Deel 10: De Schaduw van de Organisatie
De zwarte auto verdween in de verte, maar de onrust die hij had achtergelaten bleef als een koude hand om mijn keel hangen. Ik liep snel naar de keukentafel, pakte mijn telefoon en wilde direct het nummer van mijn vader intoetsen. Maar voordat ik op de belknop kon drukken, trilde het scherm in mijn hand. Een nieuw bericht vanaf een onbekend, versleuteld nummer.
“Denk je echt dat Richard de enige was, Chloe? Het spel is pas echt begonnen.”
Ik staarde naar het scherm terwijl de batterij-indicator plotseling naar nul zakte en het scherm zwart werd. Het toestel was volledig uitgevallen. Ik drukte herhaaldelijk op de aan-uitknop, maar er gebeurde niets. De accu was niet leeg; het voelde alsof het toestel op afstand was uitgeschakeld.
In de verte klonk het geluid van een sirene. Niet de sirene van een politieauto of een ambulance, maar een zwaarder, doffer geluid dat dichterbij kwam. Ik liep naar de voordeur, deed de grendel open en stapte de veranda op. De straat was verlaten, op één ding na. Midden op de oprit lag een klein, wit enveloppetje met mijn naam erop geschreven in keurig, ouderwets handschrift.
Ik raapte het briefje op met trillende vingers. Toen ik het openscheurde, viel er een ouderwetse hotelsleutel uit met een zwaar messing label waarop kamernummer 402 stond gegraveerd. En op het papier stond slechts één zin geschreven:
“Als je wilt weten waarom je vader werkelijk terugkweld is, moet je vannacht om twaalf uur naar het oude motel aan de snelweg komen. Kom alleen.”
