Deel 6: De verloren videoband
De aanblik van die videoband in de handen van mijn dochter bleef op mijn netvlies gebrand terwijl ik over de lege snelweg naar huis reed. Hoe kon zij in godsnaam in het bezit zijn van dat oude bandje? Mijn man en ik hadden al onze persoonlijke spullen en kisten na zijn overlijden zorgvuldig doorgespit, of dat dacht ik tenminste. Thuis aangekomen deed ik geen oog dicht.
De stilte in mijn huis, die eerder nog zo vredig aanvoelde, leek nu te gonzen van onbeantwoorde vragen. Wie was die man met wie mijn man dat fonds had opgeroepen? Wat hield die 'laatste reis naar Zwitserland' precies in? Vroeg in de ochtend, nog voordat de eerste zonnestralen door de gordijnen braken, ging de telefoon. Het was mijn dochter, Sophie.
Haar stem klonk niet boos of verdrietig zoals de afgelopen dagen, maar vreemd hees en angstig. “Mam... je moet naar mijn huis komen. Nu. Er ligt hier iets dat je moet zien voordat Mark erachter komt dat ik het heb.” Een uur later stond ik op de stoep bij Sophie. Ze woonde aan de rand van Amsterdam in een rijtjeshuis dat we destijds zelf hadden meegefinancierd.
Ze deed open in een versleten badjas, haar ogen dik en rood van het huilen. Ze liet me stil binnen en wees naar de woonkamer, waar een oude videorecorder was aangesloten op een modern televisiescherm. “Waar heb je dit vandaan, Sophie?” vroeg ik, terwijl ik naar het bandje keek dat op tafel lag. Sophie beet op haar lip. “Toen papa overleed, heb ik stiekem uit zijn studeerkamer die oude metalen kist meegenomen die achterin de kast stond.
Jij dacht dat we alles hadden weggegooid of opgeruimd, maar ik was nieuwsgierig. Ik dacht dat er goud of sieraden in zouden zitten.” Ze drukte op de afstandsbediening. Het scherm stoorde even met klassieke horizontale strepen voordat er korrelig zwart-witbeeld verscheen. Het was het beeld van mijn overleden man, zittend aan een houten tafel in een hotelkamer, ergens in de bergen.
Op het scherm keek mijn man recht in de lens, met een vermoeide, droeve blik. “Lieve Martha, als je dit bekijkt, leef ik waarschijnlijk al niet meer, en vergeef me dat ik je dit aandoet. Maar ik moet je de waarheid vertellen over de nacht dat Mark vijftien werd...” Mijn hart stond stil. Vijftien? Niet zeventien zoals Mark had beweerd? Sophie pauzeerde de video en keek me aan met tranen in haar ogen.
“Mam, Mark heeft gelogen. Het was niet zomaar een schuld aan foute vrienden. Het ging om iets heel anders.” Ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen. “Wat dan, Sophie? Wat heeft je vader op die tape gezet?” Sophie slikte zwaar en drukte op play, terwijl het beeld verder ging en de stem van mijn man door de woonkamer galmde: “Mark heeft geen criminele schulden, Martha... Mark heeft iemand aangereden in een dronken bui en is doorgereden. En ik... ik heb de bewijzen vernietigd om hem te redden.”
