DEEL 6 – De confrontatie thuis
Niet veel later stond ik weer bij Tyler en mijn moeder thuis. Mijn moeder zat rustig in de woonkamer met een kop thee die Tyler voor haar had gezet. Ze zag er bleek uit, maar de aanwezigheid van haar zoon gaf haar zichtbaar rust. Toen ik binnenkwam en de deur achter me dichttrok, keken ze beiden vragend naar me.
„Heb je hem gesproken?” vroeg Tyler direct, terwijl hij opstond van de bank.
Ik legde mijn telefoon op de tafel en opende het bestand met de app-berichten en biechten van Julian. „Ik heb alles. Niet alleen de bevestiging van de reizen, maar ook de bewijzen dat Lauren bewust heeft gelogen, de handtekening van het huis heeft vervalst, en zelfs tegen haar minnaar heeft gelogen dat jij haar mishandelde om medelijden te wekken.”
Tyler viel stil. Zijn gezicht werd lijkbleek, daarna donkerrood van pure woede. Hij sloeg met zijn vuist op de tafel zodat de kopjes rinkelden. „Mishandeling?! Dat mens is knettergek! Ik heb al die jaren alles voor haar over gehad!”
„Het wordt nog erger,” zei ik kalm, terwijl ik de documenten van de notaris erbij pakte. „Mr. Hendrikse heeft bevestigd dat we aangifte kunnen doen van valsheid in geschrifte, oplichting en verduistering. En het mooiste is: omdat wij nu al het bewijsmateriaal hebben verzameld voordat zij door had dat we haar doorchuchtten, kan ze geen vluchtroute meer kiezen.”
Op dat moment hoorden we de voordeur opengaan. De lichte pasjes op de gang konden van niemand anders zijn dan Lauren. Ze kwam binnen met een tas vol dure winkeltassen van de pc Hooftstraat, haar neus in de lucht alsof er niets aan de hand was.
„Hé, zijn jullie er ook weer?” zei ze nonchalant toen ze de woonkamer binnenliep en ons drieën zag zitten. „Waarom is de sfeer hier zo somber? Het is verdikkeme dinsdagmiddag.”
Ze zette haar tassen neer en wilde op de bank ploffen, maar Tyler stond met een trillende beweging op. Zijn ogen schoten vuur.
„Ga zitten, Lauren,” zei Tyler met een stem die zo koud was dat zelfs ik er rillingen van kreeg.
Lauren fronste haar wenkbrauwen en trok haar wenkbrauw op. „Doe eens even normaal, Tyler. Wat is er nu weer aan de hand? Heb je weer gezeur over geld? Zoals ik gisteren al zei: je moeder heeft dat geld echt niet nodig—”
„Houd je mond over mijn moeder!” barstte Tyler uit, terwijl hij het forensische rapport en de app-berichten naar haar toe gegooid. De papieren gleden over de glazen tafel en belandden recht voor haar voeten.
Lauren keek naar de papieren, en voor het eerst zag ik de echte angst in haar ogen opduiken. Haar arrogante pantser begon barsten te vertonen.
