DEEL 4 — DE MAN DIE DOOD HAD MOETEN ZIJN
Die nacht sliep niemand.
Arthur bleef in de woonkamer.
Luca zat tegenover hem.
Wendy was verdwenen naar boven.
En ik zat met Leo in mijn armen terwijl ik naar het donkere raam keek.
“Je gaat niet alleen.”
Arthur had het drie keer gezegd.
Ik antwoordde iedere keer hetzelfde.
“Ik moet weten wat er aan de hand is.”
“Daarom ga ik mee.”
“Nee.”
“Jessi.”
“Papa.”
Hij zweeg.
Ik keek hem aan.
“Ik heb mijn hele leven geprobeerd weg te blijven van jouw wereld.”
“Ik weet het.”
“Maar mijn huwelijk is ingestort omdat ik dacht dat ik alles zelf moest oplossen.”
Arthur keek naar Leo.
“Je hoeft het niet alleen te doen.”
Ik knikte.
“Dat weet ik nu.”
De volgende ochtend om negen uur reden we naar het oude Sterling-kantoor.
Het gebouw stond al jaren leeg.
Mijn vader had het verkocht na de dood van zijn broer.
Of beter gezegd…
Na de officiële dood van zijn broer.
Toen we binnenkwamen, rook het gebouw naar stof en vocht.
Mijn schoenen tikten over de marmeren vloer.
Ik kende deze plek.
Als kind was ik hier vaak geweest.
Daniel had me hier altijd stiekem snoep gegeven wanneer mijn vader te streng was.
Hij was mijn favoriete oom geweest.
Tot hij plotseling stierf.
Een auto-ongeluk.
Dat was het verhaal.
Maar nu begon ik eraan te twijfelen.
Op de tweede verdieping vonden we een deur die halfopen stond.
Binnen stond een man.
Hij was ongeveer zestig.
Grijs haar.
Donkere jas.
Hij keek naar Arthur.
“Je bent gekomen.”
Arthur liep naar voren.
“Wie ben jij?”
De man glimlachte.
“Ethan Cole.”
Mijn vader verstijfde.
“Dat kan niet.”
“Waarom?”
“Omdat jij bij Daniel werkte.”
Ethan knikte.
“Dat deed ik.”
“Je bent verdwenen.”
“Dat moest.”
Ik keek naar hem.
“U belde mij.”
“Ja.”
“Waarom?”
Hij keek naar mij.
“Omdat jij de enige bent die nog kan uitzoeken wat er werkelijk is gebeurd.”
Hij legde een dossier op tafel.
“Je oom heeft zijn dood geënsceneerd omdat hij ontdekte dat iemand binnen jullie familiebedrijf geld verduisterde.”
Arthur keek naar het dossier.
“Wie?”
Ethan zei niets.
Ik opende het.
Rekeningen.
Offshorebedrijven.
Valse facturen.
Miljoenen euro's.
Mijn professionele instinct nam het over.
Ik begon de transacties te volgen.
“Dit geld…”
Ik wees naar een reeks betalingen.
“Het werd via drie bedrijven verplaatst.”
Ethan knikte.
“En uiteindelijk?”
Ik volgde de laatste rekening.
Mijn adem stokte.
“Wendy.”
Arthur keek naar mij.
“Wat?”
“Het geld ging naar Wendy.”
Ethan knikte.
“Maar zij was niet de hoofdverdachte.”
“Wie dan?”
Hij keek naar Arthur.
“Jij.”
Mijn vader werd doodstil.
“Dat is belachelijk.”
“Daniel dacht dat jij betrokken was.”
“Mijn eigen broer?”
“Hij vertrouwde niemand meer.”
Ik bladerde verder.
Toen zag ik iets.
Een handtekening.
Mijn hand begon te trillen.
“Deze handtekening…”
Arthur keek.
“Wat is ermee?”
“Dit is niet van jou.”
Hij keek naar mij.
“Wat bedoel je?”
“Iemand heeft jouw handtekening vervalst.”
Ethan knikte.
“Precies.”
Ik keek verder.
En toen vond ik een document dat mijn maag deed omdraaien.
Een levensverzekering.
Op naam van mijn vader.
Begunstigde:
Daniel Sterling.
Datum:
twee weken vóór het ongeluk.
Arthur las het.
Zijn gezicht veranderde.
“Hij wilde mij vermoorden.”
“Nee,” zei Ethan.
“Hij wilde ontdekken wie hem wilde vermoorden.”
Ik keek op.
“Wat bedoel je?”
Ethan pakte zijn telefoon.
Hij liet een oude opname zien.
Daniel zat voor een camera.
Zijn gezicht was vermoeid.
Maar hij leefde.
“Als iemand deze opname ooit ziet,” zei Daniel in de video, “dan betekent het dat mijn plan mislukt is.”
Ik voelde kippenvel over mijn armen.
Daniel keek recht in de camera.
“Arthur, als jij dit ziet, vertrouw niemand.”
Het beeld stopte.
Arthur sloot zijn ogen.
Daarna keek Daniel opnieuw naar de camera.
“En vooral…”
Een korte pauze.
“…vertrouw Wendy niet.”
Ik keek naar Ethan.
“Waarom heeft hij haar genoemd?”
Ethan antwoordde:
“Omdat Wendy degene was die hem hielp verdwijnen.”
Mijn hart sloeg over.
“Maar waarom?”
“Om dezelfde reden waarom ze jou vandaag nog probeert te vernietigen.”
“Welke reden?”
Ethan keek naar mijn vader.
“Geld.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Dat is te simpel.”
“Dat dacht Daniel ook.”
Hij schoof een laatste document naar mij.
“Lees de naam van de uiteindelijke begunstigde.”
Ik keek.
Mijn vingers werden koud.
De begunstigde was niet Wendy.
Niet Luca.
Niet Daniel.
Niet Arthur.
Het was…
Leo Hayes.
Mijn pasgeboren zoon.
Ik keek op.
“Waarom staat mijn zoon hier?”
Ethan keek me recht aan.
“Omdat je zoon volgens het oorspronkelijke testament de erfgenaam is van een vermogen waar jij niets van wist.”
Arthur keek geschokt.
“Welk vermogen?”
Ethan antwoordde:
“Het vermogen dat Daniel vijftien jaar geleden heeft verborgen.”
Op dat moment ging mijn telefoon.
Een bericht.
Van Luca.
Jessi, kom alsjeblieft naar huis. Wendy is verdwenen.
Daaronder stond nog een bericht.
Ze heeft Leo meegenomen.
Mijn bloed stolde.
* * *
