DEEL 4 – De confrontatie bij de sportschool
Terwijl Tyler bij de notaris achterbleef om de juridische stappen voor de vervalsing in gang te zetten, stapte ik in de auto om verhaal te halen bij de persoon die indirect medeplichtig was aan deze financiële nachtmerrie: Julian van de Berg, de personal trainer. Als Lauren tienduizenden euro's aan schulden had gemaakt en geld leende van bejaarde vrouwen om een luxe levensstijl te onderhouden, dan moest Julian daar alles van geweten hebben. Immers, wie betaalt er nu een privévilla op Bali en dure cadeaus als je zelf geen cent te makken hebt?
Na twintig minuten rijden stond ik voor de glazen pui van Apex Fit, een exclusieve sportschool aan de rand van de stad waar dure auto's geparkeerd stonden. Ik liep met krachtige stappen naar binnen, mijn blik strak op de balie gericht. Een jonge receptionist met een perfect gekapt kapsel keek me glimlachend aan.
„Goedendag, kan ik u ergens mee helpen? Bent u hier voor een dagpas of een intake?”
„Ik moet Julian spreken,” zei ik resoluut. „En het duldt geen uitstel.”
De receptionist fronste zijn wenkbrauwen. „Julian is momenteel bezig met een personal training sessie in de privéstudio. Heeft u een afspraak?”
„Zeg hem maar dat de schoonzus van Lauren de Vries er staat,” antwoordde ik luid genoeg zodat een paar andere sporters opkijken. „Dat zal zijn interesse vast wekken.”
Binnen twee minuten ging er een deur open en verscheen Julian in de deuropening. Hij droeg een strak zwart sportshirt dat zijn getrainde fysiek moest benadrukken, maar zijn ogen stonden al ongerust toen hij mij zag. Hij herkennende mij blijkbaar van een eerdere verjaardag waar ik hem streng had aangekeken toen hij zich te vrij gedroeg.
„Wat doe jij hier?” vroeg Julian met een neppe glimlach die zijn angst moest verhullen. „Dit is een besloten club.”
„We moeten even praten, Julian,” zei ik, terwijl ik pal voor hem ging staan. „Over die reizen naar Bali. Over de tienduizenden euro's aan geleend geld dat via Lauren jouw kant op is gestroomd. Wist je dat het geld gestolen was van een zeventigjarige weduwe?”
Julian’s gezicht verbleekte onmiddellijk. Hij deed een stap naar achteren en keek om zich heen om te zien of andere klanten luisterden. „Waar heb je het over? Lauren en ik zijn gewoon goede vrienden. Ik weet niets van gestolen geld!”
„Lieg niet tegen mij,” snauwde ik, terwijl ik mijn telefoon pakte en het forensische overzicht van Marcus onder zijn neus hield. „Hier staan alle bankoverschrijvingen van Lauren naar jouw rekening op. Exacte bedragen, exact op de dagen dat zij zogenaamd 'medische kosten' moest betalen. Als jij denkt dat je hier ongeschonden uit komt, dan vergis je je vreselijk. De politie is al ingelicht over heling en fraude.”
Het zweet brak Julian uit. Hij besefte dat zijn zorgvuldig opgebouwde imago als succesvolle trainer en levensgenieter op het spel stond. „Wacht... wacht even rustig,” stamelde hij, terwijl hij zijn handen opstak. „Ik wist niet... ik dacht dat ze gewoon rijk was! Ze vertelde me dat ze een eigen erfenis had gekregen!”
„Een erfenis van een bejaarde moeder wier koelkast kapot is?” riep ik fel. „Je wist drommels goed dat ze aan het sjoemelen was. En nu ga je me elk detail vertellen over waar dat geld is gebleven, of ik zorg ervoor dat dit hele dossier direct naar de fiscale opsporing en al je leden wordt gestuurd.”
Julian hapte naar adem. Hij wist dat hij klem zat.
