DEEL 5 – DE EERSTE SLACHTOFFER
Niemand bewoog.
De vrouw bleef bij de ingang staan.
Haar handen trilden.
Niet van angst alleen.
Maar van herinneringen die ze jarenlang had geprobeerd te begraven.
De rechercheur stapte naar voren.
"Mevrouw, wie bent u?"
De vrouw keek niet naar hem.
Haar ogen bleven op mij gericht.
"Mijn naam is Clara de Vries."
"En ik ben de reden waarom Anna vandaag nog leeft."
Mijn adem stokte.
"Ken ik u?"
Ze schudde langzaam haar hoofd.
"Nee."
"Maar ik ken jou wel."
Ze haalde een oude envelop uit haar jaszak.
De randen waren versleten.
Alsof ze deze brief jarenlang overal mee naartoe had genomen.
"Ik heb deze dag elke nacht opnieuw beleefd."
"Ik wist dat Nathan ooit weer iemand zou zoeken."
"Ik wist alleen niet wanneer."
De rechercheur nam de envelop aan.
"Wat zit hierin?"
Clara keek naar de zilveren beker in de forensische zak.
"Bewijs."
"Het bewijs dat mijn leven vernietigde."
Dr. Hayes liep voorzichtig naar haar toe.
"Mevrouw De Vries, u moet rustig blijven."
Clara lachte zacht.
Een verdrietige lach.
"Rustig?"
"Zeventien jaar lang probeerde ik rustig te blijven."
"Terwijl iedereen zei dat ik gek was."
"Terwijl mijn eigen familie dacht dat ik mijn baby had verloren door mijn eigen schuld."
De kamer werd stil.
Ik voelde mijn hart sneller slaan.
"Uw baby?"
vroeg ik zacht.
Clara keek naar mijn buik.
"Ja."
"Ik was ook zeven maanden zwanger."
"Net als jij."
Een koude rilling liep over mijn rug.
"Wat gebeurde er?"
Clara kneep de envelop stevig vast.
"Ik was getrouwd met Nathan."
De woorden vielen als een bom.
Niemand sprak.
Zelfs de rechercheurs keken verbaasd.
"U was zijn vrouw?"
vroeg één van hen.
Clara knikte.
"Lang voordat hij Anna ontmoette."
Mijn handen begonnen te trillen.
Nathan had nooit verteld dat hij eerder getrouwd was geweest.
Nooit.
"Waarom heeft hij dat verborgen?"
vroeg ik.
Clara keek mij aan.
"Omdat hij wist dat je nooit naar hem zou kijken als je de waarheid kende."
Ze haalde diep adem.
"Nathan was niet altijd een gerespecteerde dokter."
"Toen ik hem ontmoette, was hij een jonge onderzoeker."
"Hij wilde beroemd worden."
"Hij wilde een medische ontdekking doen waar iedereen over zou praten."
"Maar hij wilde geen patiënten helpen."
"Hij wilde resultaten."
Dr. Hayes fronste.
"Welke resultaten?"
Clara keek naar de documenten op tafel.
"Zwangerschappen."
"Baby's."
"En hoe ver een lichaam kon worden beïnvloed zonder dat iemand het merkte."
Mijn maag draaide om.
"Nee..."
fluisterde ik.
Clara knikte verdrietig.
"Ik geloofde hem ook niet."
"Tot ik ontdekte wat er in mijn eigen lichaam gebeurde."
Ze wees naar mijn buik.
"Hij gaf mij dezelfde drank."
"Dezelfde injecties."
"Dezelfde leugens."
Mijn ogen vulden zich met tranen.
"Maar waarom?"
vroeg ik.
"Waarom zou iemand dit doen?"
Clara keek naar Nathan's dossier.
"Omdat hij geloofde dat hij iets groots ontdekte."
"En Margaret hielp hem."
De rechercheur bladerde snel door de oude documenten.
"Maar waarom staan er tien namen op deze lijst?"
Clara werd bleek.
"Omdat ik niet de enige was."
"Er waren meer vrouwen."
"Allemaal vrouwen die Nathan als perfecte kandidaten zag."
"Vrouwen die niemand zou verdenken."
"Vrouwen die volledig afhankelijk waren van hun echtgenoot."
Ik voelde mijn keel dichtknijpen.
"En jouw baby?"
Clara keek naar de grond.
Een lange stilte volgde.
Toen fluisterde ze:
"Mijn baby werd gezond geboren."
Iedereen keek op.
"Maar ik mocht hem nooit zien."
"Ze namen hem meteen weg."
Mijn hart brak.
"Wat?"
Clara opende de oude envelop.
Ze haalde een foto eruit.
Een baby.
Een klein jongetje.
Op de achterkant stond een datum.
En een naam.
Lucas Mitchell.
Dr. Hayes keek geschokt.
"Mitchell..."
Clara keek naar mij.
"Ja."
"Lucas is de zoon van Nathan."
"En hij leeft nog."
Ik voelde mijn hele lichaam koud worden.
"Waar is hij?"
Clara keek naar de deur.
"Dat is precies waarom ik hier ben."
"Want Lucas heeft vandaag ontdekt wat zijn vader heeft gedaan."
Op dat moment ging de deur opnieuw open.
Een jonge man stond buiten.
Zijn gezicht leek angstaanjagend veel op dat van Nathan.
Hij keek naar mij.
Toen naar de rechercheurs.
En zei slechts één zin:
"Mijn vader mag niet weten dat ik hier ben."
De stilte die volgde was ondraaglijk.
Want iedereen begreep hetzelfde.
Nathan had niet alleen één geheim verborgen.
Hij had een hele familie gebouwd op leugens.
