Deel 6: Het Onverwachte Bewijs
Boven in het huis klonk opeens een zacht, melodieus geluid. Het was de oude melodie van de antieke koekoeksklok in de gang, een klok die al sinds mijn vroege jeugd niet meer had geluid omdat het mechanisme kapot was. Maar nu klonk hij helder en duidelijk door het hele huis, gevolgd door het geluid van zware laarzen op de houten vloer van de begane grond.
Richard verstijfde. Zijn glimlach verdween in een fractie van een seconde. "Wie is daar boven?" snauwde hij naar Marcus.
Marcus trok onmiddellijk een zwaar voorwerp uit zijn jas – een handwapen dat hij met een snelle beweging ontgrendelde. "Ik ga even kijken," gromde hij en liep met grote stappen richting de keldertrap.
Valerie sloeg haar handen voor haar mond. "Dat kan niet," fluisterde ze angstig. "De huurders zijn allemaal naar de eetkamer geroepen, en de buitendeur was op slot."
Maar het was te laat om nog te vluchten. Voordat Marcus de trap kon bereiken, werd de kelderdeur met een enorme klap opengeduwd. De deur sloeg met zoveel kracht tegen de betonnen muur dat het pleisterwerk naar beneden stoof. In de deuropening stond geen huurder. Er stond geen politieagent.
Er stond een lange man in een donkerblauwe regenjas, met een natgeregend gezicht en ogen die brandden van een koude, meedogenloze vastberadenheid. In zijn hand hield hij niet een wapen, maar een oude, leren aktetas die ik meteen herkende. Het was de aktetas van mijn vader.
"Hallo, Richard," zei de man met een kalme, diepe stem die door de hele ruimte dreunde. "Het is lang geleden."
Richard deinsde een stap achteruit, zijn gezicht werd lijkbleek. Hij stotterde een naam die ik al in geen tien jaar meer had gehoord. "Nee... dat is onmogelijk. Jij... jij bent verdwenen!"
De man glimlachte grimmig, stapte de kelder binnen en gooide de leren aktetas midden op de tafel, pal naast de overdrachtsakte. "Men dacht wel vaker dat ik verdwenen was, broer. Maar sommig bewijsmateriaal laat zich niet zo makkelijk begraven als je zou willen."
