DEEL 5 — De opname die alles veranderde
Pieter wilde dat ik de USB-stick niet thuis zou openen.
"Ga ermee naar mijn kantoor," zei hij.
Ik ging onmiddellijk.
Binnen enkele minuten stond de opname op zijn computer.
Er klonk eerst alleen ruis.
Toen hoorde ik een stem.
Thomas.
Ik herkende hem onmiddellijk.
"Ze mag nooit weten dat het geld nog bestaat."
Mijn lichaam verstijfde.
Daarna hoorde ik een andere man.
"En wat doe je met Sophie?"
Er volgde een lange stilte.
Toen zei Thomas:
"Als ze naar de politie gaat, verliezen we alles."
Pieter zette de opname stil.
Ik keek hem aan.
"Is dat genoeg?"
"Voor een onderzoek kan dit belangrijk bewijs zijn."
"Maar niet voor een veroordeling."
"Nee."
"Dan moeten we meer hebben."
Pieter knikte.
"En dat heeft Willem waarschijnlijk ook gezocht."
Hij opende zijn archief.
Na bijna een uur vond hij een oud dossier.
Het bevatte financiële documenten, e-mails en kopieën van contracten.
Alles wees naar dezelfde fraudezaak.
Thomas had jarenlang geld uit het familiebedrijf weggesluisd.
Willem had het ontdekt.
Sophie had het ontdekt.
En toen ze dreigde naar de politie te stappen, was ze gestorven.
Maar één ding bleef onduidelijk.
Was haar dood een ongeluk?
Of was het opzettelijk?
Pieter belde een oud rechercheur die Willem kende.
Twee uur later zaten we met z'n drieën in een vergaderruimte.
De rechercheur luisterde naar de opname.
Hij zei niets.
Toen hij klaar was, vroeg hij:
"Waar is het originele bestand?"
Pieter wees naar de USB-stick.
"Hier."
De rechercheur knikte.
"Dan zou ik dit onmiddellijk veiligstellen."
Maar voordat we dat konden doen, kreeg mijn telefoon een bericht.
Thomas: We moeten praten. Alleen jij en ik.
Ik blokkeerde zijn nummer.
Een minuut later kwam een tweede bericht.
Als je niet komt, vertel ik Lucas dat jij achttien jaar tegen hem hebt gelogen.
Mijn hart brak.
Ik wilde niet dat Lucas hierin betrokken werd.
Pieter zag mijn gezicht.
"Wat heeft hij gestuurd?"
Ik liet het zien.
Hij schudde zijn hoofd.
"Ga niet naar hem toe."
"Maar hij zal Lucas misschien benaderen."
"Daarom moeten we hem beschermen."
Die avond werd Lucas opgehaald door een vertrouwde vriend van mij.
Ik wilde hem uit de buurt van alles houden.
Maar kinderen voelen wanneer volwassenen iets verbergen.
Toen ik hem 's avonds instopte, keek hij me aan.
"Oma?"
"Ja?"
"Waarom ben je verdrietig?"
Ik glimlachte.
"Ik ben gewoon moe."
Hij pakte mijn hand.
"Je hoeft niet bang te zijn."
Ik slikte.
"Waarom zeg je dat?"
"Omdat opa Willem altijd zei dat je niet bang hoefde te zijn."
Ik verstijfde.
"Wat zei je?"
"Dat zei hij vroeger."
"Wanneer heb je hem gesproken?"
Lucas haalde zijn schouders op.
"Toen ik klein was."
Mijn hart begon sneller te kloppen.
"Lucas, wat herinner je je?"
Hij dacht even na.
"Een grote kamer. Een man met wit haar."
"Willem."
Hij knikte.
"En hij gaf me een houten vliegtuig."
Ik begon te huilen.
Willem had Lucas ontmoet.
Zonder dat ik het wist.
"Wat zei hij tegen je?"
Lucas keek me aan.
"Hij zei dat ik later moest weten dat hij van me hield."
Ik kon niets zeggen.
De volgende ochtend belde Pieter.
"Helena, we hebben een probleem."
"Wat?"
"De politie heeft de opname onderzocht."
"En?"
"Er is geen twijfel dat Thomas betrokken was bij de fraude."
Ik haalde opgelucht adem.
"Maar er is iets anders."
Mijn hart zakte.
"Wat?"
"De opname bevat een tweede stem."
"Wie?"
Pieter zweeg.
Toen zei hij:
"Je dochter Sophie."
Ik voelde mijn benen slap worden.
"Maar Sophie is overleden."
"Precies."
Hij vertelde me dat de opname waarschijnlijk veel langer was dan het fragment dat we hadden gehoord.
En dat er mogelijk een deel bestond dat achttien jaar lang verborgen was gebleven.
"Waar?"
"In het landhuis."
Ik keek naar buiten.
Het huis waar ik achttien jaar had gewerkt.
Het huis waar Thomas nu woonde.
Het huis waar Willem zijn geheimen had begraven.
Pieter zei:
"Helena, als Willem gelijk had, ligt daar het bewijs dat vertelt wat er werkelijk met Sophie is gebeurd."
Ik pakte mijn jas.
"Dan ga ik terug."
"Dat is gevaarlijk."
"Ik ben mijn dochter al één keer kwijtgeraakt."
Ik keek hem recht aan.
"Ik laat niet nog iemand uit mijn familie verdwijnen."
Maar toen we bij het landhuis aankwamen, stond de voordeur al open.
En binnen stond Thomas.
Met een wapen in zijn hand.
