DEEL 8 — De furie van Sabine
De stilte die viel toen Sabine de woonkamer binnenstormde, was drukkend. Haar ogen schoten van de ineengezonken Jons op de grond naar mij, en vervolgens naar het kleine cadeautje van Noah dat nog onder de tafel lag. Haar gezicht, normaal gesproken strak in de plooi van superioriteit, vertrok in een grimas van pure hysterie.
"Wat... wat is hier in vredesnaam aan de hand?" bracht ze uit, haar stem een octaaf hoger dan normaal. Ze keerde zich woedend naar Jons. "Zit je hier te janken?! We hebben geen tijd voor tranen! De notaris wacht tot twaalf uur! Als we die handtekening niet vandaag nog zetten, zijn we alles kwijt! Alles!"
Jons keek niet eens op naar haar. Hij staarde dof naar zijn schoenen en fluisterde: "Het is voorbij, Sabine... Hij weet het. Hij weet van de volmacht en van de stichting van moeder..."
Sabine versteende. De kleur verdween volledig uit haar gezicht, alsof ze in een horrorfilm naar een monster keek. Langzaam draaide ze haar hoofd naar mij toe. Haar blik, die gisteravond nog zo ijskoud en minachtend was geweest toen ze de deur voor me dichtsloog, vlamde nu van pure haat.
"Jij..." sisde ze, terwijl ze een stap naar voren deed en haar nagels in haar handpalmen drukte. "Jij oude egoïstische dromer! Je hebt ons verraden! Na alles wat we voor je hebben gedaan! Na al die jaren dat we je gezelschap hielden, dat we je lieten meedelen in ons leven!"
Ik kon een bittere lach niet onderdrukken. "Gezelschap? Mij laten meedelen? Sabine, laten we even eerlijk zijn over de 'zorg' die jullie mij gaven. Twee volle jaren lang heb ik vier dagen per week op Noah gepast, jullie gazon gemaaid, het dak gerepareerd, de boodschappen gedaan en de was gevouwen, terwijl jullie op vakantie gingen of tot diep in de nacht uit waren. En toen ik afgelopen dinsdag één enkele keer 'nee' zei omdat ik naar de maagarts moest voor een onderzoek, zetten jullie me op oudejaarsavond op straat in de vrieskou. Alsof ik vuilnis was."
"Dat lag aan jou!" gilde Sabine, waarbij ze met haar armen in de lucht zwaaide. "Je had dat ziekenhuisbezoek kunnen verzetten! Je gunt ons ons geluk niet! Je bent jaloers op ons succes!"
"Succes?" reageerde ik scherp, en voor het eerst nam ik een stap naar voren, waardoor mijn stem dreigend door de kleine kamer echode. "Noem je tienduizenden euro's aan schulden bij woekerbanken en een illegaal overgenomen pand soms 'succes'? Jullie leven op een leugen, Sabine. En die leugen is vandaag definitief ingestort."
Sabine smeet haar handtassen op de grond, haar woede kookte over. "Denk je echt dat je hiermee wegkomt, Thomas?! Denkt die advocaat van je dat hij zomaar aan onze spullen kan komen? Wij hebben de akte! Wij hebben de handtekening!"
"Een handtekening die met een digitale kopie is vervalst op een vals zorgcontract," klonk een stem achter haar in de deuropening.
We draaiden ons allemaal om. Mr. Houtman stond in de openstaande deuropening, met zijn aktetas in de hand en een officieel gestempeld document van de rechtbank in zijn andere hand. Achter hem stond mevrouw De Vries, de overbuurvrouw, met haar smartphone in de hand waarop het videobewijs van gisteravond duidelijk te zien en te horen was.
Sabine’s gezicht betrok. De grond leek definitief onder haar voeten te verdwijnen.
