DEEL 15 — CLAIRE
Ik wilde de envelop niet openen.
Niet omdat ik bang was voor wat erin stond.
Maar omdat ik inmiddels wist dat elke waarheid die we vonden een nieuwe leugen blootlegde.
Mijn advocaat pakte de envelop voorzichtig op.
"Niet hier."
Helena knikte.
"Ze weten dat we hem hebben."
"Wie?"
"Richard."
"Waar is hij?"
"Waarschijnlijk onderweg."
We verlieten de oude vleugel via een nooduitgang.
Buiten regende het.
De parkeerplaats was bijna leeg.
Ik keek voortdurend om me heen.
Toen we bij de auto's kwamen, zag ik iemand aan de overkant van de straat staan.
Een vrouw.
Donkere jas.
Paraplu.
Ze draaide zich om.
Ik zag haar gezicht.
En mijn hart stopte.
"Claire."
Mijn zus keek naar mij.
Ze glimlachte.
Toen stapte ze de straat op.
"Niet!" riep mijn advocaat.
Een auto schoot voorbij.
Claire bleef staan.
De auto reed door.
Toen kwam ze naar ons toe.
Niemand bewoog.
Ze was ouder geworden.
Maar haar ogen waren hetzelfde.
"Hallo, Eleanor."
Mijn stem brak.
"Je bent dood."
"Dat was het idee."
Ik voelde tranen over mijn wangen lopen.
"Waarom?"
"Omdat Victor me hielp verdwijnen."
"Waarom?"
"Omdat Richard me wilde vermoorden."
"Waarom?"
Claire keek naar Helena.
"Vertel haar wat je weet."
Helena knikte.
"Claire ontdekte dat Richard geld uit een familiefonds haalde."
"Hoeveel?"
"Miljoenen."
"En Victor?"
"Hij ontdekte het later."
Ik keek naar Claire.
"Waarom vertelde niemand mij iets?"
"Omdat jij het volgende doelwit was."
"Maar ik was familie."
"Precies."
Claire haalde een klein apparaat uit haar jas.
"Dit is een opname van Richard."
Ze drukte op een knop.
Zijn stem klonk.
"Victor moet verdwijnen."
Mijn hart bonsde.
Een andere stem antwoordde:
"En Eleanor?"
Richard:
"Zij krijgt niets te weten."
De andere stem:
"En de kinderen?"
"Die gebruiken we als drukmiddel."
De opname stopte.
Ik keek naar Caleb en Mara.
Ze stonden doodstil.
"Wie was die tweede stem?"
Claire keek mij aan.
"Dat is het probleem."
"Wie?"
"Luister opnieuw."
De opname speelde.
Deze keer hoorde ik het.
Een kleine trilling.
Een bepaalde uitspraak.
Een pauze.
Ik kende die stem.
Ik kende hem al mijn hele leven.
Ik keek naar Claire.
"Nee."
Ze knikte.
"Ja."
"Dat kan niet."
"Je kent haar."
Mijn hart begon te bonzen.
"Wie?"
Claire fluisterde:
"Onze moeder."
Ik voelde mijn adem verdwijnen.
Onze moeder was al vijftien jaar dood.
Ik herinnerde me haar begrafenis.
De kist.
De bloemen.
De kerk.
Alles.
"Dat is onmogelijk."
Claire schudde haar hoofd.
"De opname is zes jaar oud."
"Maar moeder was toen dood."
"Precies."
Ik keek naar Helena.
"Wat betekent dit?"
Ze antwoordde:
"Dat de vrouw die jij voor je moeder hield misschien niet je moeder was."
Mijn hoofd duizelde.
"Wat zeg je?"
Claire pakte mijn hand.
"Onze moeder had een tweelingzus."
Ik keek haar aan.
"Dat wist ik niet."
"Niemand mocht het weten."
"Waarom?"
"Omdat zij degene was die het familiefortuin beheerde."
"Wie?"
Claire fluisterde:
"Margaret."
Die naam kende ik.
Niet persoonlijk.
Maar ik had hem gehoord.
Een oude familienaam.
Een vrouw die jaren geleden bij onze familie betrokken was.
"Waar is ze?"
Claire keek naar de donkere straat.
"Ze is degene die Richard aanstuurt."
Plotseling hoorden we een geluid.
Een auto remde hard.
Helena draaide zich om.
"Ga!"
Een zwarte SUV kwam onze kant op.
Mijn advocaat duwde Mara achter de auto.
Caleb trok mij naar beneden.
De SUV stopte abrupt.
Een deur ging open.
Een man stapte uit.
Richard.
Hij keek rechtstreeks naar mij.
En glimlachte.
"Je had moeten luisteren."
Mijn advocaat belde de politie.
Richard liep langzaam dichterbij.
"Waar is de doos?"
Ik antwoordde niet.
"Waar is de USB?"
Nog steeds niets.
Hij keek naar Claire.
Zijn gezicht veranderde.
"Jij."
Claire bleef kalm.
"Hallo, Richard."
Hij trok bleek weg.
"Dat kan niet."
"Toch wel."
Hij deed een stap achteruit.
Toen klonk er een sirene.
Richard draaide zich om.
Maar voordat hij kon vluchten, werd hij door twee agenten tegen de grond gewerkt.
Ik dacht dat het voorbij was.
Maar Claire fluisterde:
"Nee."
"Wat?"
"Richard is niet het gevaarlijkste probleem."
Ze keek naar mij.
"Margaret weet dat we Claire hebben gevonden."
* * *
