DEEL 9 — DE GROOTVADER
De gangen van Oakridge werden opnieuw donker.
Hailey voelde haar hartslag in haar keel.
“Blijf achter me,” zei Carter.
Hij pakte een zaklamp uit een kast.
Edith zat op het bed.
Clara stond naast haar.
Niemand sprak.
Toen hoorden ze voetstappen.
Langzaam.
Eén voor één.
Vanuit de trap.
Hailey fluisterde:
“Hij is hier.”
Carter knikte.
Maar Clara schudde haar hoofd.
“Nee.”
“Hoe weet je dat?”
“Omdat hij niet loopt.”
Iedereen keek haar aan.
Clara wees naar de ventilatieschacht.
“Hij wil dat we denken dat hij binnenkomt.”
Een seconde later klonk een metalen klik.
Het ventilatiesysteem viel stil.
Daarna ging het noodlicht aan.
Carter keek naar Clara.
“Hoe weet je zoveel?”
Clara glimlachte.
“Omdat ik veertig jaar lang naar hem heb geluisterd.”
Edith keek naar haar dochter.
“Vertel ze alles.”
Clara zuchtte.
“Onze vader was niet de eigenaar van het netwerk.”
Carter keek verbaasd.
“Wat?”
“Hij was slechts de uitvoerder.”
“Wie was de eigenaar?”
Clara keek naar Hailey.
“Jouw grootvader.”
Hailey schudde haar hoofd.
“Dat kan niet.”
“Hij heette Jonathan Morgan.”
Hailey voelde haar adem stokken.
Dat was de naam van haar grootvader.
“Mijn moeder zei dat hij stierf toen ik vijf was.”
“Hij stierf niet.”
“Waar is hij dan?”
Clara keek naar de vloer.
“Hij werd opgesloten.”
“Door wie?”
“Door Walter.”
Hailey begreep het niet.
“Waarom zou Walter zijn eigen baas opsluiten?”
“Omdat Jonathan wilde stoppen.”
Edith knikte.
“Hij kreeg spijt.”
“Van wat?”
“Van wat hij met mensen had gedaan.”
Hailey voelde tranen over haar wangen lopen.
“Mijn grootvader was een monster.”
“Ja.”
Edith keek haar aan.
“Maar monsters kunnen soms bang worden van wat ze zelf hebben gemaakt.”
Clara liep naar de muur.
Ze haalde een losse baksteen weg.
Achter de muur zat een metalen cassette.
Ze opende hem.
Binnen lag een klein dagboek.
“Dit is van Jonathan.”
Hailey pakte het aan.
De eerste pagina bevatte een datum uit 1991.
Ze las.
Ik dacht dat geld macht was. Ik had het mis. In werkelijkheid is geheimhouding macht.
De volgende pagina.
Walter begint mensen te laten verdwijnen. Hij noemt het ‘bescherming’.
Nog een.
Edith weet te veel.
Hailey keek naar Edith.
“Hij schreef over jou.”
Edith knikte.
“Ga verder.”
Hailey las.
Clara heeft de administratie gevonden. Walter wil haar laten verdwijnen. Ik moet ingrijpen.
De volgende pagina was gescheurd.
Daarna stond:
Als ik faal, moet Sarah de waarheid naar buiten brengen.
Hailey hield haar adem in.
“Mijn moeder.”
Clara knikte.
“Sarah was de laatste persoon die Jonathan vertrouwde.”
Hailey sloeg de bladzijde om.
Daar stond slechts één zin.
Als mijn kleindochter ooit bij Oakridge terechtkomt, betekent het dat Walter is teruggekeerd.
Hailey liet het dagboek bijna vallen.
“Hij wist dat ik hier zou komen.”
“Ja.”
“Hoe?”
Edith antwoordde:
“Omdat hij wist dat Walter ooit terug zou komen.”
Carter liep naar de deur.
“Dan moeten we weg.”
Maar Clara schudde haar hoofd.
“Te laat.”
Boven hen klonk een sirene.
Daarna stemmen.
Veel stemmen.
Hailey keek naar Carter.
“Politie?”
Hij luisterde.
“Nee.”
De deur werd van buitenaf gebarricadeerd.
Een stem klonk door de intercom.
“Niemand verlaat het gebouw.”
Hailey herkende de stem.
Whitmore.
Maar hij zat in hechtenis.
Carter fluisterde:
“Hij moet een dubbelganger hebben.”
Clara schudde haar hoofd.
“Nee.”
“Wat dan?”
“Er zijn twee Whitmores.”
Hailey keek haar aan.
“Broers?”
“Identieke tweeling.”
Edith knikte.
“De ene werkte voor Walter.”
“En de andere?”
Clara keek naar de deur.
“De andere werkte voor Jonathan.”
Carter keek verbaasd.
“Dus er is iemand die ons probeert te helpen?”
“Misschien.”
“Misschien?”
Clara antwoordde:
“Je weet nooit aan welke kant een Whitmore staat.”
Plotseling werd de deur ingetrapt.
Een man stormde naar binnen.
Hailey greep Edith.
Maar de man richtte zijn wapen niet op hen.
Hij richtte het op Clara.
“Geef me de USB.”
Clara bleef kalm.
“Welke?”
“Je weet welke.”
Carter ging voor haar staan.
“Wie ben jij?”
De man keek hem aan.
“Mijn naam is Samuel Whitmore.”
Carter verstijfde.
“Je broer is gearresteerd.”
“Ik weet het.”
“Werk je voor Walter?”
Samuel schudde zijn hoofd.
“Ik werkte voor jouw grootvader.”
Hailey voelde haar hart bonzen.
“Waar is Jonathan?”
Samuel keek haar aan.
“Dichterbij dan je denkt.”
Toen hoorde Hailey achter zich een zachte stem.
“Dat klopt.”
Ze draaide zich om.
Edith stond naast de deur.
Maar er stond iemand achter haar.
Een oude man.
Met grijs haar.
Een wandelstok.
En een gezicht dat Hailey alleen kende van een vergeelde familiefoto.
Edith fluisterde:
“Jonathan.”
Hailey kon niet bewegen.
Haar grootvader keek haar aan.
En zei:
“Het spijt me dat ik zo lang heb gewacht.”
