DEEL 4 — DE NEGENDE NAAM
DEEL 4 — DE NEGENDE NAAM
Die nacht kon ik niet slapen.
Steeds opnieuw zag ik dezelfde lijst voor me.
Acht namen.
En daaronder een tweede lijst.
Negen nieuwe namen.
Ik had mezelf beloofd dat ik me er niet mee zou bemoeien.
Maar ik wist dat ik dat niet kon.
De volgende ochtend begon ik met de eerste naam.
Maria de Boer.
Ik wist waar ze woonde.
Een klein huisje aan de rand van het dorp.
Toen ik aankwam, deed Maria zelf open.
“Anna?”
Ze glimlachte.
“Wat brengt jou hier?”
Ik verzon een excuus.
“Ik wilde gewoon even kijken hoe het met je gaat.”
We dronken thee aan haar kleine keukentafel.
Toen zag ik een nieuwe verwarmingsketel.
“Heb je die laten repareren?”
Maria knikte.
“Een wonder.”
“Een wonder?”
“Er kwam vorige maand iemand langs. Hij zei dat een vriend mijn rekening had betaald.”
Mijn hart sloeg sneller.
“Wie?”
Maria glimlachte.
“Dat wilde hij niet zeggen.”
“Heb je hem gezien?”
“Een paar keer.”
Ik wist het antwoord al.
Toch vroeg ik:
“Hoe zag hij eruit?”
Maria keek uit het raam.
“Een gewone man.”
“Meer niet?”
Ze glimlachte.
“Hij droeg altijd een donkere jas.”
Pieter.
Ik stond op het punt om verder te vragen toen Maria mijn hand vastpakte.
“Anna, mag ik je iets vertellen?”
“Ja.”
“Wie hij ook is…”
Ze slikte.
“Hij heeft me mijn waardigheid teruggegeven.”
Ik voelde mijn ogen prikken.
Op weg naar huis dacht ik aan die zin.
Niet het geld.
Niet de rekening.
Mijn waardigheid teruggegeven.
Toen ik terugkwam bij de kerk, wachtte Johan op mij.
“Je bent bij Maria geweest.”
Ik knikte.
“Hoe weet u dat?”
“Pieter weet dat je vragen stelt.”
“Is hij boos?”
“Nee.”
“Bang?”
Johan keek me ernstig aan.
“Misschien.”
“Waarvoor?”
Hij antwoordde niet.
In plaats daarvan gaf hij me een oude envelop.
“Dit vond ik vanmorgen onder de deur van mijn kantoor.”
Op de voorkant stond mijn naam.
ANNA JANSEN.
Ik maakte hem open.
Er zat slechts één foto in.
Een oude foto van een jonge man.
Ik herkende hem niet.
Maar op de achterkant stond één zin:
“Vraag Pieter wie deze man was.”
Ik draaide de foto om.
En toen zag ik het gezicht duidelijk.
Het was een man die ik al jaren kende.
Mijn eigen vader.
