DEEL 8: De Laatste Confrontatie in de Duisternis
De loop van het pistool glinsterde kil in het licht van mijn zaklamp. Agent De Vries zag er verwilderd uit, zijn stropdas hing los, zijn smokingjasje was gescheurd. Dit was niet meer de corrupte, arrogante agent van het diner; dit was een wanhopig dier dat in het nauw gedreven was. En wanhopige dieren doen dodelijke dingen.
"Waar heb je het over?" hield ik vol, terwijl mijn hart bonkte als een drilboor. "Maya heeft alles verstuurd naar de recherche in Den Haag. Je kunt het niet meer tegenhouden. Het staat op het internet, het zit in mailboxen!"
De Vries lachte schamper, een geluid dat meer op een blaf leek. "De digitale kopieën, ja. Maar een goede advocaat, het soort dat Richard inhuurt om mij te slachtofferen, zal pleiten dat digitale bestanden gemanipuleerd zijn, een deepfake, zoals dat dwaze wijf riep. Om echt veroordeeld te worden voor moord, en om míjn carrière te ruïneren, hebben ze het hardware-apparaat nodig. De originele dictafoon."
Mijn adem stokte. De dictafoon lag niet bij de politie. Die lag hier. Boven. In het kistje van mijn zoon onder het bed van Maya.
"Ik heb hem niet," loog ik strak, waarbij ik de zaklamp iets ophief om hem in de ogen te schijnen. "Die heeft de recherche al opgehaald."
"Lieg niet tegen me, oma!" siste hij en deed een stap dichterbij, het pistool trilde in zijn hand. "Ik heb de bewijskamer zelf beheerd. Er is daar niks. Geef. Me. Dat. Ding. Dan verdwijn ik, en hoef ik niemand pijn te doen."
Opeens kraakte er een vloerplank halverwege de trap.
We keken allebei omhoog. Daar stond Nora in haar pyjama, haar telefoon in de hand met de zaklamp-functie aan. Ze leek verrassend kalm voor iemand die in de loop van een pistool staarde.
"Meneer De Vries," zei Nora koeltjes. "U zoekt dit?" Ze hield haar andere hand omhoog. Daarin rustte de oude, butste dictafoon.
Mijn hart stond stil. "Nora, nee! Ren weg!"
Maar De Vries’ ogen lichtten op van hebzucht. "Gooi het naar beneden," commandeerde hij, en richtte het wapen op haar. "Langzaam."
"Dat wil ik best doen," zei Nora, "maar ik denk dat uw werkgever daar andere ideeën over heeft."
"Wat bazel je nou weer?" snauwde hij, nerveus om zich heen kijkend.
"U zei net dat Richard u levend zal villen als dit uitkomt," vervolgde Nora, langzaam de trap afdalend, trede voor trede. "Maar bent u vergeten wat Maya en ik in zijn huis hebben gedaan? We hebben het smarthome-systeem gehackt."
"Dat doet er nu niet toe!" brulde hij. "Geef hier!"
"Het doet er wél toe," zei Maya's stem opeens, komend vanuit de donkere gang achter mij. Ik sprong bijna opzij. Ze had stilletjes via de achterdeur om de kamer heen gelopen. In haar hand hield ze een klein, rood knipperend apparaatje.
"We hebben niet alleen lichten en luidsprekers bediend," zei Maya. "We hebben ook de locatiegegevens van de beveiligingsauto's van Richard gekopieerd. We zagen u wegrijden van het landgoed, meneer De Vries, maar Richard's privé-beveiliging... die volgde ú."
De Vries verstijfde. Buiten begon een zware motor te ronken. Het was het geluid van een grote SUV die langzaam, zonder lichten, onze oprit op kwam rollen. Kiezels knarsten onder de dikke banden. Het geluid stopte precies voor de deur.
"Richard weet dat u de zwakke schakel bent," fluisterde Maya door de duisternis. "Hij stuurt u niet om het bewijs te halen. Hij stuurt zijn mannen om u op te ruimen, zodat het lijkt alsof de inbreker, die de familie Van der Berg overviel, per ongeluk omkwam."
De ogen van De Vries schoten in paniek heen en weer tussen het raam, Nora met de dictafoon, en de deur. "Jullie liegen. Jullie proberen me bang te maken!"
Er werd zachtjes op de voordeur geklopt. Drie ritmische, langzame tikken.
De Vries werd lijkbleek. Zijn wapen zakte een centimeter. Dat was precies de kans waarop ik had gewacht. Met een onverwachte uitbarsting van pure, moederlijke adrenaline, zwaaide ik de zware, ijzeren zaklamp met al mijn macht en sloeg hard tegen de zijkant van zijn schedel.
Hij viel zonder een geluid te maken met een zware doffe klap op het tapijt. Het pistool gleed uit zijn hand en schoof over de houten vloer.
"Snel," fluisterde ik hijgend. Ik trapte het wapen onder de bank. "Wat nu? Wie staat er buiten?"
Nora rende naar me toe en wees naar haar telefoon. "Oma, de politie uit Den Haag is hier. We belden ze zodra we hem hoorden inbreken."
Buiten begonnen rood-blauwe lichten te flitsen. De 'SUV van Richard' was een bluf, de motor hoorde bij een zwaar bepantserd politievoertuig van de arrestatieteam.
We deden de deur open en keken toe hoe De Vries geboeid werd afgevoerd, samen met het échte, originele bewijsmateriaal in een veilige bewijszak.
De volgende ochtend verscheen de waarheid op elke voorpagina van het land. Chloe was formeel aangeklaagd voor de moord op mijn zoon, zonder enige kans op borgtocht. Het imperium van Richard van Vliet stortte in elkaar nadat bekend werd dat hij justitie jarenlang had gefinancierd, waardoor hij moest aftreden.
Ik zat aan de keukentafel met Maya en Nora, omringd door de ochtendzon en de geur van verse koffie. Het gevaar was eindelijk geweken. De schaduw die twintig jaar over ons leven had gehangen, was opgelost.
Mijn kleindochters, mijn kinderen, keken me lachend aan. "Wat gaan we nu doen, oma?" vroeg Maya vrolijk.
Ik nam een slok van mijn koffie, voelde de warmte door mijn lichaam stromen, en glimlachte.
"Nu," zei ik zacht, "gaan we eindelijk echt leven."
