DEEL 3 — HET GEHEIM VAN WENDY
“Wat bedoel je met dat je mijn moeder kent?”
Luca keek naar mij.
Maar ik keek naar Wendy.
Ze stond midden in onze woonkamer alsof ze niet wist of ze moest vluchten of blijven.
“Wendy,” zei ik rustig.
“Je kunt het hem zelf vertellen.”
“Waarover?”
Haar stem trilde.
“Over twintig jaar geleden.”
Luca keek verward.
“Wat gebeurde er twintig jaar geleden?”
Wendy deed een stap achteruit.
“Jessi, dit is niet het moment.”
“Dat bepaal jij niet meer.”
Arthur bleef zwijgend zitten.
Ik liep naar de kast en haalde een oude envelop tevoorschijn.
Ik had hem drie dagen geleden gekregen.
Van mijn vader.
Ik legde hem voor Luca neer.
“Open hem.”
Hij keek naar de envelop.
“Wat zit erin?”
“Een brief.”
“Van wie?”
“Van jouw moeder.”
Wendy schrok.
“Waar heb je die vandaan?”
Ik keek haar aan.
“Uit een kluis.”
Ze werd wit.
“Welke kluis?”
“Die van mijn vader.”
Luca keek naar zijn moeder.
“Wat heeft mama aan jouw vader geschreven?”
“Dat is precies wat jij nu moet lezen.”
Hij haalde de brief eruit.
Zijn ogen bewogen langzaam over de eerste regels.
Ik zag zijn gezicht veranderen.
Eerst verwarring.
Toen ongeloof.
Daarna woede.
“Wat is dit?”
Wendy zei niets.
“Wat is dit, mam?”
“Luca…”
“Heb jij Arthur om geld gevraagd?”
Stilte.
Ik zag zijn vingers trillen.
Hij las verder.
“Je schreef dat je zoon recht had op een deel van het Sterling-fortuin.”
Wendy sloot haar ogen.
“Luca, luister naar me.”
“Nee.”
Hij keek haar aan.
“Waarom schreef je dat?”
Ze begon te huilen.
“Je vader had schulden.”
“Dat is geen antwoord.”
“Hij was ziek.”
“Dat is nog steeds geen antwoord.”
Arthur stond op.
“Laat haar het vertellen.”
Luca keek hem aan.
“U wist hiervan?”
Arthur knikte.
“Al jaren.”
“En mijn vrouw?”
Arthur keek naar mij.
“Zij wist niets.”
Ik voelde mijn keel dichtknijpen.
Luca keek opnieuw naar de brief.
“Ze schreef dat ik de enige erfgenaam was.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Dat is niet het ergste.”
Hij keek op.
“Wat dan wel?”
Ik pakte een tweede document.
“Lees de datum.”
Hij keek.
“12 september.”
“Twintig jaar geleden.”
“En?”
“Op die datum werd jij officieel geregistreerd als…”
Ik stopte.
Luca keek me aan.
“Als wat?”
“Als kind van een andere vader.”
De kamer werd stil.
Wendy begon heviger te huilen.
Luca draaide zich naar haar om.
“Wie is mijn vader?”
Ze antwoordde niet.
“Wie is mijn vader?”
Nog steeds niets.
Arthur liep naar het raam.
“Ik zal het zeggen.”
Wendy fluisterde:
“Arthur, alsjeblieft.”
Hij draaide zich om.
“Je hebt twintig jaar lang gelogen.”
Luca keek hem aan.
“Bent u mijn vader?”
Ik voelde hoe de lucht uit mijn longen leek te verdwijnen.
Arthur schudde zijn hoofd.
“Nee.”
Luca ademde uit.
Maar toen vervolgde mijn vader:
“Maar ik weet wie het wel is.”
Wendy zakte langzaam op een stoel.
Luca staarde haar aan.
“Wie?”
Ze huilde.
“Je vader is…”
Ze kon de zin niet afmaken.
Ik pakte de laatste pagina uit de envelop.
Daar stond één naam.
Ik schoof hem naar Luca.
Hij las hem.
Zijn ogen werden groot.
“Nee.”
Hij schudde zijn hoofd.
“Dat kan niet.”
Ik zei niets.
“Dat kan niet!”
Hij gooide het papier op tafel.
Ik keek naar de naam.
Dezelfde naam die ik drie dagen eerder had gezien.
Dezelfde naam die ik nooit had verwacht.
Daniel Sterling.
Arthur's jongere broer.
Mijn oom.
Luca keek naar mijn vader.
“Dus ik ben familie van jullie?”
Arthur knikte.
“Ja.”
Luca deed een stap achteruit.
“En Jessi wist hiervan?”
“Nee,” zei Arthur.
“Ze wist helemaal niets.”
Ik voelde tranen in mijn ogen.
Niet vanwege Luca.
Maar vanwege de gedachte aan alles wat verborgen was gehouden.
Wendy had niet alleen tegen haar zoon gelogen.
Ze had hem jarenlang gebruikt.
Ze had hem laten geloven dat hij door zijn eigen verdiensten hogerop was gekomen.
Maar ondertussen had ze achter zijn rug geprobeerd toegang te krijgen tot mijn familievermogen.
Luca keek naar mij.
“Waarom heb je me dan nooit verteld wie je was?”
Ik antwoordde eerlijk.
“Omdat ik bang was dat jij alleen van mijn achternaam zou houden.”
Hij sloot zijn ogen.
“En nu?”
“Nu weet ik dat ik me niet hoef te schamen voor wie ik ben.”
Hij keek naar Leo.
“Mag ik hem vasthouden?”
Mijn hart brak bijna.
Niet van liefde.
Van verdriet.
“Niet vandaag.”
Hij keek naar mij.
“Waarom?”
“Omdat je drie dagen geleden besloot dat je moeder belangrijker was dan zijn geboorte.”
“Jessi…”
“En omdat ik nog steeds niet weet waarom je die avond echt niet kwam.”
Wendy keek plotseling op.
Ze zei zacht:
“Dat weet ik.”
Iedereen keek naar haar.
Luca draaide zich om.
“Wat bedoel je?”
Wendy veegde haar tranen weg.
“Je vader had me gebeld.”
“Welke vader?”
Ze keek naar mij.
Toen naar Arthur.
“Daniel.”
Arthur verstijfde.
“Wat zei hij?”
Wendy antwoordde:
“Hij zei dat hij die avond terug zou komen.”
Arthur's gezicht werd hard.
“Dat is onmogelijk.”
“Waarom?”
“Daniel is al vijftien jaar dood.”
Wendy keek hem recht aan.
“Dat dacht jij.”
Niemand bewoog.
En toen ging mijn telefoon.
Een onbekend nummer.
Ik nam op.
“Hallo?”
Een mannenstem fluisterde:
“Jessi Sterling?”
“Wie bent u?”
Een korte stilte.
Toen zei hij:
“Als je wilt weten waarom je oom zijn dood heeft geënsceneerd… kom dan morgen alleen naar het oude kantoor.”
De verbinding werd verbroken.
Ik keek naar mijn vader.
Hij had alles gehoord.
En voor het eerst zag ik angst in zijn ogen.
* * *
