Deel 4: De Vergeten Camera in de La
De gedachte aan de digitale camera sloeg in als een blikseminslag. Ik herinnerde me feilloos dat Nolan dat kleine, blauwe apparaatje erg leuk had gevonden. Ik had het hem cadeau gedaan zodat hij foto's kon maken van de bloemen in de tuin, de vogels bij het vogelhuisje en de wandelingen die we samen maakten naar het park. Hij had het overal mee naartoe genomen, net als die groene rugzak.
Maar toen ik vandaag keek naar het moment waarop ze vertrokken, herinnerde ik me iets vreemds. Toen Nolan naar de auto rende om zijn vergeten rugzak te halen, had hij iets in zijn handen gedragen dat zwaar en hoekig aanvoelde. Was dat de camera geweest? Of lag de camera ergens anders?
Ik stond op van het bed en begon als een bezetene de logeerkamer door te zoeken. Ik trok de lades van het oude nachtkastje open. Niets dan een paar lege kledinghangers en een stoffig tijdschrift uit vorig jaar. Ik keek onder het bed, doorzocht de kleine kledingkast in de hoek, en voelde zelfs achter de gordijnen of er iets verstopt zat. Geen camera te bekennen.
Teleurgesteld zakte ik neer op de stoel bij het bureau. Had hij de camera dan toch meegenomen in die groene rugzak? Dat zou logisch zijn. Als het doosje daarin zat, dan zat de camera daar waarschijnlijk ook in. Maar toen viel mijn oog op iets op het bureau. Een klein, zwart USB-kabeltje lag daar opgerold in de hoek, netjes naast een stapel kleurplaten die Maisie had achtergelaten.
Ik liep naar het bureau toe en pakte het kabeltje op. Het voelde nog lauw aan, alsof het pas geleden was gebruikt. Maar waarom zou Nolan de camera opladen als hij hem wilde meenemen? Of... had hij de camera misschien niet meegenomen, maar wel de foto's overgezet? Of had hij de camera ergens anders achtergelaten omdat het te riskant was om hem mee te nemen in de auto waar zijn vader alles kon controleren?
Mijn hart sloeg een slag over. Als hij de camera of het geheugenkaartje had achtergelaten, moest het hier ergens zijn. Ik keek opnieuw rond in de kamer. Mijn blik viel op de oude staande klok in de hoek van de kamer, waarvan het deurtje op een kier stond. Ik liep erheen en trok het deurtje langzaam open. Het rook er naar oud hout en stof. Achter het slingerende gewicht lag iets zwarts.
Ik stak mijn hand naar binnen, mijn vingers tastten in het donker, en tot mijn grote verbazing haalde ik een klein, zwart geheugenkaartje tevoorschijn. Geen camera, maar wel het geheugen zelf. Nolan was slimmer dan ik had gedacht. Hij begreep heel goed dat als zijn vader de camera zou doorzoeken, hij het bewijsmateriaal zou vinden. Maar een klein micro-SD-kaartje ter grootte van een vingerhoed kon je overal verstoppen. Zelfs in de oude klok van oma.
Ik stond daar met het piepkleine kaartje tussen mijn vingers. Dit stukje plastic bevatte waarschijnlijk de visuele waarheid van alles wat Nolan had meegemaakt. De foto's die hij had gemaakt van de dingen die zijn ouders voor de buitenwereld verborgen hielden.
Maar er was één groot probleem: ik had in deze kamer geen computer of apparaat waarop ik dat kaartje kon lezen. Mijn eigen oude laptop stond beneden in de woonkamer, en die had niet eens een gleuf voor een micro-SD-kaart. Ik zou een adapter nodig hebben, of ik zou naar de stad moeten rijden om te kijken of iemand me kon helpen.
Toen bedacht ik me dat Trevor en nog geen uur onderweg waren. Ze hadden vier uur rijden voor de boeg, wat betekende dat ze pas over een flinke tijd thuis zouden zijn. Maar wat als ze onderweg iets vergaten? Wat als Trevor zich realiseerde dat hij iets had laten liggen en zou omkeren? De gedachte maakte me paniekerig. Ik moest handelen, en wel snel. Ik pakte het metalen doosje, stopte de papieren en het geheugenkaartje er diep in, en besloot het doosje mee te nemen naar beneden om te verbergen op een plek waar niemand ooit zou zoeken.
