Deel 8: De confrontatie in de gang
Mark stond in de deuropening met de koevoet strak in zijn vuist geklemd. Zijn gezicht was vertrokken van paniek en blinde woede. “Waar is de videoband?!” schreeuwde hij, terwijl hij met grote stappen de woonkamer inliep en de salontafel omver schopte, zodat de kopjes en boeken alle kanten op vlogen. Sophie gilde het uit en sprong achter de bank vandaan.
Ik bleef kalm op mijn stoel zitten, hoewel mijn hart in mijn keel bonst. Ik keek hem recht in de ogen. “Je bent te laat, Mark,” zei ik met een ijskoude stem. “We hebben alles gezien. We weten van de aanrijding. We weten van de omkoping en het gestolen geld.” Mark stopte met ademhalen. De koevoet trilde in zijn hand. Hij keek naar het televisiescherm waar nog steeds het pauzeteken brandde.
“Jullie... jullie hebben het gekeken,” fluisterde hij, terwijl zijn stem oversloeg in een hysterische uithaal. “Waarom moesten jullie ook overal met je neus in zitten?! Dit was voorbij! Papa had het geregeld! Het was opgelost!” “Opgelost?” riep Sophie woedend, terwijl de angst plaats maakte voor pure verontwaardiging. “Je hebt iemands leven verwoest, Mark!
En papa heeft zijn ziel verkocht om jou te dekken! En jij durft nog te klagen over een testament?!” Mark deed een stap naar voren, zijn blik op mij gericht. “En jij... jij hebt die rekening leeggehaald! Weet je wel wie er achter ons aan zitten nu dat geld weg is? Die lieden van toen zijn niet weg, mam! Ze weten dat ik de erfgenaam ben! Als zij dat geld niet krijgen, komen ze achter mij... en achter jullie!” Ik stond langzaam op, gesteund door de leuning van de stoel.
Ik keek mijn zoon aan met een diepe, trieste teleurstelling. “Dan hadden ze maar eerder moeten komen, Mark. Want ik ben niet meer bang voor jouw bedreigingen, en ik ben al helemaal niet bang voor het verleden.” Voordat Mark kon reageren of een stap verder kon zetten, klonk er luid gebons op de voordeur, gevolgd door stemmen en de scherpe flits van zwaailichten door de gordijnen.
Zware voetstappen stormden de gang binnen. “Politie! Open de deur!” klonk een autoritaire stem. Mark bevroor. De koevoet viel met een doffe klap op het laminaat. Zijn mond viel open en zijn ogen puilden uit zijn kas. “Nee... nee, dat kan niet,” stamelde hij. De woonkamerdeur vloog open en twee agenten in kogelwerende vesten stormden naar binnen, direct gevolgd door meester van der Linden, de notaris, die achter hen aan liep met een map vol officiële documenten in zijn handen.
De oudste agent greep Mark bij zijn armen en drukte hem met een harde beweging tegen de muur, terwijl de handboeien met een metallic klik om zijn polsen werden gesloten. Mark schreeuwde het uit van protest terwijl hij werd afgevoerd. Ik bleef bewegingloos staan en keek naar de notaris, die me een medelevende knik gaf. “Het is voorbij, mevrouw de Vries,” zei de notaris zacht.
“De autoriteiten zijn ingelicht over de fraude en de openstaande dossiers van twintig jaar geleden. Uw zoon zal zich moeten verantwoorden.” Maar toen de agenten Mark naar buiten leidden, fluisterde Mark nog één ding naar me dat mijn bloed deed stollen: “Je denkt dat ik de enige ben die geheimen heeft, mam? Vraag maar aan Sophie wie er die avond werkelijk in de auto zat.”
