DEEL 8 — DE CODE VAN SAMUEL
Niemand sprak gedurende de eerste minuten.
De regen sloeg tegen de voorruit.
Mijn moeder zat achterin naast mij.
Ze hield haar handen tegen haar borst gedrukt.
Mijn vader reed zo snel als hij durfde.
Daniel zat voorin en keek voortdurend achterom.
“Wat bedoelde je?” vroeg ik uiteindelijk.
Mijn moeder keek naar mij.
“Het hangertje is een sleutel.”
“Maar je zei dat Lucas de code heeft.”
“De sleutel opent het eerste mechanisme.”
“En de code?”
“Die heeft hij nodig voor het tweede.”
Ik dacht aan de woorden van mijn grootvader.
Wanneer het eerste slot wordt geopend, zoek dan waar mijn laatste reis begon.
“Westbridge.”
Mijn moeder knikte.
“Daar is de tweede kluis.”
Daniel draaide zich om.
“Hoe weet je dat?”
Mijn moeder keek uit het raam.
“Omdat ik er was toen Samuel hem liet bouwen.”
Ik voelde een rilling over mijn rug.
“Jij wist hiervan?”
“Ja.”
“En je hebt me twaalf jaar lang niets verteld.”
“Ik wilde je beschermen.”
“Waartegen?”
Ze keek me recht aan.
“Tegen dezelfde mensen die nu achter ons aan zitten.”
Mijn vader zuchtte.
“Evelyn wist van het fonds.”
“Ja.”
“Hoe?”
“Samuel vertelde haar ooit dat hij een grote investering had gedaan.”
Mijn moeder zweeg even.
“Maar hij vertelde haar niet dat Sophie de erfgenaam was.”
Daniel fronste.
“Hoe kwam Evelyn er dan achter?”
Mijn moeder antwoordde:
“Door Robert.”
Mijn vader verstijfde.
Ik keek naar hem.
“Pap?”
Hij keek niet om.
“Wat heb jij gedaan?”
“Ik heb niets gestolen.”
“Dat vroeg ik niet.”
Hij zweeg.
Mijn moeder begon zacht te huilen.
“Robert heeft jaren geleden documenten ondertekend.”
“Welke documenten?”
“Een volmacht.”
Mijn vader knikte uiteindelijk.
“Evelyn beweerde dat het slechts een administratieve formaliteit was.”
Daniel werd bleek.
“Een volmacht voor wat?”
“Voor het fonds.”
Ik voelde woede opkomen.
“Dus jij hebt haar toegang gegeven?”
“Ik wist niet wat ze ermee zou doen.”
“Maar je wist dat het over mijn erfenis ging.”
“Ja.”
“En je hebt mij niets verteld.”
Mijn vader keek eindelijk achterom.
“Ik dacht dat ik het kon oplossen.”
“Je dacht dat je het kon oplossen?”
Mijn stem brak.
“Mijn hele huwelijk werd vernietigd. Lucas probeerde me mijn bezit af te nemen. Mama werd ontvoerd. En jij dacht dat je het kon oplossen?”
Hij zei niets.
Daniel onderbrak ons.
“Dit is niet het moment.”
Ik keek uit het raam.
“Waar gaan we heen?”
“Een veilige plek.”
“Welke?”
“Een huis van mij.”
Ik vertrouwde hem.
Voor het eerst die avond voelde ik een klein beetje rust.
Maar het duurde niet lang.
Mijn telefoon ging.
Lucas.
Ik nam niet op.
Hij belde opnieuw.
Toen kwam een bericht.
Je moeder vertelt je niet alles.
Daarna een foto.
Mijn grootvader.
Een oude foto.
Hij stond naast een jonge Evelyn.
Achter hen stond een gebouw dat ik onmiddellijk herkende.
Westbridge Station.
Maar er was iets vreemds.
Op de foto hield mijn grootvader een metalen doos vast.
En naast hem stond iemand anders.
Een vrouw.
Mijn moeder.
Veel jonger.
Ik keek naar haar.
“Wat is dit?”
Mijn moeder keek naar de foto.
Haar gezicht werd wit.
“Waar heb je die vandaan?”
“Lucas stuurde hem.”
Ze pakte mijn telefoon.
Haar handen begonnen te trillen.
“Dat was de dag waarop Samuel de kluis liet installeren.”
“Wie is die vrouw naast jou?”
Ze antwoordde niet.
“Ma.”
Ze keek naar mij.
“Dat ben ik.”
“Dat weet ik.”
Ik wees naar de andere vrouw.
“Wie is zij?”
Mijn moeder slikte.
“Dat is jouw tante.”
Ik fronste.
“Welke tante?”
“Marianne.”
Ik had die naam nooit gehoord.
Mijn vader sloot zijn ogen.
“Ze is verdwenen.”
“Wanneer?”
“Elf jaar geleden.”
“Een jaar na opa’s dood?”
Mijn moeder knikte.
“Ze wist van het fonds.”
Daniel keek naar haar.
“En ze had toegang tot de documenten?”
“Ja.”
“Waar is ze nu?”
Mijn moeder schudde haar hoofd.
“We weten het niet.”
Op dat moment remde mijn vader hard.
De auto kwam bijna dwars op de weg tot stilstand.
Voor ons stond een zwarte SUV.
Twee mannen stapten uit.
“Verdomme,” zei Daniel.
Mijn vader zette de auto in zijn achteruit.
Een tweede SUV verscheen achter ons.
We zaten vast.
Mijn moeder pakte mijn hand.
“Sophie.”
“Ja?”
“Als ze ons meenemen…”
“Nee.”
“Luister naar me.”
Ze kneep in mijn hand.
“Zoek Marianne.”
“Waarom?”
“Omdat zij de enige persoon is die weet waar Samuel het echte bewijs heeft verborgen.”
Mijn vader keek haar aan.
“Dat kan niet.”
“Jawel.”
“Ze is dood.”
Mijn moeder keek hem aan.
“Nee.”
Iedereen zweeg.
Toen klonk er een harde klap tegen onze autoruit.
Een man trok aan het portier.
Mijn vader trapte het gaspedaal in.
De auto schoot vooruit.
De man viel opzij.
We ontsnapten.
Maar mijn telefoon trilde opnieuw.
Een onbekend nummer.
Ik nam op.
Een vrouwenstem zei:
“Sophie?”
Ik herkende haar niet.
“Wie ben je?”
Een lange stilte.
Toen zei ze:
“Je moeder heeft je eindelijk de waarheid verteld.”
Mijn hart stopte bijna.
“Wie ben jij?”
De vrouw fluisterde:
“Marianne.”
De verbinding werd verbroken.
Ik keek naar mijn moeder.
Ze huilde.
“Ze leeft.”
Maar voordat ik iets kon zeggen, kwam er een nieuw bericht.
Kom morgen om acht uur naar het oude station. Alleen.
Daaronder stond één zin.
Ik heb de echte sleutel.
