de afgrond van de beurswaaghalzen."
"Ik ga niet ten onder, Tyler. Niet vanavond, en niet morgen."
Ik hing op en keek mijn vader aan. "Ik moet naar het kantoor van Vance Holdings. Nu."
"Het is één uur 's nachts," zei mijn vader bezorgd. "Het gebouw is afgesloten, en Julian heeft de beveiliging waarschijnlijk opdracht gegeven om jou de toegang te weigeren."
"Julian kent de geheime gangen van dat gebouw niet," zei ik met een vage glimlach. "Ik heb de bouwplannen van het hoofdkantoor drie jaar geleden zelf gefinancierd toen Vance Holdings het pand kocht. Er is een privé-lift die rechtstreeks naar de directieverdieping leidt, buiten het zicht van de centrale receptie."
Vijftien minuten later reed de Maybach van Lucas door de verlaten, regenachtige straten van het financiële district. De gigantische glazen toren van Vance Holdings reikte omhoog in de mistige nachtlucht, verlicht door de blauwe neonletters aan de top. Het gebouw zag er rustig uit, maar ik wist dat het de broedplaats was van een gigantische samenzwering.
Lucas parkeerde de auto in de ondergrondse parkeergarage, in een donkere hoek vlakbij de laad- en loszones. Ik stapte uit, gehuld in mijn zwarte jas, en liep naar een schijnbaar normale betonwand. Ik drukte mijn hand tegen een verdekt gemonteerde paneelplaat. Een zacht gepiep klonk, en een verborgen deur schoof geruisloos open.
De privé-lift bracht mij binnen dertig seconden naar de 42e verdieping – de directieverdieping.
De gangen waren donker en stil. Alleen het gedempte geluid van de airconditioning was te horen. Ik liep op mijn tenen over het dikke tapijt naar mijn oude kantoor. De deur stond op een kier. Er brandde licht binnen.
Ik hield mijn adem in en naderde voorzichtig.
Stemmen klonken uit de ruimte.
"Ben je er zeker van dat hij niets doorheeft?" Vroeg een vrouwenstem. Khloe.
"Julian is een naïeve idioot," antwoordde een mannenstem. De stem was rauw, ouder. Het was niet Julian. En het was niet Marcus.
Het was Arthur Miller. De aartsvijand van mijn familie.
"Hij gelooft echt dat ik van hem hou," vervolgde Khloe met een kille, spottende lach. "Hij heeft alle documenten ondertekend zonder de kleine lettertjes te lezen. Morgen om negen uur, zodra de beurs opent en VanceTech faalt, worden alle activa van Vance én Sterling automatisch overgedragen aan onze stichting. Eleanor Sterling zal denken dat Julian haar heeft bedrogen, terwijl jij en ik de hele erfenis opstrijken."
"En hoe zit het met mijn zoon, Marcus?" vroeg Arthur Miller ijskoud. "Hij is erachter gekomen. Hij is vanavond naar het Sterling-landgoed gegaan om Eleanor te waarschuwen."
Khloe lachte zachtjes. "Laat Marcus maar praten. Eleanor zal hem nooit vertrouwen. De Sterling-familie haat de Millers al dertig jaar. Ze zal denken dat het een valstrik van Marcus is en zijn advies negeren. Tegen de tijd dat ze doorheeft dat Marcus de waarheid sprak, zijn wij al onderweg naar Zwitserland met zeshonderd miljoen euro."
Ik voelde de kou door mijn aderen stromen. Marcus had de waarheid gesproken. Hij probeerde mij echt te waarschuwen, terwijl zijn eigen vader hem had verraden en gebruikt als pion om mij op het verkeerde spoor te zetten.
"Goed," zei Arthur Miller. "Zorg ervoor dat de originele aandelen certificaten van Eleanor morgenochtend op de tafel liggen bij de persconferentie. Als de media zien dat zij haar eigen rechten heeft ondertekend, is er geen enkele rechter die haar claim zal toewijzen."
"Geen zorgen, Arthur," zei Khloe. "Ik heb de documenten hier in mijn tas. Ze liggen veilig."
Ik deed een stap achteruit om me in de schaduw van de gang te verbergen, maar mijn hak maakte een licht, tikkend geluid op het harde marmeren gedeelte van de vloer vlak voor de deur.
Het gesprek binnen verstomde op slag.
"Wie is daar?!" Schreeuwde de stem van Arthur Miller.
Voetstappen kwamen met grote haast naar de deur.
Mijn hart hamerde tegen mijn ribben. Als ze mij hier nu ontdekten, alleen in een verlaten kantoortoren in het midden van de nacht, zou er geen enkele getuige zijn van wat er met mij kon gebeuren...
Ik draaide me om en rende zo stil mogelijk naar de privé-lift. Mijn vingers drukten paniekerig op de roepknop. De liftdeuren openden zich met een zacht belletje – een geluid dat echode door de lege gang.
"Hey! Blijf staan!" Klonk de stem van een beveiligingsbeambte aan het einde van de gang.
Ik glipte de lift in en sloeg op de knop voor de kelder. De deuren sluiten zich net op het moment dat een grote man in een uniform de hoek om kwam rennen.
De lift zakte snel naar beneden. Mijn handen trilden. Ik wist nu alles. Ik wist wie de echte vijanden waren, wat hun plan was en hoe ze het wilden uitvoeren. Maar ik had nog steeds geen bewijs van de diefstal van de certificaten, en de beurs ging over minder dan zeven uur open.
Toen de lift de kelder bereikte en de deuren opengingen, stond er niet de lege parkeergarage op mij te wachten.
Er stond een zwarte auto dwars voor de liftdag opgesteld. De deuren van de auto vlogen open, en twee mannen in donkere pakken stapten uit.
"Mevrouw Vance... of moeten we zeggen, mevrouw Sterling?" zei een van de mannen met een sinistere glimlach. "Onze baas wil graag dat u nog even blijft voor een kort gesprek."
Voordat ik kon schreeuwen om Lucas, greep een van de mannen mijn arm met een ijzeren greep.
