DEEL 3 – HET DOSSIER DAT NOOIT HAD MOGEN BESTAAN
Niemand zei een woord.
Mijn naam.
Mijn geboortedatum.
Mijn zwangerschapsdossier.
Alles lag in een map die volgens Nathan pas over drie weken gebruikt zou worden.
Maar de datum op de eerste pagina was die van vandaag.
Dr. Hayes pakte de map voorzichtig aan.
"Waar is dit gevonden?"
"Verborgen onder de reserveband in de kofferbak van zijn auto," antwoordde de beveiliger.
"De politie is onderweg."
Mijn ademhaling werd onregelmatig.
Waarom zou mijn man een geheim dossier over mij verstoppen?
Dr. Hayes opende de map.
De eerste bladzijde was een operatieplanning.
Bovenaan stond in grote letters:
GEPLANDE KEIZERSNEDE – NIET UITSTELLEN
Daaronder stond een handgeschreven notitie.
"Patiënte volledig sederen. Geen contact met familie toestaan."
Mijn handen begonnen hevig te trillen.
"Dat... dat heeft Nathan geschreven."
Ik herkende zijn handschrift onmiddellijk.
Verderop stond nog een zin.
"Baby onmiddellijk overbrengen naar afdeling C."
Ik keek Dr. Hayes met grote ogen aan.
"Afdeling C?"
Ze schudde langzaam haar hoofd.
"Onze kliniek heeft helemaal geen afdeling C."
Een ijzige stilte vulde de kamer.
Op datzelfde moment ging de telefoon van de receptioniste.
Ze luisterde enkele seconden.
Daarna keek ze verschrikt op.
"Dokter..."
"De politie is gearriveerd."
Nog voordat iemand kon reageren, klonk buiten luid geschreeuw.
Nathan.
"Jullie hebben geen recht om mijn vrouw vast te houden!"
Een zware mannenstem antwoordde.
"Meneer Mitchell, doe een stap achteruit."
"U belemmert een medisch onderzoek."
Ik liep voorzichtig naar het raam.
Twee politieauto's stonden voor de kliniek.
Margaret stond nog steeds naast de zilveren beker.
Geen spoor van paniek.
Ze glimlachte zelfs.
Alsof alles precies volgens plan verliep.
Plotseling draaide ze haar hoofd.
Recht naar het raam.
Recht naar mij.
Ze glimlachte.
Heel langzaam.
En maakte met haar vrije hand een klein gebaar.
Ze streek met haar wijsvinger langs haar keel.
Mijn hele lichaam verstijfde.
Het duurde minder dan een seconde.
Maar ik wist precies wat ze bedoelde.
Dr. Hayes trok mij onmiddellijk bij het raam vandaan.
"Blijf uit het zicht."
Ik knikte zwijgend.
Er werd op de deur geklopt.
Twee rechercheurs stapten binnen.
Ze stelden zich voor en bekeken direct het dossier.
Hun gezichten veranderden terwijl ze de documenten doorbladerden.
"Wie heeft dit opgesteld?"
vroeg één van hen.
"Waarschijnlijk haar echtgenoot."
De rechercheur bladerde verder.
Plots bleef hij hangen bij een foto.
Hij keek opnieuw.
Toen legde hij de afbeelding op tafel.
Het was een echofoto.
Maar niet van mijn baby.
Er stond een andere naam boven.
Een andere vrouw.
De datum was zes maanden geleden.
"Waarom zit haar echo in uw dossier?"
vroeg hij.
Niemand wist het antwoord.
Tot de tweede rechercheur een lijst vond.
Een lijst met twaalf namen.
Allemaal zwangere vrouwen.
Achter iedere naam stond een rood vinkje.
Behalve achter één naam.
De mijne.
De kamer werd doodstil.
De oudste rechercheur keek langzaam op.
"Mevrouw Mitchell..."
"Kent u één van deze vrouwen?"
Ik schudde mijn hoofd.
Hij draaide de lijst om.
Op de achterkant stond met zwarte inkt geschreven:
"Project Silver – laatste patiënt."
Mijn hart sloeg een slag over.
"Project Silver?"
fluisterde ik.
Voordat iemand kon antwoorden, stormde een jonge agente de kamer binnen.
"Rechercheur!"
"We hebben zojuist bericht gekregen..."
"Margaret Mitchell is verdwenen."
"Wat?"
"Ze stond net nog buiten."
"Ze is ingestapt in een zwarte Mercedes."
"Maar..."
De agente haalde diep adem.
"...ze heeft de zilveren beker expres achtergelaten."
Iedereen keek elkaar zwijgend aan.
De rechercheur liep onmiddellijk naar buiten.
Met handschoenen pakte hij de beker op.
Hij keek erin.
Zijn gezicht verloor alle kleur.
"Bel onmiddellijk de forensische dienst."
"Nu."
Dr. Hayes stapte dichterbij.
"Wat heeft u gezien?"
De rechercheur keek langzaam op.
"Er zit iets op de bodem..."
Hij draaide de beker voorzichtig om.
Een klein, waterbestendig etiket kwam tevoorschijn.
Met daarop slechts drie woorden.
NIET VOOR DRINKEN.
