DEEL 3 — PIETERS GEHEIM
DEEL 3 — PIETERS GEHEIM
Niemand zei iets.
Pieter stond in de deuropening.
Ik zag geen woede in zijn ogen.
Alleen angst.
“Hoe lang weet u dit al?” vroeg ik.
Hij keek naar Johan.
“Lang genoeg.”
Ik stond op.
“Waarom heb je het geld meegenomen?”
Pieter antwoordde niet.
“Waarom precies 340 euro?”
Hij liep langzaam naar binnen.
Hij ging zitten.
Zijn handen trilden.
“Mijn vrouw en ik zijn ooit geholpen door iemand,” zei hij uiteindelijk.
Ik keek hem aan.
“Wanneer?”
“Twintig jaar geleden.”
Hij slikte.
“We hadden niets meer. Geen geld. Geen eten. Onze dochter was ziek. We konden de verwarmingsrekening niet betalen.”
Hij keek naar de schoenendoos.
“Op een ochtend lag er een envelop onder onze deur.”
“Van wie?”
“Dat wist ik niet.”
“Wat zat erin?”
“Precies genoeg om de rekening te betalen.”
Ik zweeg.
“Jaren later,” vervolgde Pieter, “probeerde ik uit te zoeken wie ons had geholpen.”
Hij glimlachte bitter.
“Ik heb die persoon nooit gevonden.”
“Dus nu doe je hetzelfde?”
“Ja.”
“Maar waarom in het geheim?”
Pieter keek me aan.
“Omdat mensen hun waardigheid niet verliezen wanneer ze arm zijn. Ze verliezen haar wanneer anderen hen laten voelen dat ze iets verschuldigd zijn.”
Die woorden bleven hangen.
Maar ik was nog niet overtuigd.
“Je begrijpt toch dat ik dacht dat je stal?”
“Dat begrijp ik.”
“Waarom heb je me dan niets verteld?”
“Omdat jij je werk serieus neemt.”
Ik fronste.
“Dat klinkt vreemd.”
“Je had me moeten verdenken.”
Hij wees naar het kasboek.
“Als jij had gezien dat er geld verdween en je niets had gedaan, zou je geen goede penningmeester zijn.”
Johan glimlachte zwak.
Maar ik niet.
Ik pakte de lijst met acht namen.
“Weten deze mensen dat jij hen helpt?”
Pieter schudde zijn hoofd.
“Geen van hen.”
“Wie betaalt dan de rekeningen?”
“Een anonieme vriend.”
“En als ze vragen wie die vriend is?”
“Dan zeg ik dat hij niet wil dat zijn naam bekend wordt.”
Ik keek naar hem.
“Waarom?”
Pieter keek naar het raam.
“Omdat ik ooit beloofde dat ik hetzelfde zou doen voor iemand anders.”
Toen stond hij op.
Hij liep naar de deur.
Maar vlak voordat hij vertrok, draaide hij zich om.
“Anna?”
“Ja?”
“Er zijn niet acht mensen.”
Ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen.
“Wat bedoel je?”
Pieter keek me aan.
“De lijst bevat er maar acht.”
Hij zweeg even.
“Maar er zijn veel meer mensen die hulp nodig hebben.”
Toen vertrok hij.
Ik keek naar Johan.
“Hoeveel?”
De dominee antwoordde zacht:
“Dat weet niemand.”
En toen zag ik iets onder de schoenendoos liggen.
Een tweede vel papier.
Met daarop…
negen nieuwe namen.
