DEEL 6 — KAMER 7
De ondergrondse afdeling stond niet op een enkele plattegrond.
Hailey wist dat zeker.
Ze werkte hier pas enkele maanden, maar had tijdens haar opleiding geleerd dat iedere zorginstelling een verplicht evacuatieplan moest hebben.
Toch bestond er geen kelderverdieping onder Oakridge.
Volgens de officiële documenten was er slechts een technische ruimte.
Maar achter een oude opslagkast vonden ze een metalen trap.
Carter liep voorop.
Zijn arm bloedde nog steeds.
Edith volgde hem.
Hailey sloot de deur achter zich.
De trap leidde tientallen meters naar beneden.
Hoe dieper ze kwamen, hoe kouder het werd.
Toen bereikten ze een gang.
Aan weerszijden stonden metalen deuren.
Geen ramen.
Geen namen.
Alleen nummers.
Carter liep verder.
Hij stopte voor 7.
Edith begon te trillen.
“Clara.”
Carter stak zijn hand uit naar de deur.
Hailey fluisterde:
“Wacht.”
Ze luisterden.
Geen geluid.
Carter opende de deur.
Binnen stond een bed.
Daarop zat een vrouw.
Ze was ongeveer vijftig.
Rood haar.
Groene ogen.
Ze keek langzaam op.
Edith liet een geluid horen dat meer leek op een gebroken ademhaling dan op een naam.
“Clara…”
De vrouw keek haar aan.
Haar gezicht bleef emotieloos.
“Wie bent u?”
Edith zakte bijna door haar knieën.
“Ik ben je moeder.”
Clara keek haar lang aan.
Toen zei ze:
“Mijn moeder is dood.”
Edith begon te huilen.
“Nee.”
“Dat is wat hij zei.”
“Wie?”
Clara keek naar Carter.
“Hij.”
Carter verstijfde.
“Walter?”
Clara knikte.
“Hij kwam iedere maand.”
Hailey voelde kippenvel.
“Waarom?”
“Om te controleren of ik nog zweeg.”
Carter liep dichterbij.
“Waarom hield hij je hier?”
Clara keek hem aan.
“Omdat ik het geld verborgen had.”
“Welk geld?”
“Alles.”
Ze wees naar een kleine houten kist.
“De namen. De rekeningen. De betalingen.”
Hailey keek naar de kist.
“Waar?”
Clara glimlachte voor het eerst.
“Niet daarin.”
“Waar dan?”
Clara keek naar Edith.
“Op haar rug.”
Hailey verstijfde.
“Wat?”
Clara wees naar Edith.
“Hij tatoeëerde de toegangscode op haar huid.”
Edith sloot haar ogen.
“Veertig jaar geleden.”
Hailey begreep het eindelijk.
De littekens.
Niet alleen verwondingen.
Er zat iets onder.
“De code werd verborgen onder de littekens.”
Clara knikte.
“Walter dacht dat hij het bewijs had vernietigd.”
Carter keek naar zijn moeder.
“Daarom mocht niemand je rug aanraken.”
“Ja.”
Edith begon te huilen.
“Hij gebruikte brandwonden.”
Hailey keek weg.
Clara stond op.
“Maar hij wist niet dat ik een kopie had.”
“Waar?”
Clara wees naar Carter.
“Je vader dacht dat zijn zoon dom was.”
Carter fronste.
“Wat bedoel je?”
“Hij vertelde jou de waarheid.”
“Welke waarheid?”
“Hij zei dat je moeder gek was.”
Carter knikte.
“Dat deed hij.”
Clara schudde haar hoofd.
“Maar hij vertelde je ook waar de kluis was.”
Carter keek haar aan.
“De sleutel.”
“Precies.”
Clara liep naar de muur.
Ze drukte op een verborgen knop.
Een klein paneel schoof open.
Daarachter lag een USB-stick.
Carter pakte hem.
“Dit is alles?”
“De administratie.”
“En waarom heeft Walter hem nooit gevonden?”
Clara glimlachte.
“Omdat hij dacht dat ik hem had vernietigd.”
Op dat moment begon ergens boven hen een alarm te loeien.
Hailey keek naar het plafond.
“Hij weet dat we hier zijn.”
Clara knikte.
“Hij weet het al.”
“Hoe?”
Clara keek naar de camera in de hoek.
“Hij kijkt nu.”
Carter rende naar de camera en sloeg hem kapot.
Te laat.
De deur achter hen viel dicht.
Met een zware metalen klik.
Hailey rende ernaartoe.
“Hij heeft ons opgesloten.”
Clara bleef opvallend kalm.
“Dat doet hij altijd.”
“Wat doen we?”
Clara keek naar Edith.
“Nu vertelt moeder de waarheid.”
Edith schudde haar hoofd.
“Niet hier.”
“Waar dan?”
“Voor iedereen.”
Carter keek haar aan.
“Moeder…”
Edith haalde diep adem.
“Als ik sterf, moet iedereen weten wat hij heeft gedaan.”
Clara legde een hand op haar schouder.
“Je gaat niet sterven.”
Een stem klonk plotseling uit de intercom.
Walter.
“Dat beslis ik.”
Hailey keek naar het plafond.
Walter vervolgde:
“Jullie hadden hier nooit mogen komen.”
Carter schreeuwde:
“Laat ons eruit!”
Walter lachte.
“Dat zal ik doen.”
Een pauze.
“Maar eerst moet Edith haar rug laten zien.”
Hailey voelde haar bloed koud worden.
“Waarom?”
Walter antwoordde:
“Omdat ik wil weten of de code nog intact is.”
Edith keek naar Hailey.
Toen knikte ze.
“Help me.”
Hailey begreep wat ze bedoelde.
“Je wilt je rug laten zien?”
“Niet alleen aan jou.”
Edith keek naar de camera.
“Ook aan hem.”
Ze draaide zich om.
En Hailey begon langzaam de oude littekens te bekijken.
Tussen het vervormde weefsel zag ze iets.
Een patroon.
Getallen.
En één letter.
C.
Hailey fluisterde:
“Dit is geen code voor een bankkluis.”
Edith keek haar aan.
“Wat is het dan?”
Hailey slikte.
“Een naam.”
Ze wees naar de huid.
C-17.
Clara keek ernaar.
Haar gezicht werd wit.
“Dat is geen naam.”
“Wat dan?”
Clara fluisterde:
“Een locatie.”
“Welke?”
Clara keek naar de deur.
“De plek waar Walter iedereen naartoe bracht die hij wilde laten verdwijnen.”
