DEEL 6 — ÉÉN UUR
Mijn telefoon trilde nog steeds in mijn hand.
Kom alleen, Sophie.
Ik las het bericht opnieuw.
Daaronder stond de foto van mijn moeder.
Ze lag in haar ziekenhuisbed.
Haar ogen waren gesloten.
Een dun infuus liep naar haar arm.
Maar er was iets aan de foto dat me onmiddellijk opviel.
De klok aan de muur.
19:07.
Ik keek naar mijn eigen telefoon.
19:19.
De foto was twaalf minuten geleden gemaakt.
“Ze is nog daar,” fluisterde ik.
Mijn vader pakte mijn arm.
“Je gaat nergens alleen naartoe.”
“Ik moet wel.”
“Nee.”
“Pap, ze hebben mama.”
Robert keek naar Daniel.
Onze advocaat was opvallend stil.
Hij bekeek de foto zorgvuldig.
Toen zoomde hij in.
“Wacht.”
Hij wees naar de hoek van de afbeelding.
“Daar.”
Ik keek.
Op het nachtkastje naast mijn moeder stond een klein plastic bakje.
Daarin lag haar bril.
Maar mijn moeder droeg haar bril altijd wanneer ze wakker was.
“Wat betekent dat?”
Daniel antwoordde rustig:
“Dat ze waarschijnlijk sliep toen deze foto werd genomen.”
Mijn vader balde zijn vuisten.
“Dus ze hebben haar niet meegenomen?”
“Nog niet.”
Ik keek naar Nathan.
“Waar is Lucas?”
“Ik weet het niet precies.”
“Maar jij weet wel waar ik naartoe moet.”
Nathan knikte.
“Een oude opslagplaats buiten de stad.”
“Waarom daar?”
“Omdat Lucas daar de laatste documenten bewaart.”
Daniel keek hem scherp aan.
“En waarom zou hij Sophie daarheen lokken?”
Nathan antwoordde niet.
Ik begreep het.
“De kluis.”
Hij knikte.
“De tweede kluis.”
Mijn hart sloeg sneller.
“Mijn grootvader heeft dus meer dan één kluis achtergelaten?”
“Ja.”
“Waar?”
Nathan keek naar de envelop.
“Dat staat in de brief.”
Ik haalde hem tevoorschijn.
Mijn handen trilden terwijl ik de laatste pagina opnieuw bekeek.
Er stond slechts één zin onderaan.
Wanneer het eerste slot wordt geopend, zoek dan waar mijn laatste reis begon.
Ik dacht na.
Mijn grootvader was twaalf jaar geleden gestorven.
Zijn laatste reis.
Waar was hij geweest?
Plotseling herinnerde ik me iets.
“Het oude station.”
Mijn vader keek me aan.
“Welk station?”
“Hij ging altijd naar Westbridge.”
Nathan knikte langzaam.
“Daar staat inderdaad een oude opslagloods.”
Daniel pakte zijn telefoon.
“Ik bel de politie.”
“Nee.”
Iedereen keek naar mij.
“Als we de politie nu bellen, weet Lucas dat we onderweg zijn.”
“Dat is geen reden om zonder bescherming te gaan.”
“Ik ga niet alleen.”
Ik keek naar Nathan.
“Hij gaat mee.”
Mijn vader schudde onmiddellijk zijn hoofd.
“Absoluut niet.”
Nathan keek hem recht aan.
“Als ik Sophie wilde verraden, had ik de opname niet gegeven.”
Mijn vader antwoordde niet.
Ik keek naar Daniel.
“Kun je mijn moeder beschermen?”
“Ik kan een beveiligingsteam naar het ziekenhuis sturen.”
“Doe dat.”
Hij belde onmiddellijk.
Terwijl hij sprak, kreeg ik opnieuw een bericht.
Nog 47 minuten.
Daarna:
Neem de originele brief mee.
Ik keek naar Nathan.
“Hij weet dat we de brief hebben.”
“Dat was te verwachten.”
“Hoe?”
“Er zit waarschijnlijk een tracker in de envelop.”
Mijn vader pakte de brief.
“Dan gooien we hem weg.”
“Nee.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Dit is precies wat hij wil. Hij denkt dat hij controle heeft.”
Ik vouwde de brief zorgvuldig op.
“Laat hem dat maar geloven.”
Twintig minuten later reden we naar Westbridge.
Mijn vader reed.
Nathan zat naast hem.
Ik zat achterin met Daniel.
De regen sloeg tegen de ramen.
Niemand zei iets.
Toen vroeg ik:
“Waarom heb je die handtekening vervalst?”
Nathan staarde door de voorruit.
“Omdat Lucas me geld beloofde.”
“Hoeveel?”
“Twintigduizend.”
“En je deed het?”
“Ja.”
“Zonder te weten wat je tekende?”
“Ik dacht dat het om een lening ging.”
Hij slikte.
“Toen ontdekte ik dat jouw naam onder eigendomsdocumenten stond.”
“En toen?”
“Toen wilde ik stoppen.”
“Maar dat deed je niet.”
“Nee.”
Zijn stem werd zachter.
“Omdat Evelyn mijn zus bedreigde.”
Iedereen werd stil.
“Je zus?”
Nathan knikte.
“Ze heeft haar ontslagen. Daarna liet ze iemand haar volgen.”
Mijn vader keek achterom.
“Waarom vertel je dit nu pas?”
“Omdat ik eindelijk besefte dat Evelyn niemand helpt. Ook Lucas niet.”
We bereikten de opslagplaats.
Een enorme, verlaten loods stond midden tussen oude spoorlijnen.
De deuren waren gesloten.
Geen licht.
Geen beweging.
Mijn vader zette de auto stil.
Nathan stapte uit.
“Blijf hier.”
“Nee,” zei ik.
Ik stapte ook uit.
Daniel volgde.
De loods rook naar olie en vocht.
We liepen naar binnen.
Mijn zaklamp gleed over oude dozen.
Toen hoorde ik iets.
Een stem.
“Eindelijk.”
Lucas.
Hij stond bovenaan een metalen trap.
Zijn gezicht was kalm.
Te kalm.
Naast hem stonden twee mannen.
En achter hen zat een vrouw vastgebonden op een stoel.
Mijn moeder.
“Mam!”
Ze tilde haar hoofd op.
“Sophie…”
Lucas glimlachte.
“Je hebt precies gedaan wat ik vroeg.”
Ik voelde mijn hart breken.
“Laat haar gaan.”
“Dat kan.”
Hij stak zijn hand uit.
“De brief.”
Ik hield hem omhoog.
“Eerst mijn moeder.”
Lucas lachte zacht.
“Je bent nog steeds dezelfde Sophie.”
“Wat bedoel je?”
“Je denkt nog steeds dat mensen afspraken nakomen.”
Hij keek naar de mannen.
“Breng haar hier.”
Mijn moeder werd overeind getrokken.
Ik wilde naar voren rennen.
Nathan hield me tegen.
Lucas keek naar hem.
“Jij.”
Nathan verstijfde.
“Je had je erbuiten moeten houden.”
Toen haalde Lucas een pistool tevoorschijn.
Mijn vader zette onmiddellijk een stap voor mij.
Lucas glimlachte.
“Nu gaan we het hebben over de laatste kluis.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Waar is die?”
Lucas keek naar mij.
“Dat weet jij.”
“Ik niet.”
“Jawel.”
Hij wees naar de brief.
“Je grootvader heeft de aanwijzing niet aan jou gegeven.”
Hij glimlachte.
“Hij heeft hem aan je moeder gegeven.”
Mijn moeder keek verschrikt op.
En toen wist ik dat Lucas de waarheid sprak.
