DEEL 9 — Het web sluit zich
Mr. Houtman stapte resoluut de woonkamer binnen, zijn schoenen makend op het linoleum. Zijn verschijning bracht een onmiddellijke verschuiving in de machtsdynamiek teweeg. Sabine deed automatisch een stap achteruit, haar handen krampachtig om haar jas geslagen, terwijl Jons nog steeds als een hoopje misère op de grond zat.
"Mevrouw De Jong, meneer Fletcher," begon Houtman met een kalme, zakelijke stem die geen tegenspraak duldde. "Ik raad u ten zeerste aan om uw stemvolume te matigen en goed te luisteren naar wat er nu gaat gebeuren. Als gevolmachtigde en juridisch adviseur van de nalatenschap van wijlen mevrouw Clara H. de Jong, en op basis van de volmacht die Thomas mij zojuist heeft verleend, zijn alle handelingen rondom de eigendomsoverdracht van het pand aan de Lindelaan met onmiddellijke ingang bevroren."
Sabine beet op haar lip, haar ogen vernauwd tot spleetjes van pure giftigheid. "U heeft geen poot om op te staan! Wij hebben de officiële akte van notaris Veenstra!"
"Notaris Veenstra is inmiddels op de hoogte gebracht van de digitale manipulatie van de handtekening," repliceerde Houtman koel. "Daarnaast is er zojuist door de rechter-commissaris een conservatoir beslag uitgesproken op het pand en alle bijbehorende bankrekeningen die gekoppeld zijn aan de schijntransactie. Dat betekent, mevrouw De Jong, dat u vanaf dit moment geen cent meer kunt opnemen, geen contracten meer kunt ontbinden en het pand binnen achtenveertig uur dient te verlaten."
De woorden sloegen in als een bom. Sabine greep naar de rand van de tafel om haar evenwicht te bewaren. Haar borst ging op en neer van razernij en ongeloof. "Dat kunnen jullie niet maken! We hebben verbouwingen gedaan! We hebben er geld in gestoken!"
"Geld dat afkomstig was van leningen die jullie nooit hadden mogen afsluiten met onderpand dat niet van jullie was," zei Houtman onverbiddelijk. "Elke euro die jullie in dat huis hebben gestopt onder valse voorwendselen, zal in de juridische afwikkeling worden meegenomen als schadevergoeding voor Thomas."
Ik keerde me langzaam naar Sabine. De vrouw die mij nog geen veertig uur geleden met een minachtende blik de deur had gewezen en had toegesproken dat ik niet bij de familie hoorde. Nu stond ze daar, ontdaan van al haar arrogantie, geconfronteerd met de keiharde realiteit van haar eigen hebzucht.
"Je dacht dat je me kon breken, Sabine," zei ik zacht, maar met een intensiteit die door merg en been ging. "Je dacht dat ik een oude man was die je kon gebruiken als gratis huishoudster en klusjesman, en die je daarna bij het grof vuil kon zetten. Maar je bent vergeten dat een huis gebouwd op leugens instort bij de eerste de beste storm."
Sabine opende haar mond om iets venijnigs te antwoorden, maar er kwam geen geluid meer uit. Ze keerde zich abrupt om, pakte Jons bij zijn arm en smeet hem overeind. "Kom op!" snauwde ze hem toe, haar stem trillend van vernedering. "We gaan hier weg. Dit is nog niet voorbij!"
Met wild producerende bewegingen stormden ze het appartement uit, waarbij Noah zich angstig tegen mijn been drukte. De deur viel achter hen in het slot. De stilte keerde terug in de kamer, maar de lucht voelde lichter aan, alsof een verstikkende mist voorgoed was opgetrokken.
