DEEL 1 — DE VROUW DIE NOOIT HAD GELogen
DE MAFIABOS KWAM NAAR HAAR APPARTEMENT OM HAAR TE STRAFFEN — MAAR TOEN HIJ DE BLOEDIGE BADKAMER BINNENLIEP, BEGREEP HIJ DAT ZIJ AL DIE TIJD ZIJN GROOTSTE GEHEIM HAD BESCHERMD
Matteo Verhoeven vertrouwde niemand.
Niet zijn lijfwachten.
Niet zijn advocaten.
Niet eens zijn eigen familie.
Maar hij had één regel die hij al vijftien jaar volgde:
Wie hem verraadde, kreeg geen tweede kans.
Daarom stond hij op een regenachtige vrijdagavond voor het appartement van Elena Vos met een geladen pistool onder zijn jas.
Over drie dagen zou Matteo trouwen met de dochter van een van de machtigste families van Rotterdam.
Het huwelijk zou twee criminele netwerken verenigen.
Havens.
Geld.
Wapens.
Politieke contacten.
Een imperium dat groot genoeg was om een stad stil te laten vallen.
En toch dacht Matteo aan slechts één persoon.
Elena.
Zijn assistente.
De vrouw die al vijf jaar naast hem stond.
De vrouw die zijn agenda beheerde, zijn rekeningen controleerde en precies wist welke mannen hij nooit alleen mocht ontmoeten.
Twee dagen geleden was ze verdwenen.
Geen telefoontje.
Geen bericht.
Geen verklaring.
Maar erger nog:
De geheime boekhouding van Matteo was verdwenen.
Alleen Elena had toegang tot die bestanden.
Voor Matteo was er maar één conclusie.
Ze had hem verraden.
Hij had haar gewaarschuwd.
Eén keer.
Hij zou haar vinden.
En als zij achter het verraad zat…
zou haar appartement het laatste zijn wat ze ooit zag.
---
“Mijnheer Verhoeven.”
Zijn chauffeur keek nerveus naar hem in de achteruitkijkspiegel.
“Wilt u echt alleen naar binnen?”
Matteo keek door het raam naar het donkere appartementencomplex.
“Als Elena mij heeft verraden, wil ik haar gezicht zien wanneer ik haar dat vertel.”
“En als ze gewapend is?”
Matteo glimlachte zonder humor.
“Dan heeft ze een slechte avond gekozen om dapper te zijn.”
Hij stapte uit.
De regen sloeg tegen zijn zwarte jas.
Zijn schoenen kraakten over nat beton terwijl hij naar de ingang liep.
Maar zodra hij de deur bereikte, merkte hij iets vreemds.
De voordeur stond open.
Geen bewaker.
Geen camera.
Geen licht.
Matteo bleef staan.
Hij kende Elena.
Ze zou haar deur nooit openlaten.
Nooit.
Zijn hand gleed langzaam naar zijn pistool.
Hij ging naar binnen.
De gang was donker.
Een lamp boven hem knipperde.
Eén keer.
Twee keer.
Toen doofde hij volledig.
Matteo trok zijn wapen.
“Elena?”
Geen antwoord.
Hij liep naar de trap.
Op de derde verdieping zag hij iets op de muur.
Een handafdruk.
Bloed.
Zijn ademhaling veranderde.
Hij volgde de afdrukken.
Nog één.
Nog één.
Toen een lange rode veeg langs de muur.
Matteo voelde iets kouds in zijn maag zakken.
Dit was geen gevecht geweest.
Iemand had geprobeerd te ontsnappen.
Hij bereikte appartement 3C.
De deur was van binnenuit gebarricadeerd.
Matteo duwde er één keer tegen.
Niets.
Hij deed een stap achteruit.
BOEM!
De deur vloog open.
De woonkamer was leeg.
Een stoel lag omver.
Een lamp was kapot.
Er lag glas op de vloer.
En midden in de kamer lag Elena's telefoon.
Het scherm was gebarsten.
Matteo bukte zich.
Op het scherm stond één onafgemaakt bericht.
Aan hem.
Slechts vier woorden.
“VERTROUW HAAR NIET.”
Matteo's ogen vernauwden zich.
“Haar?”
Wie bedoelde Elena?
Zijn verloofde?
Zijn zus?
Zijn eigen moeder?
Toen hoorde hij iets.
Een zacht geluid.
Vanuit de badkamer.
Een druppel.
Tik.
Nog een.
Tik.
Matteo richtte zijn pistool op de deur.
“Elena?”
Geen antwoord.
Hij draaide langzaam aan de klink.
De badkamerdeur ging open.
De geur van bloed sloeg hem tegemoet.
De witte tegels waren rood.
Het bad stond vol met water.
De spiegel was gebroken.
En met bloed was er één naam op geschreven:
MATTEO.
Zijn naam.
Matteo deed een stap naar voren.
Toen zag hij haar.
Elena zat ineengezakt naast de wastafel.
Haar witte blouse was volledig doordrenkt met bloed.
Haar handen waren vastgebonden.
Haar lip was opengebarsten.
Maar ze leefde.
Net.
Matteo zakte naast haar neer.
“Elena.”
Haar ogen gingen langzaam open.
Ze keek hem aan.
Geen angst.
Geen opluchting.
Alleen pure wanhoop.
“Je… had niet moeten komen…”
Matteo pakte het touw rond haar polsen vast.
“Wie heeft dit gedaan?”
Elena schudde zwak haar hoofd.
“Je begrijpt het niet…”
“Wie?”
Ze keek naar zijn pistool.
Toen naar zijn gezicht.
En fluisterde:
“De persoon met wie je over drie dagen gaat trouwen.”
Matteo verstijfde.
Zijn verloofde.
Sophie Kensington.
Onmogelijk.
Elena begon te hoesten.
Matteo ondersteunde haar.
“Waarom zou zij jou willen vermoorden?”
Elena keek hem recht aan.
“Omdat ik ontdekte…”
Ze stopte.
Haar ogen vulden zich met tranen.
“…dat jouw vader niet gestorven is.”
Matteo's gezicht veranderde.
Zijn vader was twaalf jaar geleden vermoord.
Hij had het lichaam zelf gezien.
De begrafenis zelf bijgewoond.
De zaak was gesloten.
“Elena…”
Ze greep plotseling zijn jas vast.
“Luister naar me.”
Haar stem werd nauwelijks hoorbaar.
“Je vader leeft.”
Matteo voelde zijn bloed koud worden.
“Waar?”
Elena keek naar de deur.
Er klonk beneden een geluid.
Een autodeur.
Toen voetstappen.
Meerdere.
Elena's gezicht werd lijkbleek.
“Ze zijn hier.”
Matteo stond langzaam op.
Hij trok zijn pistool.
“Wie?”
Elena keek hem aan.
En fluisterde:
“De mannen die jij vijf minuten geleden opdracht gaf om mij te vermoorden.”
Matteo verstarde.
Hij had niemand gebeld.
Hij had niemand opdracht gegeven.
Toen trilde zijn telefoon.
Een onbekend nummer.
Hij nam op.
Een mannenstem zei slechts één zin:
“Je had naar je bruiloft moeten gaan, Matteo.”
Daarna werd de verbinding verbroken.
Matteo keek naar Elena.
Toen naar de donkere gang.
En voor het eerst in zijn leven begreep hij iets wat hem werkelijk bang maakte:
De oorlog was al begonnen.
Matteo pulled Elena to her feet.
“Can you walk?”
“Not for long...”
Footsteps echoed downstairs.
Closer and closer.
Matteo looked at the bathroom door.
“Who are they?”
Elena whispered:
“Not who you think.”
Suddenly there was a loud bang from the hallway.
Matteo pushed Elena behind him and aimed his pistol at the door.
But then no hitman appeared.
There stood an old man.
Drenched in the rain.
With a scar on his face.
Matteo froze.
His fingers almost dropped the pistol.
Those eyes...
That voice...
“Matteo.”
His heart stopped.
“Dad...?”
The man looked at him.
“Your mother lied to you for twelve years.”
Elena began to cry.
Matteo looked at his father.
“Why did Elena hide all this from me?”
His father replied:
“Because if you had discovered the truth...”
He looked at the bloody bathroom.
“...Sophie would have killed you a long time ago.”
Then the lights suddenly went out.
A shot rang out in the dark.
And Elena fell to the ground again.
But this time...
it wasn't her blood that fell on the floor.
