DEEL 7 — Het masker valt definitief
De kreet van wanhoop van Jons galmde nog na in de kleine ruimte. Buiten tikte de winterregen zachtjes tegen het raam, alsof de natuur zelf getuige wilde zijn van de ineenstorting van een decennialang bedrog. Jons zakte door zijn hoeven en plofte neer op de vloer, met zijn gezicht in zijn handen. Zijn ademhaling ging hortend en stotend, als een motor die definitief de geest had gegeven.
"Papa... alsjeblieft," snikte hij, terwijl hij probeerde naar voren te schuiven om mijn knie aan te raken. Ik deinsde instinctief achteruit. "Je kunt dit niet doen. Sabine... Sabine pleegt een wanhoopsdaad als we alles verliezen. We hebben schulden, vader. Niet een beetje, maar tienduizenden euro's bij de woekerbanken en handelaren in de stad. Ze hebben gedreigd..."
"Ze hebben gedreigd?" herhaalde ik scherp. "En wie heeft die schulden gemaakt, Jons? Ik toch niet? Heb ik jou ooit gevraagd om geld te lenen voor die dure auto's, die designerkleding en die vakanties naar exotische oorden die jullie op socialisatie lieten pronken alsof jullie adel waren? Jullie leefden op de pof, op mijn rug en op het kapitaal dat je overleden moeder met hard werken en zuinigheid heeft opgebouwd!"
Jons hief zijn gezicht op. Zijn ogen waren rood doorstaan en nat van de tranen. "Sabine wilde bij me weg als ik haar die levensstijl niet kon bieden! Ik deed het allemaal voor haar! Voor ons gezin!"
"Voor je eigen egoïsme, bedoel je," zei ik onverbiddelijk. "En gisteren, toen jullie mij op oudejaarsavond in de vrieskou buiten zetten met de oliebollen die ik voor jullie had gebakken... toen dachten jullie dat ik voor eeuwig de mond zou houden. Dat ik een makkelijke pion was die je zonder pardon bij het grof vuil kon zetten."
In dat moment hoorden we het geluid van een naderende auto die met piepende banden voor het appartementencomplex tot stilstand kwam. Een portier sloeg met een harde klap dicht. Snelle, ongeduldige voetstappen dreunden door het trappenhuis. Nog voordat ik kon opstaan om naar de voordeur te lopen, werd er op de deur gebeukt alsof de brandweer naar binnen wilde.
"Jons! Jons, ben je daar?!" klonk de hysterische stem van Sabine door het hout. "Waar in Godsnaam blijf je nou?! De notaris belt al de hele tijd! De hele constructie stort in als we nu niet tekenen!"
Zonder te wachten op antwoord ramde Sabine de deur open — Jons had de nachtslot kennelijk niet goed dichtgedraaid toen hij naar binnen stormde. Daar stond ze, in een dure kasjmierjas, haar gezicht vertrokken van paniek en woede. Maar toen ze mij zag staan, naast de huilende Noah en de op de grond ineengezonken Jons, stokte haar adem in haar keel.
Haar ogen vlogen heen en weer tussen ons. Het masker van de ongenaakbare, koele schoondochter smolt in een fractie van een seconde weg. Wat overbleef was pure, onvervalste paniek.
