DEEL 18
Ik kon niet bewegen.
De vrouw tegenover mij had mijn gezicht.
Niet ongeveer hetzelfde.
Niet vergelijkbaar.
Het was mijn gezicht.
Dezelfde ogen.
Dezelfde mond.
Zelfs hetzelfde kleine litteken boven mijn wenkbrauw.
Ik raakte automatisch mijn gezicht aan.
Zij deed precies hetzelfde.
Claire begon te huilen.
“Dit kan niet.”
De vrouw keek haar aan.
“Dat zei ik ook toen ik ontdekte dat ik een zus had.”
Ik keek naar Anna.
“Wie is zij?”
Anna keek naar de grond.
“Je tweelingzus.”
Mijn adem stokte.
“Mijn… wat?”
De vrouw glimlachte.
“Mijn naam is Elena.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Mijn moeder heeft nooit gezegd dat ik een tweeling had.”
“Natuurlijk niet.”
“Waarom?”
“Omdat ik niet mocht bestaan.”
Richard stapte naar voren.
“Eleanor, luister naar me.”
“Niet jij.”
Ik wees naar Elena.
“Zij eerst.”
Elena knikte.
“Ik ben vijf minuten na jou geboren.”
Ik keek naar Anna.
“Was jij daar?”
“Ja.”
“En je hebt haar weggegeven?”
Anna's ogen vulden zich met tranen.
“Ik heb haar gered.”
Elena lachte bitter.
“Dat is wat ze zichzelf altijd heeft verteld.”
“Waar ben je geweest?”
“Op plekken waar niemand naar mij zocht.”
“Wie heeft je opgevoed?”
Elena keek naar Victor.
“Zijn organisatie.”
Victor glimlachte.
“Ze was een investering.”
Elena keek hem woedend aan.
“Een gevangenis.”
Thomas stapte naar voren.
“Wat hebben ze met je gedaan?”
Elena keek hem aan.
“Ze leerden me jullie te observeren.”
“Ons?”
“Ja.”
Ze wees naar mij.
“Vooral jou.”
Mijn stem werd zachter.
“Waarom?”
“Omdat jij de sleutel was.”
“Dat zei Anna.”
“Anna wist slechts de helft.”
Ze liep naar de computer.
Haar vingers bewogen snel over het toetsenbord.
Het scherm veranderde.
SUBJECT 6 — GENETIC MATCH: 100%.
Daaronder:
PRIMARY SUBJECT: ELEANOR.
SECONDARY SUBJECT: ELENA.
Ik keek naar haar.
“Wat betekent dat?”
“Dat Project Echo ons als één biologische sleutel beschouwt.”
Michael fronste.
“Maar er zijn vijf sleutels nodig.”
Elena keek hem aan.
“Dat was het oude protocol.”
Ze drukte op een toets.
Een nieuw document verscheen.
PROTOCOL ZERO.
“Wat is dat?”
“Het laatste protocol.”
“En wat doet het?”
Elena keek me recht aan.
“Het maakt alle verborgen informatie openbaar.”
Iedereen zweeg.
“Alle informatie?”
“Bankrekeningen. Opnames. Namen. Betalingen. Moorden. Omkoping. Alles.”
Victor werd plotseling woedend.
“Sluit het systeem!”
Elena glimlachte.
“Daarom ben je zo bang.”
Victor liep naar haar toe.
Maar Thomas blokkeerde zijn pad.
“Je komt niet bij haar.”
Victor keek hem aan.
“Je hebt geen idee wie je beschermt.”
Thomas antwoordde:
“Dat maakt me niet uit.”
Victor hief zijn wandelstok.
Een verborgen mes schoot uit het handvat.
Thomas zag het te laat.
Richard sprong ertussen.
Het mes raakte hem in de schouder.
“Papa!”
Richard viel op zijn knieën.
Thomas ving hem op.
“Waarom?”
Richard keek naar zijn zoon.
“Omdat ik je één keer in mijn leven wilde beschermen.”
Victor draaide zich om.
“Jullie zijn allemaal zwakker dan jullie grootvader.”
Anna stapte naar voren.
“Nee.”
Ze haalde de zwarte sleutel tevoorschijn.
“Wij zijn precies wat hij hoopte dat we zouden worden.”
Ze stak de sleutel in een klein slot onder het bureau.
Een harde klik klonk.
De vloer begon te trillen.
Achter de muur schoof een paneel open.
Daarachter bevond zich een smalle ruimte.
Vol dozen.
Mappen.
Harde schijven.
En tientallen oude foto's.
Ik liep naar binnen.
Op de eerste foto stonden mijn grootvader en Maria.
Op de tweede foto stond Robert.
Op de derde foto stond Richard.
Maar op de vierde foto…
stonden zes baby's.
Niet vijf.
Zes.
Ik pakte de foto.
“Anna…”
Ze keek ernaar.
Haar gezicht veranderde.
“Dit heb ik nooit gezien.”
Elena kwam naast me staan.
“Dat komt omdat jij niet wist wat er met de zesde baby gebeurde.”
“Wie was het?”
Elena wees naar de baby aan de rechterkant.
“Hij.”
Thomas keek naar de foto.
“Dat ben ik niet.”
Michael keek ook.
“Dat ben ik evenmin.”
Ik draaide de foto om.
Achterop stond een naam.
NOAH BENNETT.
De kamer werd stil.
“Wie is Noah?”
Anna begon te huilen.
Richard keek naar haar.
“Je hebt het nooit verteld.”
Anna schudde haar hoofd.
“Ik kon niet.”
Elena keek haar aan.
“Waar is hij?”
Anna fluisterde:
“Hij is dood.”
Thomas keek naar de foto.
“Waarom staat hij dan in Project Echo?”
Elena liep naar het scherm.
Ze typte de naam in.
NOAH BENNETT.
De computer zocht.
Eén seconde.
Twee.
Drie.
Toen verscheen:
STATUS: ACTIVE.
Ik voelde mijn benen slap worden.
“Maar je zei dat hij dood was.”
Anna keek naar het scherm.
“Ik dacht dat hij dood was.”
Een nieuwe melding verscheen.
LAST LOGIN: 17 MINUTES AGO.
Michael keek naar de klok.
“Zeventien minuten…”
Thomas keek naar de deur.
“Hij is hier.”
Alle lichten gingen opnieuw uit.
Een stem klonk door de luidsprekers.
Rustig.
Kalm.
Angstaanjagend vertrouwd.
“Jullie hadden me niet moeten zoeken.”
Elena verstijfde.
Ik fluisterde:
“Wie is dat?”
Ze keek me aan.
En voor het eerst zag ik echte angst in haar ogen.
“Noah.”
De stem ging verder.
“Welkom thuis, familie.”
De deur achter ons sloeg dicht.
Op het scherm verscheen één laatste regel:
PROJECT ECHO — FINAL ACTIVATION IN 10:00.
De teller begon af te lopen.
09:59
09:58
09:57
En toen verscheen een tweede bericht.
PRIMARY TARGET: ELEANOR BENNETT.
Ik keek naar Elena.
Zij keek terug.
“Hij wil jou.”
Ik slikte.
“Waarom?”
Elena antwoordde:
“Omdat jij de enige bent die hem kan stoppen.”
09:42.
En ergens achter de muur begon iemand te lachen.
