Deel 5: Een Onverwacht Telefoontje
Ik liep snel de trap af, het metalen doosje stevig tegen mijn borst geklemd alsof het een kostbaar juweel was. De stilte in het huis voelde nu niet meer gezellig of rustig aan; het voelde drukkend, als de stilte voor een naderende storm. Ik legde het doosje tijdelijk in de lade van het aanrecht, achter de blikken soep en de kruidenpotjes, waar het volkomen uit het zicht was.
Net op dat moment ging de vaste telefoon in de gang over.
Het scherpe geluid sneed door de stilte en deed me zo hard schrikken dat ik bijna het blikje soep liet vallen. Wie kon dat nu zijn? Het was veel te vroeg voor Trevor en Mallory om al thuis te zijn. Misschien was het een telemarketingbedrijf, of een van de buren die wilde vragen hoe de stilte in huis beviel nu de kinderen weg waren.
Ik liep naar de gang, nam de hoorn op en zei met een trillende stem: "Met... met Clara."
Aan de andere kant van de lijn bleef het een paar seconden stil. Alleen het zachte ruisen van een slechte verbinding was te horen. Ik hoorde iemand diep ademhalen. En toen klonk er een stem die me door merg en been ging.
"Mam? Ben je daar?"
Het was Trevor. Maar zijn stem klonk anders dan vanochtend aan de ontbijttafel. Er zat een vreemde spanning in, een soort gejaagde ondertoon die ik niet van hem gewend was. Hij klonk niet als een vader die rustig met zijn gezin in de auto zat op weg naar huis. Hij klonk... angstig. Of woedend. Het was moeilijk te duiden.
"Ja, Trevor," antwoordde ik, terwijl ik probeerde mijn stem te bedaren. "Ik ben er. Is er iets gebeurd? Zijn jullie ergens vast komen te staan met de file?"
"Nee, nee, we rijden nog," zei hij snel, misschien iets té snel. "We zijn bijna op de snelweg. Maar... ik bel even omdat Mallory dacht dat we iets vergeten waren. Nolan dacht dat hij zijn groene rugzak op zijn kamer had laten liggen. Heb je hem misschien ergens gezien?"
Mijn maag trok zich samen. Een koude rucola liep over mijn rug. De groene rugzak? Maar Nolan had die toch meegenomen naar de auto? Dat had hij tenminste gezegd toen Trevor hem ernaar vroeg. Waarom zou Trevor nubellen om te vragen of de rugzak er nog lag? Hadden ze pas kilometers verderop ontdekt dat de tas er niet was, of loog Trevor tegen mij over wat er in die auto gebeurde?
"Nee, Trevor," zei ik zo kalm mogelijk, terwijl ik hoopte dat hij de trilling in mijn stem niet zou opmerken. "Nolan nam de rugzak toch mee naar de auto toen jullie vertrokken? Hij liep ernaar terug en kwam hem even later ophalen."
Aan de andere kant van de lijn hoorde ik Trevor diep zuchten. Een zucht die meer leek op een grom van frustratie. "Ja... klopt," zei hij aarzelend. "Alleen... Mallory dacht dat hij misschien een klein doosje of iets dergelijks in de kamer had laten liggen. Een metalen doosje waar hij wat spulletjes in bewaarde. Heb je dat toevallig zien liggen tijdens het verschonen van het bed?"
Mijn adem stokte in mijn keel. Ze wisten ervan. Ze wisten dat dat doosje er was. En erger nog, ze wisten dat ik het bed zou verschonen. Daarom had Nolan die blik naar boven geworpen voordat hij in stapte. Niet om afscheid te nemen van zijn kamer, maar om te controleren of ik het al had gevonden, of om te hopen dat ik het zou vinden!
De leugen lag op het punt van mijn tong om te ontkennen dat ik iets had gezien, maar ik wist dat het te laat was. Ze vermoedden het. Wat moest ik antwoorden op de vraag van mijn eigen zoon?
