“Papa?”
Het woord kwam nauwelijks uit mijn mond.
De man tegenover ons glimlachte.
Maar het was niet de glimlach die ik me herinnerde.
Mijn vader had altijd vriendelijk gelachen.
Deze man deed het alsof hij een overwinning vierde.
Robert stond langzaam op.
“Richard…”
Richard Bennett keek hem aan.
“Je ziet eruit alsof je een geest hebt gezien.”
Robert werd lijkbleek.
“Je bent dood.”
“Ik was dat ook.”
Claire stond achter Thomas.
“Wie is hij?”
Ik kon nauwelijks ademen.
“Mijn vader.”
Claire keek van mij naar Richard.
“Maar…”
Richard hief zijn hand.
“Niet alleen jouw vader.”
Hij keek naar Robert.
“Ook jouw schoonbroer.”
Toen keek hij naar Thomas.
“En zijn vader.”
Thomas verstijfde.
“Dat is onmogelijk.”
Richard glimlachte.
“Je hebt je hele leven gezocht naar je afkomst.”
Hij wees naar zichzelf.
“Hier is het antwoord.”
Thomas kwam langzaam overeind.
Ondanks de wond in zijn zij bleef hij rechtop staan.
“Jij hebt me achtergelaten.”
Richard zei niets.
“Je hebt me laten geloven dat ik dood was voor deze familie.”
“Dat moest.”
“Waarom?”
“Omdat je anders niet zou hebben overleefd.”
Thomas lachte bitter.
“Dat heb ik blijkbaar toch niet.”
Richard keek naar de andere mannen.
“Laat hem leven.”
Een van de gemaskerde mannen keek verbaasd.
“Maar meneer…”
“Ik zei: laat hem leven.”
De man deed een stap achteruit.
Richard keek vervolgens naar Claire.
“Breng haar naar mij.”
Ik ging voor Claire staan.
“Niemand raakt haar aan.”
Richard keek me aan.
“Eleanor.”
“Hoe ken je mijn naam?”
“Ik heb je zien opgroeien.”
Mijn maag draaide om.
“Waar?”
“Van ver.”
“Waarom?”
“Omdat jij degene was die ik niet mocht aanraken.”
“Waarom?”
Richard keek naar Robert.
“Vraag hem maar.”
Ik draaide me naar onze vader.
“Wat heeft hij gedaan?”
Robert keek naar Richard.
“Hij was de architect.”
“Van Project Echo?”
Richard knikte.
“Mijn vader bouwde het systeem.”
“Victor zei dat grootvader het had gebouwd.”
“Victor liegt.”
Victor lachte zacht.
“Dat heb ik nooit gezegd.”
Richard keek naar hem.
“Je hebt haar verteld wat je nodig had om haar te manipuleren.”
Victor haalde zijn schouders op.
“En jij doet precies hetzelfde.”
Voor het eerst zag ik twijfel in Richard's ogen.
Ik keek naar Thomas.
“Kun je lopen?”
“Ja.”
“Dan gaan we.”
Thomas keek naar het computerscherm.
“Niet zonder dat bestand.”
Hij liep naar de computer.
Richard deed niets om hem tegen te houden.
Dat maakte me bang.
Thomas opende het dossier.
Een reeks documenten verscheen.
Geboorteaktes.
Medische dossiers.
Banktransacties.
Foto's.
En toen verscheen een document met vijf namen.
ELEANOR BENNETT.
CLAIRE BENNETT.
LILY BENNETT.
NORA BENNETT.
THOMAS BENNETT.
Onder de namen stond:
GENETISCHE TOEGANG: COMPLEET.
Ik voelde mijn hartslag versnellen.
“Wat betekent compleet?”
Thomas scrolde verder.
Toen stopte hij.
“Dit…”
“Wat?”
Hij keek naar mij.
“Project Echo is geen kluis.”
“Wat is het dan?”
“Een controlemechanisme.”
Richard zei niets.
Thomas las verder.
“Het systeem kan financiële accounts openen.”
Hij scrolde.
“Bedrijfsregisters.”
Nog verder.
“Medische dossiers.”
Mijn adem stokte.
“Rechtbankarchieven.”
Claire fluisterde:
“Dat is onmogelijk.”
Thomas schudde zijn hoofd.
“Niet als grootvader tientallen jaren geleden toegang heeft gekocht.”
Ik keek naar Richard.
“Waarom zou iemand zoiets bouwen?”
Richard antwoordde:
“Niet om macht te krijgen.”
“Waarvoor dan?”
“Om macht af te nemen.”
Hij wees naar Victor.
“Van mensen zoals hij.”
Victor's gezicht verstrakte.
Richard vervolgde:
“Project Echo was oorspronkelijk bedoeld om de organisatie achter Victor's familie bloot te leggen.”
“Maar waarom hebben jullie het verborgen?”
“Omdat we ontdekten dat de organisatie veel groter was dan gedacht.”
“Hoe groot?”
Richard keek naar het scherm.
“Groot genoeg om regeringen te beïnvloeden.”
De kamer werd stil.
Thomas keek hem aan.
“En jij werkte voor hen.”
“Ja.”
“Dus je hebt ons verraden.”
Richard keek naar zijn zoon.
“Ik heb jullie beschermd.”
“Door te verdwijnen?”
“Door jullie te laten geloven dat ik dood was.”
Thomas balde zijn vuisten.
“Je hebt mijn moeder alleen achtergelaten.”
Richard keek weg.
“Maria wist waarom.”
Claire begon te huilen.
“Mijn moeder wist hiervan?”
“Ze wist genoeg.”
“Waarom heeft ze niets verteld?”
Richard antwoordde niet.
Ik liep naar hem toe.
“Wat is er die nacht in het ziekenhuis gebeurd?”
Zijn gezicht veranderde.
“Welke nacht?”
“De nacht dat Claire werd geboren.”
Richard keek naar Robert.
Robert fluisterde:
“Niet doen.”
Maar ik gaf niet toe.
“Vertel het.”
Richard zuchtte.
“Er waren inderdaad twee baby's.”
Claire hield haar adem in.
“Maar één van hen was niet van Maria.”
“Van wie dan?”
Richard keek naar Victor.
Victor keek terug.
En plotseling glimlachte hij.
“Nu wordt het interessant.”
Richard zei:
“De tweede baby was van mijn vader.”
Iedereen zweeg.
“Victor's zoon?”
Richard knikte.
“Maar die baby stierf.”
Claire keek geschokt.
“Dus ik…”
“Jij was Maria's dochter.”
Ik keek naar Victor.
“Maar je zei dat Claire jouw kleindochter was.”
Victor antwoordde:
“Omdat bloed niet liegt.”
Richard schudde zijn hoofd.
“Victor weet niet alles.”
Hij liep naar het scherm.
Hij wees naar een verborgen regel onder de vijf namen.
Ik las hem hardop.
SUBJECT 0 — UNKNOWN.
Thomas fronste.
“Wie is Subject 0?”
Richard keek ons allemaal aan.
“De persoon die Project Echo werkelijk bestuurt.”
Mijn hart begon sneller te slaan.
“Wie?”
Richard keek naar Robert.
Robert keek naar mij.
Toen viel ergens achter ons een metalen deur dicht.
KLANG.
Het licht knipperde.
Victor glimlachte.
“Jullie hadden nooit naar de vijfde zoon moeten zoeken.”
Thomas keek naar hem.
“Waarom?”
Victor wees naar het scherm.
“Want hij is niet Subject 5.”
Thomas verstijfde.
“Wat?”
De computer piepte.
Een nieuwe regel verscheen.
SUBJECT 5: DECEASED.
Daaronder:
IDENTITY REPLACEMENT CONFIRMED.
Thomas keek langzaam naar zijn eigen handen.
“Wat betekent dit?”
Richard fluisterde:
“Dat jij niet de echte vijfde zoon bent.”
Mijn bloed stolde.
En toen verscheen er een nieuwe naam op het scherm.
SUBJECT 5 — MICHAEL BENNETT.
Thomas deed een stap achteruit.
“Wie is Michael?”
Robert sloot zijn ogen.
En fluisterde:
“Jullie broer.”
Klik.
De metalen deur achter ons ging vanzelf open.
Aan de andere kant stond een man.
Ongeveer even oud als Thomas.
Hij keek recht naar ons.
En glimlachte.
“Eindelijk hebben jullie me gevonden.”
