DEEL 5 — MIJN ZOON WAS VERDWENEN
Ik weet niet meer hoe ik uit het gebouw kwam.
Ik herinner me alleen dat ik rende.
Arthur achter me aan.
Ethan schreeuwde dat we moesten wachten.
Maar ik hoorde niets.
Mijn zoon.
Mijn kleine Leo.
Drie dagen oud.
Wendy had hem meegenomen.
Toen we bij het huis aankwamen, stond de voordeur open.
Luca stond midden in de woonkamer.
Zijn gezicht was lijkbleek.
“Waar is hij?”
Ik greep hem bij zijn jas.
“Waar is mijn zoon?”
“Ik weet het niet.”
“Je weet het niet?”
“Ik kwam boven en Wendy was weg.”
“Hoe kon ze hem meenemen?”
“Ik was maar tien minuten weg.”
Ik duwde hem van me af.
“Tien minuten?”
Arthur kwam binnen.
“Bel de politie.”
Ik had mijn telefoon al in mijn hand.
Maar toen kreeg ik een bericht.
Een onbekend nummer.
Als je je zoon levend terug wilt, kom dan alleen.
Daaronder stond een locatie.
Een verlaten landhuis buiten de stad.
Luca zag het scherm.
“Ga niet.”
Ik keek hem aan.
“Het is mijn kind.”
“Daarom juist.”
Arthur pakte mijn arm.
“Je gaat nergens alleen heen.”
Ik keek hem aan.
“Papa, ze hebben Leo.”
“Ik weet het.”
“Dan begrijp je waarom ik moet gaan.”
“Dat doe ik.”
Hij haalde zijn telefoon tevoorschijn.
“Ik zorg ervoor dat je niet alleen bent.”
Een uur later stond ik voor het oude landhuis.
Ik stapte uit.
De wind was ijskoud.
De voordeur stond open.
“Leo?”
Geen antwoord.
Ik liep naar binnen.
“Wendy?”
Een deur kraakte.
Toen hoorde ik haar stem.
“Je bent gekomen.”
Ik draaide me om.
Wendy stond boven aan de trap.
Ze hield Leo vast.
Mijn hart stopte bijna.
“Geef hem aan mij.”
“Rustig.”
“Hij is drie dagen oud!”
“Hij is ook jouw zwakte.”
Ik keek haar aan.
“Ik wil alleen mijn zoon.”
Ze glimlachte.
“Dat is precies waarom je hier bent.”
“Wat wil je?”
“De documenten.”
“Welke documenten?”
“Het testament van Daniel.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Ik heb dat niet.”
“Je liegt.”
“Dat doe ik niet.”
Ze begon de trap af te lopen.
“Je vader weet waar het ligt.”
“Dan vraag hem.”
“Dat heb ik geprobeerd.”
Ze glimlachte bitter.
“Maar Arthur is koppig.”
“Wendy, alsjeblieft.”
Ze keek naar Leo.
“Hij lijkt op jou.”
Mijn ogen vulden zich met tranen.
“Geef hem aan mij.”
Ze stopte.
“Wist je dat Daniel jou altijd leuk vond?”
Ik keek haar verbaasd aan.
“Wat?”
“Hij zei dat jij de enige in de familie was die nooit naar geld keek.”
Ze lachte zacht.
“Hij zei dat je te veel op je moeder leek.”
Ik verstijfde.
“Wat weet jij over mijn moeder?”
Wendy keek weg.
“Meer dan jij denkt.”
“Vertel het me.”
Ze zweeg.
“Wendy!”
Ze keek me aan.
“Je moeder is niet gestorven zoals je vader je heeft verteld.”
Mijn lichaam verstijfde.
“Wat?”
“Ze heeft niet alleen een ongeluk gehad.”
“Wat zeg je?”
“Ze wist van het geld.”
Mijn adem stokte.
“Ze wilde het openbaar maken.”
“Waarom?”
“Omdat Daniel en zij ontdekten wie het geld stal.”
“Wie?”
Wendy keek me aan.
Toen fluisterde ze:
“Je vader.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Nee.”
“Hij wist ervan.”
“Nee.”
“Hij wist dat je moeder wilde praten.”
“Nee!”
Ik voelde mijn benen trillen.
Wendy begon te glimlachen.
“En daarom heeft hij haar laten verdwijnen.”
Achter mij klonk plotseling een stem.
“Genoeg.”
Wendy verstijfde.
Arthur stond in de deuropening.
Zijn gezicht was onherkenbaar.
“Pap…”
Hij keek naar mij.
“Niet geloven wat ze zegt.”
Wendy begon te lachen.
“Vertel haar dan de waarheid.”
Arthur zei niets.
“Vertel haar waarom je haar moeder nooit hebt verteld dat ze nog leefde.”
Mijn hart stopte.
“Wat?”
Arthur keek naar mij.
En toen zei hij iets waardoor mijn hele wereld instortte.
“Jessi… je moeder is niet dood.”
* * *
