DEEL 8 — DE VROUW DIE MIJN MOEDER NIET WAS
“Je echte moeder.”
Die drie woorden bleven door mijn hoofd gaan.
Ik keek naar de foto.
De jonge vrouw stond naast mijn vader.
Ze glimlachte.
Mijn vader keek naar haar alsof ze de belangrijkste persoon ter wereld was.
Mijn moeder stond aan de andere kant.
Maar haar gezicht was anders.
Niet gelukkig.
Bang.
“Dat kan niet,” zei ik.
Thomas keek mij aan.
“Waarom niet?”
“Omdat Maria mijn moeder is.”
“Dat geloof je.”
“Dat weet ik.”
“Je weet wat je is verteld.”
Ik keek naar Pieter.
“Zeg iets.”
Hij zweeg.
“Pieter!”
Hij keek naar mij.
“Thomas spreekt de waarheid.”
Mijn adem stokte.
“Dus mijn moeder is niet mijn biologische moeder?”
“Niet helemaal.”
“Wat betekent dat?”
Pieter ging zitten.
“Je bent als baby aan Maria toevertrouwd.”
“Door wie?”
“Door je vader.”
“En die vrouw op de foto?”
Hij keek naar de foto.
“Haar naam was Elena.”
“Waarom ken ik die naam niet?”
“Omdat je vader hem uit je leven wilde houden.”
Ik voelde tranen in mijn ogen.
“Waarom?”
Thomas antwoordde:
“Omdat Elena in gevaar was.”
“Waarvoor?”
“Voor een man die alles wilde controleren.”
“Wie?”
Thomas keek naar Pieter.
Pieter antwoordde zacht:
“Johan.”
Ik draaide me om.
“Johan?”
“Niet de dominee,” zei Thomas.
“Wie dan?”
“Zijn vader.”
Ik begreep er niets meer van.
“Johan’s vader?”
“Hij was twintig jaar geleden de man die het geld controleerde.”
Johan, die al die tijd stil had gestaan, keek bleek.
“Mijn vader is overleden.”
Thomas knikte.
“Maar zijn naam staat in de boeken.”
Johan liep naar het register.
“Laat me zien.”
Thomas wees naar een regel.
Daar stond een naam.
Victor van Dalen.
Johan deed een stap achteruit.
“Dat is mijn vader.”
“Ja.”
“Waarom zou hij 340 euro betalen?”
Thomas keek naar mij.
“Omdat het bedrag niet het belangrijkste was.”
“Wat dan?”
“Het was een teken.”
“Een teken waarvan?”
“Dat Elena nog leefde.”
Ik voelde mijn hart versnellen.
“Dus mijn vader wist waar ze was?”
“Ja.”
“En mijn moeder?”
“Maria wist het ook.”
“Waarom heeft niemand mij iets verteld?”
Thomas keek me lang aan.
“Omdat jij het doelwit was.”
“Van wie?”
“Victor.”
Ik voelde een koude rilling.
“Mijn moeder liet me dus achter om mij te beschermen?”
“Ja.”
“Maar waarom heeft mijn vader me verteld dat Maria mijn moeder was?”
“Omdat Maria bereid was haar leven voor jou te geven.”
Ik keek naar de foto.
Elena.
Ze zag er zo jong uit.
Zo kwetsbaar.
“Waar is ze nu?”
Niemand antwoordde.
“Waar is Elena?”
Thomas keek naar de grond.
“Dat is het probleem.”
“Wat?”
“Niemand weet waar ze is.”
“Ze is dood?”
“Dat weten we niet.”
Mijn hart sloeg sneller.
“Je zei dat ze gevaar liep.”
“Dat deed ze.”
“Wie heeft haar bedreigd?”
Thomas keek naar Pieter.
Pieter antwoordde:
“Je vader.”
Ik keek hem ongelovig aan.
“Mijn vader?”
“Niet omdat hij haar kwaad wilde doen.”
“Maar?”
“Omdat hij haar wilde laten verdwijnen.”
“Waarom?”
“Omdat ze iets wist.”
“Wat?”
Pieter wees naar het bedrag in het register.
“Waar het geld vandaan kwam.”
Ik keek naar de 340 euro.
“Het geld kwam dus van Elena?”
“Ja.”
“Waar had zij het vandaan?”
Thomas zuchtte.
“Van een rekening die niet op haar naam stond.”
“Van wie dan?”
Hij keek me aan.
“Van jouw vader.”
Mijn hoofd tolde.
“Dus mijn vader gaf Elena geld, Elena gaf het terug, Pieter haalde het uit de collectemand…”
“Precies.”
“Waarom zo ingewikkeld?”
“Omdat iemand anders de betalingen controleerde.”
“Wie?”
Thomas antwoordde niet.
Toen klonk er buiten een auto.
Koplampen verschenen door de ramen.
Thomas verstijfde.
“Ze zijn hier.”
“Wie?”
“De mensen die twintig jaar geleden achter Elena aanzaten.”
Pieter stond op.
“We moeten weg.”
Maar ik bleef zitten.
“Niet zonder antwoorden.”
Thomas pakte mijn arm.
“Anna, als je hier blijft, heb je misschien geen kans meer om vragen te stellen.”
Ik trok mijn arm los.
“Wie is Elena?”
Thomas keek mij aan.
“Je biologische moeder.”
“En wie is mijn biologische vader?”
Hij keek naar Pieter.
Pieter sloot zijn ogen.
“Dat weet ik.”
Mijn hart stopte.
“Wie?”
Pieter fluisterde:
“Je vader.”
“Dat wist ik al.”
“Nee.”
Hij schudde zijn hoofd.
“Je vader die jou heeft opgevoed, was niet je biologische vader.”
Mijn mond viel open.
“Wie dan?”
Pieter keek naar de foto.
“De man die het geld aan Elena gaf.”
Ik keek opnieuw naar het gezicht van mijn vader.
Toen naar Elena.
En ineens zag ik het.
Dezelfde ogen.
Dezelfde vorm van de mond.
Mijn hele lichaam begon te trillen.
“Mijn vader?”
Pieter knikte.
“Je biologische vader was de man die jij altijd ‘oom Daniel’ hebt genoemd.”
Ik voelde mijn adem verdwijnen.
Daniel.
Een naam uit mijn jeugd.
Een man die volgens mijn moeder jaren geleden was verdwenen.
Een man die ik nauwelijks herinnerde.
Een man die mijn vader nooit wilde noemen.
Ik fluisterde:
“Waar is Daniel nu?”
Thomas keek naar de deur.
“Dat is precies waarom we hier weg moeten.”
“Waarom?”
“Omdat hij terug is.”
Op dat moment ging de deur van de kapel open.
Een man stond in de opening.
Ouder.
Grijzer.
Maar ik herkende zijn ogen onmiddellijk.
Hij keek mij aan.
“Anna.”
Ik kon niet bewegen.
“Daniel?”
Hij glimlachte.
“Je bent groot geworden.”
