DEEL 8 – DE VALSTRIK
"Lily..."
Nog voordat Arthur zijn zin kon afmaken, rende ik al naar boven.
"Lily!"
Haar slaapkamerdeur stond wagenwijd open.
Het raam was geopend.
De gordijnen wapperden in de nachtwind.
Mijn hart stopte bijna.
"Mama!"
Een klein stemmetje klonk achter mij.
Ik draaide me om.
Lily kwam geschrokken uit de bibliotheek, samen met haar oppas.
Ze was veilig.
Ik sloeg mijn armen om haar heen en voelde voor het eerst sinds lange tijd de tranen over mijn wangen stromen.
Arthur keek meteen naar de beveiligingsbeelden.
"Ze wilden haar helemaal niet meenemen."
"Ze wilden alleen controleren hoe snel wij zouden reageren."
Mijn grootvader knikte langzaam.
"Ze testen onze zwakke plekken."
Op datzelfde moment verscheen op alle schermen in het landhuis opnieuw het symbool van de Zwarte Koning.
Daarna verscheen een man met een zilveren masker.
Zijn stem was vervormd.
"Catherine Sterling..."
"Je hebt Richard verslagen."
"Maar Richard was slechts een pion."
Hij legde een schaakbord op tafel.
Met één beweging liet hij de zwarte koning omvallen.
"Vanaf vandaag speel je tegen mij."
"Ik ben degene die de Orde leidt."
"Mijn naam doet er niet toe."
"Noem mij... de Meester."
Het scherm werd zwart.
Nog geen tien seconden later ging het alarm af.
Niet één alarm...
Maar allemaal tegelijk.
"Explosieven!" riep een beveiliger.
"Er zijn meerdere verdachte pakketten gevonden op het landgoed!"
Iedereen werd onmiddellijk geëvacueerd.
Specialisten onderzochten de dozen.
Tot ieders verbazing zat er geen explosief in.
In elke kist lag slechts één voorwerp.
Een oude foto.
Ik pakte de mijne op.
Mijn adem stokte.
De foto was bijna dertig jaar oud.
Mijn moeder stond erop.
Naast haar stond een jonge Richard Thorne.
Maar er was nog iemand...
Een man wiens gezicht zorgvuldig was uitgeknipt.
Op de achterkant stond met rode inkt geschreven:
"Vraag je grootvader wie de derde persoon was."
Ik draaide me langzaam om.
Mijn grootvader was lijkbleek geworden.
Zijn handen begonnen te trillen.
Hij staarde naar de foto alsof hij een geest had gezien.
"E... onmogelijk..."
"Hij kan niet meer leven..."
Ik stapte dichterbij.
"Wie was hij?"
De oude man sloot zijn ogen.
Toen sprak hij de naam uit die hij dertig jaar lang voor iedereen had verborgen.
"...Jonathan Sterling."
Mijn wereld stortte in.
"Jonathan?"
"Maar dat was..."
Mijn grootvader knikte met tranen in zijn ogen.
"Jouw vader."
"De man van wie iedereen dacht dat hij dertig jaar geleden was overleden."
Op datzelfde moment kwam er een nieuwe videoboodschap binnen.
Een man zat in een donkere kamer, met zijn rug naar de camera.
Zijn stem klonk ouder, maar krachtig.
"Catherine..."
"Als je dit ziet..."
"...dan heb ik mijn belofte eindelijk kunnen nakomen."
Langzaam draaide de man zijn stoel om.
Ik liet de foto uit mijn handen vallen.
"Papa...?"
Wordt vervolgd...
