DEEL 16 — HET LAATSTE GEHEIM VAN VICTOR
Richard werd meegenomen.
Voor het eerst in negen jaar voelde ik iets wat ik bijna niet meer kende.
Hoop.
Maar Claire waarschuwde me.
"Vier nog niets."
We gingen naar mijn huis.
Mijn advocaat controleerde elke kamer voordat we naar binnen gingen.
De blauwe doos lag op tafel.
De USB-stick lag ernaast.
Ik keek naar de envelop van Victor.
"Nu."
Mijn advocaat knikte.
Ik opende hem.
Binnenin zat geen brief.
Alleen een sleutel.
En een adres.
Mijn hart sloeg sneller.
Het adres kende ik.
Het was het oude landhuis van mijn familie.
Het huis dat al jaren leegstond.
"Waarom zou Victor daar iets verbergen?"
Claire keek naar de sleutel.
"Omdat hij daar is begonnen."
"Wat?"
"Het hele plan."
We reden erheen.
Het landhuis lag aan het einde van een smalle weg.
De ramen waren donker.
De tuin was overwoekerd.
Ik had hier als kind gewoond.
Ik stapte uit.
Plotseling kwamen herinneringen terug.
Mijn moeder.
Claire.
Victor.
Een zomeravond.
Een ruzie.
Een deur die dichtsloeg.
Ik liep naar binnen.
De sleutel paste in een deur achter de bibliotheek.
Daarachter zat een kleine kamer.
Geen ramen.
Alleen een bureau.
Op de muur stonden tientallen foto's.
Van mij.
Van Victor.
Van Caleb.
Van Mara.
En van Claire.
Ik voelde mijn maag omdraaien.
"Wie heeft dit gemaakt?"
Claire antwoordde:
"Victor."
"Waarom?"
"Om ons te beschermen."
Mijn advocaat pakte een map.
Daarin stond een tijdlijn.
Elke gebeurtenis van de afgelopen vijftien jaar.
Elke betaling.
Elke ontmoeting.
Elke telefoontje.
En onderaan stond:
DE LAATSTE FASE BEGINT WANNEER ELEANOR DE WAARHEID ONTDEKT.
Ik keek naar Claire.
"Welke waarheid?"
Ze antwoordde niet.
Mijn advocaat bladerde verder.
Toen vond hij een document.
"Dit is een testament."
"Van Victor?"
"Nee."
Hij keek naar de datum.
"Van je vader."
Ik voelde mijn hart sneller kloppen.
"Mijn vader?"
Hij knikte.
"Er staat iets vreemds."
"Wat?"
"Volgens dit document was jij niet de biologische dochter van je vader."
Ik voelde alsof iemand me had geslagen.
"Wat?"
Claire sloot haar ogen.
"Ik wist dat dit moment zou komen."
"Je wist het?"
"Ja."
"Waarom heb je het me nooit verteld?"
"Omdat Victor me dat verbood."
"Waarom?"
Claire pakte mijn hand.
"Omdat je biologische vader nog leeft."
Ik kon niets zeggen.
Mijn hele leven leek ineens gebouwd op een leugen.
"Wie is hij?"
Claire keek naar het raam.
"Thomas Reed."
Mijn hart stopte.
"Thomas?"
"Ja."
"Maar Thomas is dood."
"Niet negen jaar geleden."
"Wat bedoel je?"
Claire fluisterde:
"Thomas was degene die jou en Victor hielp."
Ik begreep niets meer.
"Waarom deed hij alsof hij Richard hielp?"
"Omdat hij undercover werkte."
Mijn advocaat keek op.
"Voor wie?"
Claire antwoordde:
"Voor de financiële recherche."
Iedereen zweeg.
Thomas had jarenlang bewijs verzameld.
Richard was slechts een deel van het netwerk.
Margaret stond erboven.
Maar er was nog één probleem.
"Waarom kwam Thomas naar Victor in het ziekenhuis?"
Claire keek mij aan.
"Omdat hij Victor wilde vertellen dat Margaret hem had ontdekt."
"En wat gebeurde daarna?"
"Victor wist dat hij zou sterven."
"Hoe?"
Claire wees naar het dossier.
"Vergiftiging."
Mijn lichaam werd koud.
"Victor is vermoord."
"Ja."
"Door Richard?"
"Nee."
"Margaret?"
"Waarschijnlijk."
Ik dacht aan de vrouw in het ziekenhuis.
De stem van Victor.
De laatste bezoeker.
"Was Helena erbij?"
"Nee."
"Was Claire erbij?"
"Nee."
"Wie was die vrouw om 00:12?"
Claire keek mij aan.
"Dat weet ik."
Ik wachtte.
"Wie?"
Ze antwoordde:
"Margaret."
Mijn hart bonkte.
"Maar de dokter hoorde mijn stem."
Claire knikte.
"Daarom."
Ze pakte haar telefoon.
"Margaret heeft jarenlang jouw stem gekopieerd."
"Hoe?"
"Ze kende je zo goed dat ze wist hoe jij sprak."
"Waarom?"
"Om iedereen te laten geloven dat jij verantwoordelijk was."
Mijn advocaat keek naar de documenten.
"Dan heeft ze een plan."
Claire knikte.
"En het begint morgen."
"Wat gebeurt er morgen?"
Claire keek naar mij.
"Ze gaat naar de rechtbank."
"Waarom?"
"Omdat ze beweert dat jij Victor hebt vermoord."
De kamer werd stil.
Mijn telefoon ging.
Een bericht van een onbekend nummer.
ELEANOR, MORGEN ZAL DE HELE WERELD WETEN WIE JE BENT.
Daarna een tweede.
EN ZE ZULLEN JE NIET GELOVEN.
Ik keek naar Claire.
"Wat moeten we doen?"
Ze antwoordde:
"De waarheid eerder vertellen dan zij."
* * *
