DEEL2 : De IJzige Stilte Vóór de Storm
De zware eiken deuren van het Grand Astoria Hotel slopen achter mij met een doffe, definitieve klank. De frisse nachtlucht raakte mijn gezicht als een ontwaking. Buiten stonden talloze journalisten en fotografen, gealarmeerd door de viraal gegane video van Julians toespraak. De flitslichten van tientallen camera's verlichtten de donkere straat als een epileptische bliksemstorm. Ze wilden tranen zien. Ze hopen op een emotionele instorting van de ver verheven Eleanor Sterling, de vrouw die tot voor kort de onaantastbare koningin van de stadsaristocratie was.
Ik trok mijn mantel van zwart kasjmier strakker om mijn schouders, zette mijn oversized zonnebril niet op en keek recht in de lenzen. Geen haast, geen aarzeling. Met afgemeten, elegante stappen liep ik naar de zwartgeblindeerde Maybach die met draaiende motor op mij wachtte. Mijn chauffeur, de getrouwe oude Lucas die al dertig jaar voor de familie Sterling werkte, hield het portier voor mij open. Zijn handen trilden lichtjes van ingehouden woede; hij had de live-uitzending in de auto gevolgd.
"Mevrouw," fluisterde Lucas met een schorre stem, "zeg me slechts één woord en ik zorg ervoor dat mijn neef de transportroutes van Vance Holdings morgen volledig platlegt."
"Nog niet, Lucas," antwoordde ik zacht terwijl ik op de zachte lederen zitting plaatsnam. "Wraak die te snel wordt geserveerd, mist de nodige finesse. Laten we ze eerst hun verbeelding laten vieren. Breng me naar het landhuis van de familie Sterling."
De auto gleed geruisloos weg door de verlichte straten van de metropool. Achter ons bleef het hotel achter als een broeinest van roddels en schandalen. Ondertussen stroomden op mijn telefoon honderden berichten binnen. Bestuursleden van de banken, oprichters van weldadigheidsstichtingen, oude studievrienden – iedereen wilde weten wat er ging gebeuren. Ik negeerde ze allemaal. Slechts één scherm hield ik nauwlettend in de gaten: de live-feed van het gala.
Op het scherm was te zien hoe Julian en Khloe proostten met kristallen glazen gevuld met de duurste champagne. Khloe droeg een emeraldgroene jurk die, naar ik wist, speciaal door een Parijse ontwerper was gemaakt. Ze straalde van triomf. Julian keek naar haar met een blik vol bezitsdrang en vermeende superioriteit. Hij dacht dat hij de macht had gegrepen. Hij dacht dat hij zich definitief had ontdaan van de 'strenge, kille Eleanor' die hem altijd bleef herinneren aan zijn zakelijke verplichtingen.
Wat Julian niet wist, was dat Vance Holdings op papier weliswaar een miljardenbedrijf leek, maar in werkelijkheid op een drijfzand van schulden was gebouwd. Drie jaar geleden, toen wij trouwden, stond Vance Holdings op de rand van het faillissement vanwege Julians roekeloze investeringen in vastgoedprojecten in Zuidoost-Azië. Mijn vader, Lord Edward Sterling, wilde de bruidsschat niet zomaar schenken. Dus sloten we een geheime overeenkomst: Sterling Investment Division verstrekte via drie offshore-entiteiten kredieten ter waarde van vierhonderd miljoen euro. Als onderpand diende zeventig procent van de aandelen van het moederbedrijf Vance Holdings.
Julian had de documenten toentertijd ondertekend in een roes van dankbaarheid en verlichting, zonder ooit te begrijpen dat hij zijn eigen ziel aan de Sterling-dynastie had verkocht. Hij geloofde oprecht dat de stijgende winsten van de afgelopen twee jaar het resultaat waren van zijn eigen geniale strategische inzicht. Hij wist niet dat ik elke week urenlang in het geheim overleg voerde met de operationele directeuren om de gaten in zijn beleid te dichten.
Mijn telefoon trilde opnieuw. Het was weer Tyler Hayes.
"El," sprak hij, en ik kon het geluid van toetsenbordaanslagen op de achtergrond horen. "Julian heeft zojuist opdracht gegeven aan zijn financiële directeur om een persbericht uit te sturen. Morgenochtend wil hij de beursgang van hun nieuwe technologie-dochteronderneming, VanceTech, formeel aankondigen. Hij gebruikt de beursgang om de koers van het aandeel op te drijven en zijn romantische bekendmaking te presenteren als een 'teken van vernieuwing en transparantie'."
"Hij gebruikt Khloe als een marketingtool," zei ik met een kille glimlach. "Typisch Julian. Hij denkt dat het publiek een romantisch sprookje verkiest boven harde cijfers."
"Wat doen we met de investeerders?" vroeg Tyler. "De topman van Vanguard Capital heeft mij zojuist gebeld. Hij twijfelt of hij zijn belang van vijftig miljoen moet aanhouden nu jij niet langer de garantie bent voor het management van Vance Holdings."
"Zeg tegen Vanguard dat ze zich stil moeten houden," antwoordde ik ijzig. "Laat Julian morgen op de beurs zijn show opvoeren. Laat hem de koers zo hoog mogelijk opstuwen. Hoe hoger hij klimt, hoe harder de smak zal zijn als de vloer onder hem wegzakt."
"En Khloe Bennett?" vroeg Tyler nieuwsgierig. "We hebben haar achtergrond nagetrokken. Ze is niet zomaar een naïeve secretaresse. Ze heeft nauwe banden met de Miller Group – de grootste rivaal van jouw familie."
Ik keek uit het raam naar de donkere silhouetten van de wolkenkrabbers. Een ijskoude rilling van fascinatie ging door mij heen. Dus Khloe was geen toevallige minnares; ze was een geïnfiltreerde spion, ingezet door onze aartsvijanden om Vance Holdings van binnenuit te slopen en indirect de Sterling-familie te beschadigen. En Julian, blind door zijn eigen ego, had de wolf met open armen in zijn schaapskooi verwelkomd.
"Interessant," fluisterde ik. "Ze denkt dat ze Julian gebruikt om mij te vernietigen. Maar ze weet niet dat Julian slechts een pion is op mijn schaakbord."
De Maybach stopte voor de imposante gietijzeren poort van het Sterling Landgoed. De enorme villa, gebouwd in neoklassieke stijl, verrees majestueus tussen de eeuwenoude eikenbomen. Dit was de plek waar ik was opgegroeid, de plek waar mij was geleerd dat emoties een luxe waren die de machtigen zich niet konden veroorloven.
Toen ik de hal binnenstapte, stond mijn vader bij de marmeren open haard. In zijn hand hield hij een glas whisky. Zijn gezicht was strak, gegroefd door de jaren en gevuld met de autoriteit van een man die generaties aan rijkdom beheerde.
"Je hebt hem te lang zijn gang laten gaan, Eleanor," sprak mijn vader met zijn diepe, gebiedende stem zonder om te kijken. "Een Sterling laat zich niet vernederen door een omhooggevallen broekie waarvan de familiegeneraties nog geen vijftig jaar beslaan."
"Het was geen vernedering, vader," antwoordde ik terwijl ik mijn handschoenen uittrok en op de glazen tafel legde. "Het was een bevrijding. Vanaf vanavond hoef ik niet langer het masker van de loyale echtgenote te dragen."
Mijn vader draaide zich langzaam om. Een zeldzame, tevreden glimlach verscheen op zijn gelaat. "Wat is je eerste zet?"
"Ik ga niet aanvallen," zei ik rustig. "Ik ga hem precies geven wat hij wil. Ik ga hem Vance Holdings laten besturen zonder mijn bescherming. En ik ga Khloe Bennett de controle geven over de Sterling-fondsen waartoe ze denkt toegang te hebben."
Mijn vader fronsde zijn wenkbrauwen. "Je geeft haar toegang tot onze rekeningen?"
"Tot de schijnrekeningen," gecorrigeerde ik hem. "De rekeningen die gevuld zijn met schuldbekentenissen van de Miller Group."
Mijn vader liet een korte, luide lach horen die galmde door de hoge ruimte. "Mijn dochter... Je bent meedogenlozer dan ik dacht."
Op dat moment ging de deurbel van het landhuis. Het was al ver voorbij middernacht. Lucas liep naar de deur en opende deze voorzichtig. Buiten op de oprijlaan stond geen auto van een willekeurige bezoeker. Het was een zwarte sportwagen met een draaiende motor.
Er stapte een man uit. Hij droeg een strak maatpak, zijn das hing losjes om zijn nek. Het was Marcus Miller – de erfgenaam van de Miller Group en de man die jaren geleden de aartsvijand van mijn familie was, maar ook de enige man die mij ooit de waarheid durfde te zeggen over Julian Vance.
Marcus liep naar de drempel, negeerde de bewakers en keek mij recht in de ogen met een duistere, ondoorgrondelijke blik.
"Eleanor," zei hij met een schorre stem, "we moeten praten. Khloe heeft niet alleen jou verraden. Ze heeft vanavond het definitieve protocol geactiveerd om de Sterling-bezittingen over te hevelen... en mijn vader zit erachter."
Ik verstijfde. Was het plan van de Millers al veel verder gevorderd dan ik dacht?
