DEEL 4 — DE ZUS DIE DOOD MOEST ZIJN
Matteo keek naar Elena alsof hij haar voor het eerst zag.
“Mijn… zus?”
Het woord kwam nauwelijks uit zijn mond.
Elena huilde stil.
Ze keek naar de grond.
“Ik wilde het je vertellen.”
“Vijf jaar lang?”
“Ja.”
“Vijf jaar lang stond je naast me.”
“Ja.”
“Je beheerde mijn agenda. Je kende mijn rekeningen. Je wist waar ik was.”
“Ik moest dicht bij je blijven.”
Matteo keek naar de man tegenover hem.
Zijn vader.
De man die hij twaalf jaar geleden had begraven.
“Is dit een grap?”
Zijn vader schudde langzaam zijn hoofd.
“Nee, zoon.”
“Waarom?”
“Omdat jij nooit veilig bent geweest.”
Matteo richtte zijn pistool opnieuw op hem.
“Je hebt mijn hele leven vernietigd.”
Zijn vader bleef kalm.
“Dat weet ik.”
“Je liet mij geloven dat je dood was.”
“Dat moest.”
“Je liet mij geloven dat mijn moeder dood was.”
“Dat moest ook.”
Matteo's ogen werden donker.
“En Elena?”
Zijn vader keek naar haar.
“Zij was de enige die ik vertrouwde.”
Matteo keek opnieuw naar Elena.
“Hoe kan zij mijn zus zijn?”
Elena veegde haar tranen weg.
“Mijn echte naam is Elisa Verhoeven.”
Matteo verstijfde.
Die naam kende hij.
Zijn vader had ooit een oude foto van een baby laten zien.
Hij had gezegd dat het een nichtje was dat kort na haar geboorte was gestorven.
Een kind dat nooit bestaan had in zijn leven.
“Dat meisje…”
“Ben ik.”
Matteo voelde zijn vingers trillen.
“Waarom heeft niemand mij dat verteld?”
Zijn vader antwoordde:
“Omdat jouw moeder wilde dat je zou geloven dat je enig kind was.”
“Waarom?”
“Omdat Elisa de erfgenaam was.”
Matteo keek haar aan.
“Erfgenaam van wat?”
Zijn vader liep langzaam naar de tafel in het midden van de loods.
Daar lag een zwarte map.
Hij opende hem.
“Niet van mijn criminele imperium.”
Hij keek Matteo recht aan.
“Van iets veel groters.”
Hij haalde documenten tevoorschijn.
Bedrijven.
Havens.
Investeringsfondsen.
Politieke organisaties.
Vastgoed.
Bankrekeningen.
Matteo keek ernaar.
“Dit zijn geen documenten van jouw bedrijf.”
“Dat klopt.”
“Van wie dan?”
“Van de familie Verhoeven.”
Matteo fronste.
“Dat is hetzelfde.”
“Nee.”
Zijn vader legde een oude akte op tafel.
“Jouw grootvader bezat ooit een legaal transportbedrijf. Daarna werd het uitgebreid naar internationale logistiek. De criminele activiteiten kwamen pas later.”
Hij wees naar een handtekening.
“Toen jouw moeder trouwde met mij, ontdekte ze hoeveel invloed deze familie werkelijk had.”
Elena sprak zacht.
“Ze wilde alles overnemen.”
Matteo keek naar haar.
“Mijn moeder?”
Elena knikte.
“Ze bouwde jarenlang haar eigen netwerk op.”
“En jij?”
“Ik ontdekte het toen ik negentien was.”
Matteo keek geschokt.
“Negentien?”
“Toen wist ik al dat mijn vader leefde.”
“Hoe?”
“Omdat hij mij kwam halen.”
Ze keek naar haar vader.
“Maar ik weigerde.”
Matteo zweeg.
“Waarom?”
Elena glimlachte bitter.
“Omdat ik dacht dat hij mij had verlaten.”
Haar vader sloot zijn ogen.
“Dat heb ik nooit gedaan.”
“Je liet me wel geloven dat ik dood was.”
“Ik moest je beschermen.”
“Dat zei je toen ook.”
De spanning tussen hen werd bijna tastbaar.
Sophie keek ondertussen zwijgend toe.
Matteo draaide zich naar haar om.
“En jij?”
Sophie keek naar hem.
“Wat is jouw rol hierin?”
Ze slikte.
“Ik probeerde je te beschermen.”
Matteo lachte bitter.
“Door met mij te trouwen?”
“Ja.”
“Waarom?”
“Omdat jouw huwelijk de enige manier was om toegang te krijgen tot de documenten van je moeder.”
Matteo keek haar ongelovig aan.
“Dus je hebt mij nooit willen trouwen?”
Sophie schudde haar hoofd.
“Ik wilde met je trouwen.”
Ze keek hem recht aan.
“Maar niet om jouw geld.”
Ze keek naar zijn vader.
“Om ervoor te zorgen dat hij je niet zou vinden.”
Matteo's vader keek haar koud aan.
“Je hebt gefaald.”
Sophie antwoordde:
“Nee.”
Ze glimlachte plotseling.
“Ik heb gewonnen.”
Iedereen werd stil.
Matteo keek haar aan.
“Wat bedoel je?”
Sophie keek naar de zwarte map.
“De documenten die je vader heeft, zijn niet compleet.”
Zijn vader fronste.
“Wat?”
Sophie keek naar Matteo.
“Er ontbreekt één pagina.”
Matteo voelde een vreemd gevoel in zijn maag.
“Welke pagina?”
Sophie keek naar Elena.
“Elisa weet het.”
Alle ogen richtten zich op haar.
Elena werd bleek.
“Vertel het hem.”
Elena schudde haar hoofd.
“Niet hier.”
“Waarom niet?”
“Omdat iemand luistert.”
Matteo keek om zich heen.
De loods was stil.
Toen hoorde hij het.
Een zacht klikgeluid.
Een pistool dat werd doorgeladen.
Niet achter hem.
Niet bij zijn vader.
Maar boven hen.
Matteo keek omhoog.
Op de metalen loopbrug stond een man.
Zijn oom.
De broer van zijn vader.
Hij glimlachte.
“Jullie hebben lang genoeg gepraat.”
Matteo richtte zijn wapen.
“Waarom?”
Zijn oom keek hem aan.
“Omdat jij nooit had mogen weten dat je zus nog leefde.”
Elena verstijfde.
Zijn oom richtte zijn pistool op haar.
“Zij is het bewijs.”
Matteo stapte voor Elena.
“Van wat?”
“Van de waarheid.”
Zijn oom haalde een oude foto uit zijn jas.
“Je moeder heeft twaalf jaar geleden jouw vader niet laten verdwijnen.”
Hij keek naar Matteo.
“Dat deed ik.”
Matteo voelde zijn bloed koud worden.
“Waarom?”
“Omdat je vader weigerde mee te werken.”
“Waarmee?”
De man glimlachte.
“Met het plan om de hele haven over te nemen.”
Hij wees naar Matteo.
“Maar jij was toen nog maar een jongen.”
Daarna wees hij naar Elena.
“En zij was een probleem.”
Matteo keek naar zijn zus.
“Wat heb je met haar gedaan?”
“Wij hebben haar laten verdwijnen.”
Elena's gezicht werd wit.
“Mijn hele leven…”
“Was een leugen.”
Matteo's vuisten balden zich.
Zijn oom ging verder.
“Maar er was één ding waar we geen rekening mee hielden.”
Hij keek naar Sophie.
“Zij.”
Sophie glimlachte.
“Je had me nooit moeten onderschatten.”
Op dat moment klonk buiten een reeks sirenes.
Zijn oom keek geschrokken naar de ingang.
Matteo keek naar Sophie.
“Heb jij de politie gebeld?”
“Nee.”
“Wie dan?”
Elena keek naar haar telefoon.
Een nieuw bericht was binnengekomen.
Ze las het.
Haar gezicht veranderde onmiddellijk.
“Matteo…”
“Wat?”
Ze draaide haar scherm naar hem.
Het bericht bevatte slechts één zin:
LAAT DE POLITIE BINNEN. ZE ZIJN NIET HIER OM JULLIE TE REDDEN.
Matteo keek naar de deur.
De sirenes kwamen dichterbij.
Zijn vader fluisterde:
“Te laat.”
“Waarom?”
Zijn vader keek hem recht aan.
“Omdat de politie inmiddels ook van hen is.”
De loodsdeur vloog open.
Gewapende mannen stormden naar binnen.
Maar ze droegen geen zwarte kleding.
Ze droegen politie-uniformen.
Matteo keek naar Elena.
Zijn zus pakte zijn hand.
En ergens in de chaos hoorde Matteo zijn vader zeggen:
“Nu begint pas de echte oorlog.”
