Deel 4: De Schaduw van Oom Richard
De naam hing als een donkere wolk in de vochtige keldergang. Oom Richard. De man van wie ons hele gezin al vijftien jaar geleden afscheid had genomen na een heftige ruzie over de erfenis van onze grootouders. Een man die bekendstond om zijn dubieuze praktijken in het vastgoedcircuit van Tacoma en Seattle. Ik had hem sindsdien nooit meer gezien. Mijn vader had elke band met hem verbroken en had ons ten strengste verboden ooit nog contact met hem te zoeken.
"Richard leeft al jaren niet meer in de schaduw," zei Valerie, en voor het eerstklonker een schaduw van echte angst in haar stem. Ze keek achterom naar de donkere gang, alsof ze verwachtte dat hij elk moment uit de duisternis zou te voorschijn zou komen. "Hij trok aan de touwtjes, Chloe. Vanaf de dag dat vader stierf. Hij wist dat jij naar Singapore zou vertrekken voor die baan bij de bank. Hij zag jou als de ideale gans die gouden eieren zou leggen, terwijl wij hier het vuile werk opknapten."
Marcus knikte instemmend en schoof een aantal foto's naar voren. Op de foto's stond mijn moeder, maar niet zoals ik haar kende als een zwakke, dementerende oude vrouw. Op deze foto's, gedateerd slechts een halfjaar geleden, stond ze rechtop in de keuken, pratend met een lange, grijze man met een harde gelaatstrek. Oom Richard. En ze zag er helder uit. Ze slikte geen slaapmiddelen uit noodzaak; ze werd onder druk gezet om zich zo te gedragen zodra er camera's of vreemden in de buurt waren.
"Waarom?" vroeg ik, terwijl een warme traan over mijn wang rolde van pure frustratie. "Waarom zouden ze dit in vredesnaam doen? Als ik het huis wilde kopen, kon dat toch gewoon openlijk? Waarom al dat bedrog?"
Valerie zuchtte diep en pakte een kopje koude koffie van de tafel. Ze nam een slok voordat ze antwoordde. "Omdat dit huis niet zomaar vastgoed is, Chloe. Onder dit perceel, en de drie aangrenzende percelen die nu eigendom zijn van The Horizon Group, ligt iets veel waardevollers dan stenen en hout. Een paar maanden geleden is er door de gemeente groen licht gegeven voor het grote uitbreidingsproject van de metro en het commerciële district. De waarde van deze grond is in korte tijd vertienvoudigd."
Mijn maag draaide zich om. Het ging niet om het sentiment van ons ouderlijk huis. Het ging niet om de herinneringen aan de kerstdagen bij de open haard of de lamp die vader had gegeven. Het ging om miljoenen dollars aan grondspeculatie. En ik was niets meer dan een willoze financier geweest die de hypotheek had afbetaald terwijl de echte eigenaren het terrein gereedmaakten voor een lucratieve verkoop aan projectontwikkelaars.
"En moeder?" vroeg ik met een stem die oversloeg. "Wat wilden ze met haar doen?"
"Ze moest uit de weg worden geruimd," klonk er opeens een nieuwe, ijskoude stem vanuit de deuropening van de verborgen gang.
Wij draaiden ons alle drie met een schok om. In de deuropening stond een man in een duur maatpak, met een zilveren horloge om zijn pols en een glimlach die meer leek op de grimas van een roofdier. Oom Richard was gearriveerd.
