DEEL 2 — DE VADER UIT DE SCHADUW
Matteo keek naar Elena.
“Wie heeft mij gebeld?”
Elena schudde haar hoofd.
“Dat doet er nu niet toe.”
“Alles doet er nu toe.”
Buiten klonk een autodeur die hard werd dichtgeslagen.
Daarna nog één.
En nog één.
Matteo keek naar de gang.
Minstens vier mannen.
Hij controleerde zijn magazijn en keek vervolgens naar Elena.
“Kun je lopen?”
“Als ik moet.”
“Dan moet je.”
Hij hielp haar overeind.
Elena wankelde meteen.
Matteo sloeg haar arm over zijn schouder.
“Waar is de uitgang?”
“Keuken. Achterdeur.”
Ze waren nauwelijks twee stappen verder toen de voordeur met geweld werd ingetrapt.
BOEM!
Matteo trok Elena achter de muur.
“Blijf hier.”
“Matteo…”
“Geen discussie.”
Drie mannen verschenen in de woonkamer.
Zwarte kleding.
Handschoenen.
Geen gezichten.
De eerste hield een pistool vast.
“Doorzoek alles.”
Matteo keek Elena aan.
Ze fluisterde:
“Ze zoeken iets.”
“Wat?”
“De boekhouding.”
Matteo's ogen vernauwden zich.
“Die heb jij toch gestolen?”
Elena keek hem verbijsterd aan.
“Ik heb niets gestolen.”
“De bestanden verdwenen toen jij verdween.”
“Omdat ik ze heb verborgen.”
“Waar?”
Elena keek naar de vloer.
“Onder jouw naam.”
Matteo begreep het niet.
“Wat bedoel je?”
“De boekhouding bevatte niet alleen jouw geldstromen.”
Ze slikte.
“Er stonden betalingen in aan mensen die officieel al jaren dood zijn.”
Matteo voelde zijn kaak aanspannen.
“Mijn vader?”
Elena knikte.
“En nog iemand.”
Voordat Matteo kon vragen wie, klonk er een schot.
De muur naast hen explodeerde in een wolk van stof.
Elena kromp ineen.
Matteo trok zijn wapen.
Hij wachtte.
Eén seconde.
Twee.
Toen stak hij zijn arm om de hoek.
Twee schoten.
De eerste man viel.
De andere twee doken achter de bank.
“NU!”
Matteo trok Elena mee naar de keuken.
Ze strompelden door de donkere ruimte.
Achter hen klonken meerdere schoten.
Een kogel sloeg door de keukendeur.
Elena wees naar een smalle deur.
“Daar!”
Matteo trapte hem open.
Een donkere brandtrap leidde naar beneden.
Ze renden.
Op de tweede verdieping hoorde Matteo stemmen.
“Ze zijn naar beneden!”
Matteo stopte abrupt.
Elena botste tegen hem aan.
“Wat doe je?”
“Ze blokkeren de uitgang.”
Hij keek omhoog.
Toen naar beneden.
Er was geen tijd.
Hij trok Elena mee naar een onderhoudsruimte.
De deur ging nauwelijks open.
Ze kropen naar binnen.
Matteo sloot hem voorzichtig.
Buiten renden de mannen voorbij.
Elena hield haar hand voor haar mond om niet te hoesten.
Matteo keek naar haar bebloede blouse.
“Je hebt medische hulp nodig.”
“Niet voordat jij weet wat er in die bestanden staat.”
“Je vader.”
Elena knikte.
“Je vader werd twaalf jaar geleden niet vermoord.”
Matteo's ogen bleven op haar gericht.
“Wie was het lichaam dat ik zag?”
“Een vervalste identificatie.”
“Wie heeft dat geregeld?”
Elena keek hem recht aan.
“Jouw moeder.”
De stilte die volgde was zwaarder dan alle schoten.
Matteo fluisterde:
“Dat is onmogelijk.”
“Dat dacht ik ook.”
“Waarom zou mijn moeder haar eigen man laten verdwijnen?”
“Omdat hij haar wilde aangeven.”
“Waarvoor?”
Elena haalde langzaam een kleine USB-stick uit haar zak.
“Voor het verkopen van informatie aan rivaliserende families.”
Matteo keek naar de stick.
“En Sophie?”
“Elke naam die in de bestanden stond, was verbonden met jouw bruiloft.”
Matteo voelde zijn maag samentrekken.
“Dus Sophie weet hiervan?”
“Meer dan dat.”
Elena keek naar de deur.
“Zij heeft de opdracht gegeven om mij te laten verdwijnen.”
Matteo pakte de USB-stick.
“Dan annuleren we de bruiloft.”
Elena greep zijn arm.
“Nee.”
“Waarom niet?”
“Omdat je bruiloft geen bruiloft meer is.”
Ze keek hem ernstig aan.
“Het is een val.”
Plotseling trilde Matteo's telefoon opnieuw.
Een bericht.
Hij opende het.
Een foto verscheen.
Zijn hart sloeg over.
Op de foto stond een man achter een groot raam.
Grijs haar.
Een litteken boven zijn wenkbrauw.
Een gezicht dat Matteo uit duizenden zou herkennen.
Zijn vader.
Onder de foto stond:
JE HEBT VIJF MINUTEN OM ELENA AAN ONS UIT TE LEVEREN.
Daaronder verscheen een tweede bericht.
ANDERS ZAL JE VADER STERVEN.
Matteo keek naar Elena.
“Ze hebben hem.”
Elena schudde haar hoofd.
“Nee.”
“Wat?”
“Ze willen dat jij denkt dat ze hem hebben.”
Matteo keek haar scherp aan.
“Waarom?”
“Omdat degene achter dit alles wil dat jij naar één specifieke plek komt.”
“Welke plek?”
Elena antwoordde niet.
Matteo pakte haar schouders vast.
“Welke plek?”
Ze keek hem aan.
En voor het eerst zag Matteo echte angst in haar ogen.
“De oude havenloods.”
“Welke?”
“Elena-17.”
Matteo verstijfde.
Die loods was al twaalf jaar gesloten.
Het was de plek waar zijn vader voor het laatst was gezien.
De plek waar iedereen dacht dat hij was vermoord.
Matteo keek opnieuw naar de foto.
Toen verscheen er een derde bericht.
KOM ALLEEN.
Matteo glimlachte koud.
“Dat gaat niet gebeuren.”
Hij stopte de USB-stick in zijn binnenzak.
“Waar ga je heen?”
“Mijn vader halen.”
“Matteo…”
Hij keek haar aan.
“En daarna ontdek ik wie mij al twaalf jaar voor de gek houdt.”
Op dat moment ging zijn telefoon opnieuw.
Dit keer was het geen bericht.
Een video.
Matteo drukte op afspelen.
Een donkere kamer.
Een stoel.
Een man die langzaam naar voren liep.
Zijn gezicht bleef eerst verborgen.
Toen stapte hij in het licht.
Matteo liet zijn telefoon bijna vallen.
De man keek recht in de camera.
“Hallo, zoon.”
Matteo kon niet ademen.
Zijn vader glimlachte.
“Je hebt lang genoeg gewacht.”
Het scherm werd zwart.
En onder de video verscheen één laatste zin:
JE MOEDER WAS NIET DE ENIGE DIE TEGEN JE LOOG.
