DEEL 7 — HET GEHEIM VAN MIJN MOEDER
Mijn moeder keek naar mij.
Niet naar Lucas.
Niet naar de mannen met de wapens.
Alleen naar mij.
En in haar ogen zag ik iets wat ik nog nooit eerder had gezien.
Schuld.
“Mam?”
Ze sloot haar ogen.
Lucas liep langzaam naar haar toe.
“Vertel haar waar de kluis is.”
Mijn vader schreeuwde:
“Blijf van haar af!”
Een van de mannen richtte zijn wapen op hem.
“Robert,” zei mijn moeder zacht.
Mijn vader zweeg.
“Doe niets.”
Ik voelde mijn keel dichtknijpen.
“Mam, wat weet je?”
Ze keek me aan.
“Meer dan ik je ooit heb verteld.”
Lucas glimlachte.
“Eindelijk.”
Ik keek hem aan.
“Als je haar iets aandoet, krijg je helemaal niets.”
“Dat weet ik.”
Hij wees naar de brief.
“Daarom heb ik jou nodig.”
“Waarom?”
“Omdat de laatste kluis alleen opengaat met iets dat jij bezit.”
“Wat?”
Lucas keek naar mijn hals.
Ik raakte automatisch mijn ketting aan.
Het was een eenvoudige zilveren ketting die mijn grootvader me had gegeven toen ik zestien was.
Ik droeg hem al die jaren.
Lucas zag het.
“Precies.”
Mijn adem stokte.
“Deze?”
Mijn moeder begon te huilen.
“Het spijt me.”
Ik keek naar haar.
“Wat zit erin?”
Ze antwoordde niet.
Lucas liep dichterbij.
“Je grootvader gaf die ketting niet zomaar aan jou.”
Ik haalde hem van mijn hals.
Aan de achterkant van het kleine hangertje zat een minuscuul symbool.
Een sleutel.
Ik had het altijd gezien als versiering.
“Is dit de sleutel?”
Mijn moeder knikte.
“Samuel gaf hem aan jou omdat hij wist dat jij ooit oud genoeg zou zijn om de waarheid te begrijpen.”
“Waarom heb je me dat nooit verteld?”
“Omdat ik bang was.”
“Voor wie?”
Ze keek naar Evelyns naam op de brief.
“Voor haar.”
Lucas zuchtte.
“Eindelijk komen we ergens.”
Ik keek hem aan.
“Je zei dat Evelyn hierbij betrokken was.”
“Ze heeft dit allemaal georganiseerd.”
“Maar waarom?”
Lucas antwoordde niet.
Mijn moeder deed het wel.
“Omdat Evelyn niet alleen het land wilde.”
Iedereen zweeg.
“Ze wilde de aandelen.”
“Welke aandelen?”
“Het vastgoedfonds van je grootvader.”
Daniel keek op.
“Dat fonds bestaat nog?”
Mijn moeder knikte.
“Samuel heeft het nooit verkocht.”
Ik voelde mijn hoofd duizelen.
“Hoeveel bezit ik?”
“51 procent.”
Daniel staarde haar aan.
“Dat betekent dat Sophie meerderheidsaandeelhouder is.”
Lucas vloekte.
Mijn moeder knikte opnieuw.
“En het land is onderdeel van dat fonds.”
Daarom wilde Lucas mijn handtekening.
Niet alleen om het land te verkopen.
Hij wilde mijn controle over het hele fonds.
Mijn man.
Mijn eigen man.
Hij had maandenlang geprobeerd mij ervan te overtuigen dat ik financieel niets voorstelde.
Terwijl ik zonder het te weten controle had over een vermogen van honderden miljoenen.
Lucas keek naar Nathan.
“Je hebt haar verteld hoeveel het waard is?”
Nathan zei niets.
“Mooi.”
Lucas draaide zich naar mij.
“Je tekent vanavond.”
“En als ik weiger?”
Hij keek naar mijn moeder.
Mijn moeder begon te huilen.
Ik voelde iets in mij veranderen.
De angst maakte plaats voor woede.
“Je denkt dat je gewonnen hebt.”
Lucas glimlachte.
“Ik weet dat ik gewonnen heb.”
“Nee.”
Ik keek hem recht aan.
“Je hebt één fout gemaakt.”
“Welke?”
“Je hebt me laten weten wat ik bezit.”
Hij fronste.
Ik glimlachte voor het eerst.
“En nu weet ik ook wat jij probeert te stelen.”
Mijn vader keek naar mij.
Hij begreep het.
Lucas niet.
“Waar wil je heen?”
“Je kunt me dwingen een document te tekenen.”
Ik hield de ketting omhoog.
“Maar je kunt me niet dwingen de juiste handtekening te zetten.”
Lucas liep naar me toe.
“Je speelt met vuur.”
“Misschien.”
Ik keek naar mijn moeder.
“Maar ik ben niet langer bang.”
Op dat moment klonk buiten een sirene.
Lucas verstijfde.
Daniel keek op zijn horloge.
“De beveiliging.”
“Hoe snel?”
“Ze zijn hier.”
Lucas keek woedend naar mij.
“Je hebt ze gebeld.”
“Nee.”
Ik keek naar mijn vader.
“Hij heeft het gedaan.”
Lucas draaide zich om.
Maar Nathan was al in beweging.
Hij sloeg de lamp uit.
De loods werd volledig donker.
Een schot klonk.
Mijn moeder schreeuwde.
Ik dook op de grond.
Nog een schot.
Toen hoorde ik Lucas roepen.
“Pak Sophie!”
Ik kroop naar mijn moeder.
“Ma!”
“Ik ben hier.”
Ik maakte haar touwen los.
“Kun je lopen?”
“Ja.”
We renden richting de achterdeur.
Plotseling greep iemand mijn arm.
Ik draaide me om.
Lucas.
Hij hield mijn pols vast.
“De ketting.”
Ik rukte me los.
“Kom hem maar halen.”
Ik rende.
Achter me hoorde ik voetstappen.
Toen sloeg de achterdeur open.
Mijn vader stond daar.
“SPRING IN DE AUTO!”
We renden.
Mijn moeder stapte als eerste in.
Ik volgde.
De auto vertrok met piepende banden.
Maar Lucas stond midden op de weg.
Hij keek ons na.
En toen zag ik iets in zijn hand.
Mijn ketting.
Hij had hem toch afgepakt.
Mijn hart zonk.
Maar toen keek ik naar mijn hand.
Ik had nog steeds het hangertje.
Ik begreep het pas toen mijn moeder fluisterde:
“Dat is niet de sleutel.”
“Wat?”
Ze keek naar het kleine zilveren hangertje.
“De echte sleutel zit nog bij Lucas.”
Mijn bloed werd koud.
“Wat heeft hij dan?”
Mijn moeder antwoordde:
“De code.”
