DEEL 17 — DE VROUW DIE ALTIJD BIJ MIJ WAS
Ik kon niet bewegen.
De foto bleef op Sarahs telefoon staan.
Een vrouw.
Donker haar.
Grijze ogen.
Een klein litteken boven haar wenkbrauw.
Ik kende haar.
Ik kende haar al jaren.
“Dat is…”
Mijn stem brak.
Sarah knikte.
“Ja.”
“Maar dat is onmogelijk.”
“Waarom?”
“Omdat zij…”
Ik kon de woorden niet uitspreken.
Eva pakte de telefoon.
Ze keek naar de foto.
“Wie is dat?”
Ik antwoordde:
“Mijn vriendin.”
Sarah keek mij aan.
“Ze is niet alleen je vriendin.”
Ik voelde mijn hartslag versnellen.
“Wat bedoel je?”
“Ze is je zus.”
De wereld leek even stil te staan.
Ik schudde mijn hoofd.
“Dat kan niet.”
Lucas stond op.
“Wie is het?”
Ik liet hem de foto zien.
Zijn gezicht veranderde onmiddellijk.
“Waar heb je haar ontmoet?”
“Op school.”
“Wanneer?”
“Toen ik zeventien was.”
Lucas sloot zijn ogen.
“Dat kan niet.”
“Je zegt steeds dat iets niet kan.”
Hij keek me aan.
“Wat is haar naam?”
Ik antwoordde:
“Anna.”
Lucas werd doodstil.
Eva vroeg:
“Ken je haar?”
Hij knikte langzaam.
“Ja.”
Mijn adem stokte.
“Hoe?”
“Je moeder heeft me ooit een foto van haar laten zien.”
“Wanneer?”
“Vlak voordat ze stierf.”
Ik voelde tranen opkomen.
“Dus mijn moeder wist dat Anna bestond.”
“Ja.”
“Waarom heeft ze me nooit verteld dat ze mijn zus was?”
Lucas keek naar het notitieboek.
“Omdat Anna zelf niet wist wie ze was.”
Ik begreep er niets meer van.
“Hoe kan dat?”
“Ze werd opgevoed door mensen die haar identiteit verborgen hielden.”
“Waarom?”
“Omdat iemand haar gebruikte als verzekering.”
“Waartegen?”
“Als jij ooit de waarheid ontdekte.”
Ik voelde een rilling.
“Dus Anna was mijn bescherming?”
“Nee.”
Lucas keek me aan.
“Jij was haar bescherming.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Wat bedoel je?”
“Je moeder wist dat de Foundation haar ooit zou proberen te vinden.”
“En daarom kreeg Anna een andere naam.”
“Ja.”
“Maar waarom werd ze mijn vriendin?”
Lucas antwoordde:
“Omdat dat geen toeval was.”
Mijn hart sloeg over.
“Wie heeft haar naar mij gestuurd?”
Hij keek naar Sarah.
Toen zei hij:
“Je moeder.”
Ik ging zitten.
Alles om mij heen draaide.
Mijn beste vriendin.
De persoon met wie ik geheimen had gedeeld.
Met wie ik had gelachen.
Met wie ik mijn moeder had begraven.
Mijn zus.
Ik pakte mijn telefoon.
Ik belde Anna.
Geen antwoord.
Nog een keer.
Niets.
Toen kreeg ik een bericht.
Ik weet dat je het weet.
Mijn handen trilden.
Een tweede bericht:
Kom naar het huis waar je moeder stierf.
Ik keek naar Lucas.
“Ze wil dat ik kom.”
“Het is een val.”
“Misschien.”
“Je gaat niet.”
“Ik moet.”
Eva stond op.
“Ik ga mee.”
Sarah knikte.
“Ik ook.”
Lucas zuchtte.
“Dan gaan we samen.”
Het huis stond er nog steeds.
Verlaten.
Gebroken.
De plek waar mijn moeder volgens de officiële documenten haar laatste adem had uitgeblazen.
Binnen hing dezelfde geur van vocht en stof.
Anna stond in de woonkamer.
Ze draaide zich om.
Onze ogen ontmoetten elkaar.
Ze huilde.
“Sophie.”
Ik bleef staan.
“Waarom?”
Ze keek naar de grond.
“Omdat ik bang was.”
“Je bent mijn zus.”
“Ja.”
“Waarom heb je me dat nooit verteld?”
“Omdat ik het zelf niet wist.”
“Tot wanneer?”
“Tot drie maanden geleden.”
Ik voelde woede.
“En toen?”
“Toen probeerde ik je te beschermen.”
“Door tegen me te liegen?”
“Ja.”
Ze haalde een envelop tevoorschijn.
“Dit heeft je moeder aan mij gegeven.”
Ik nam hem aan.
“Wanneer?”
“De dag voor haar dood.”
Ik keek naar de envelop.
Mijn naam stond erop.
Sophie.
Ik opende hem.
Binnenin zat een foto.
Mijn moeder.
Lucas.
En drie kinderen.
Ik.
Eva.
Anna.
Achterop stond:
Mijn drie dochters.
Ik begon te huilen.
Anna kwam dichterbij.
“Ik wilde het je vertellen.”
“Waarom deed je het niet?”
“Omdat er iemand naar ons luisterde.”
“Wie?”
Ze keek naar de deur.
“Mark.”
Ik verstijfde.
“Mark?”
Anna knikte.
“Hij wist dat ik leefde.”
“Waar is hij?”
“Hij is onderweg.”
Lucas pakte zijn wapen.
“Hoe weet je dat?”
Anna antwoordde:
“Omdat ik hem heb gebeld.”
Ik keek haar geschokt aan.
“Waarom?”
“Omdat ik dacht dat hij ons kon helpen.”
Lucas schudde zijn hoofd.
“Hij zal jullie doden.”
Anna begon te huilen.
“Hij heeft al iemand vermoord.”
“Wie?”
Anna keek mij aan.
“Onze moeder.”
Ik voelde een steek door mijn borst.
“David zei dat mijn moeder de opdracht had gegeven.”
Anna schudde haar hoofd.
“David loog.”
“Waarom?”
“Omdat hij niet wilde dat jij wist wie werkelijk achter haar dood zat.”
“Wie?”
Anna wees naar de foto.
Naar onze moeder.
“Zij wist dat haar eigen broer haar wilde vermoorden.”
Ik verstijfde.
“Mijn oom?”
Anna knikte.
“Mark.”
Op dat moment ging de voordeur open.
Mark stond daar.
Hij glimlachte.
“Eindelijk zijn alle drie de dochters samen.”
Lucas richtte zijn wapen op hem.
Mark keek hem aan.
“Je had twintig jaar geleden moeten sterven.”
Lucas antwoordde:
“En jij had nooit geboren mogen worden.”
Mark lachte.
“Dat is het probleem met onze familie.”
Hij keek naar ons drieën.
“Niemand vertelt ooit het hele verhaal.”
Toen sloot hij de deur achter zich.
En zette het licht uit.
