DEEL 7 – HET EERSTE OFFER
De stroomstoring duurde slechts negen minuten.
Maar toen de lichten weer aangingen, was niets meer hetzelfde.
Banken lagen plat.
Communicatienetwerken waren gehackt.
Het aandelenkoers van Sterling Group kelderde binnen enkele minuten door duizenden valse berichten die tegelijk op internet verschenen.
Iemand had deze aanval maandenlang voorbereid.
Arthur sloeg met zijn vuist op tafel.
"Ze proberen niet alleen jouw naam te vernietigen."
"Ze willen de hele familie Sterling uitwissen."
Mijn grootvader bleef opvallend rustig.
"Dat betekent dat ze bang zijn."
Ik keek hem vragend aan.
"Bang waarvoor?"
Hij liep naar een oude boekenkast en haalde een verweerd houten kistje tevoorschijn.
Het zat al tientallen jaren op slot.
Hij draaide een kleine zilveren sleutel om.
Klik.
Binnenin lag een dik, met leer ingebonden dagboek.
Op de eerste pagina stond geschreven:
Sterling Archief – Alleen voor de erfgenaam.
Mijn vingers trilden terwijl ik de volgende bladzijde omsloeg.
Daar stond een lijst met namen.
Niet alleen zakenmensen.
Maar ook ministers, rechters, politiechefs en miljardairs.
Sommige namen waren doorgestreept.
Andere waren gemarkeerd met een zwart schaaksymbool.
"Wat is dit?" fluisterde ik.
Mijn grootvader antwoordde langzaam.
"Veertig jaar geleden ontdekte jouw overgrootvader een geheime organisatie die regeringen manipuleerde, bedrijven overnam en complete families liet verdwijnen."
"De Orde van de Zwarte Koning."
"Dit dagboek bevat hun grootste geheimen."
Nog voordat hij uitgesproken was, stormde een beveiligingsmedewerker de kamer binnen.
"Mevrouw Sterling!"
"Er is ingebroken in de westelijke vleugel!"
Arthur trok onmiddellijk zijn wapen.
We renden door de lange gang.
Een raam was ingeslagen.
Regen sloeg naar binnen.
Op de vloer lag één van onze bewakers.
Bewusteloos, maar nog in leven.
Naast hem lag een zwarte speelkaart.
De koning.
En het dagboek…
...was verdwenen.
Mijn hart zonk.
"Nee..."
Maar mijn grootvader glimlachte onverwacht.
Arthur keek hem verbaasd aan.
"Waarom lacht u?"
De oude man sloot rustig het lege kistje.
"Omdat ze precies hebben gestolen wat ik wilde dat ze zouden stelen."
Ik keek hem ongelovig aan.
"Wat bedoelt u?"
Hij keek ons één voor één aan.
"Het echte dagboek ligt al twintig jaar op een plek waar niemand het ooit zal vinden."
"Wat ze hebben meegenomen..."
"...is een zorgvuldig voorbereide val."
Op datzelfde moment ging Arthurs telefoon.
Hij nam op.
Zijn gezicht werd in enkele seconden lijkbleek.
"Catherine..."
"Hun leider heeft zojuist een boodschap gestuurd."
"Ze zeggen dat ze weten wie de volgende erfgenaam van Sterling is."
Ik voelde mijn bloed bevriezen.
"Lily..."
Arthur knikte langzaam.
"Deze keer komen ze niet voor jou."
"Deze keer komen ze voor je dochter."
Wordt vervolgd...
