DEEL 10 – De afwikkeling bij de curator
Drie weken na de arrestatie van Lauren zaten Tyler, mijn moeder en ik opnieuw in het kantoor van mr. Hendrikse. De rust was inmiddels een beetje teruggekeerd in het gezin, maar de administratieve rommel die Lauren had achtergelaten, vergde nog een enorme inspanning om op te ruimen. Gelukkig was er goed nieuws vanuit de hoek van de curator die was aangesteld om de faillieteboedel en de in beslag genomen tegoeden van Lauren te beheren.
„Het goede nieuws,” begon mr. Hendrikse terwijl hij een officieel document overhandigde aan mijn moeder, „is dat de rechtbank het vorderingsverzoek van mevrouw de Vries senior met prioriteit heeft behandeld. Aangezien het bedrag van vijfduizend euro specifiek is aangemerkt als een frauduleuze lening onder valse pretenties, heeft de curator besloten om dat bedrag met absolute voorrang uit te keren uit de resterende liquide middelen die op Lauren’s privérekening zijn aangetroffen voordat de FIOD alles bevroor.”
Mijn moeder keek met verbazing naar het papier. „Krijg ik het echt allemaal direct terug?”
„Tot de laatste cent, mevrouw,” antwoordde de notaris met een warme glimlach. „En sterker nog: vanwege de wettelijke rente en de gerechtskosten komt daar zelfs nog een vergoeding bovenop.”
Tyler slaakte een diepe zucht van verlichting. „En hoe zit het met al die andere schulden? Die achttienduizend euro aan kredieten die ze achter mijn rug om heeft opgebouwd?”
Mr. Hendrikse keek hem serieus aan. „Dankzij het forensische rapport van Marcus en de bewezen vervalsing van de handtekening onder de hypotheekakte, heeft de rechter geoordeeld dat jij, Tyler, volledig buiten schot blijft voor die schulden. De schuldeisers zullen hun geld moeten verhalen op Lauren persoonlijk of op de verkoop van haar overige goederen. Jij bent juridisch volledig gevrijwaard.”
Een last van minstens honderd kilo leek van Tylers schouders te vallen. Hij sloeg zijn handen voor zijn gezicht enwreef over zijn ogen. Maandenlang had hij rondgelopen met de angst dat de financiële ondergang van zijn vrouw ook zijn eigen leven zou verwoesten. Nu wist hij dat hij eindelijk een schone lei had.
„En Lauren zelf?” vroeg ik, terwijl ik naar voren leunde. „Wat hangt haar nu precies boven het hoofd?”
De blik van mr. Hendrikse werd somber. „Gezien de ernst van de documentenvervalsing, de grootschalige oplichting, het witwassen en het misbruik van derden, praten we over een gevangenisstraf van minstens drie jaar. De officier van justitie is bikkelhard in dit soort zaken, vooral omdat ze tot het laatste moment bleef ontkennen en de schuld bij anderen wilde neerleggen.”
Ik knikte. Ze had haar eigen graf gegraven door haar arrogante en manipulatieve houding. Wie wind zaait, zal storm oogsten.
