DEEL 2 — De reden waarom Willem mij achttien jaar lang beschermde
Ik slikte moeizaam.
"Nee," fluisterde ik. "Meneer Van Dijk heeft daar nooit iets over verteld."
Aan de andere kant van de lijn bleef het enkele seconden stil.
Toen zei advocaat Pieter Jansen:
"Dat verbaast me niet. Willem wilde niet dat u de waarheid eerder te weten kwam."
Mijn hart begon sneller te kloppen.
"Welke waarheid?"
Pieter zuchtte.
"Mevrouw De Vries, voordat Willem overleed, heeft hij mij gevraagd een aantal documenten veilig te bewaren. Eén daarvan draagt uitsluitend uw naam."
"Mijn naam?"
"Ja."
Ik ging langzaam aan de keukentafel zitten.
Lucas sliep nog steeds in de kamer naast me.
"Wat staat erin?"
"Dat kan ik u telefonisch niet uitleggen. Ik wil dat u morgen naar mijn kantoor komt."
"Waarom?"
"Omdat u waarschijnlijk degene bent voor wie Willem dit allemaal heeft achtergelaten."
Ik lachte nerveus.
"Dat kan niet. Ik ben zijn huishoudster."
Pieter antwoordde onmiddellijk:
"Dat was wat iedereen dacht."
Die nacht deed ik nauwelijks een oog dicht.
De volgende ochtend bracht ik Lucas naar school en nam ik de bus naar het kantoor van Pieter Jansen.
Het gebouw was modern en indrukwekkend.
Ik voelde me klein toen ik door de glazen deuren naar binnen liep.
Pieter stond al op me te wachten.
Hij was een man van rond de zestig, met grijs haar en een rustige uitstraling.
"Mevrouw De Vries."
"Helena is prima."
Hij knikte.
"Komt u mee."
In zijn kantoor lag een grote bruine map op tafel.
Mijn naam stond erop.
HELENA DE VRIES — PRIVÉ.
Ik durfde hem bijna niet aan te raken.
Pieter schoof de map naar me toe.
"Willem heeft deze verklaring drie maanden voor zijn overlijden ondertekend."
Ik opende hem.
Bovenaan stond:
"Aan Helena, wanneer ik er niet meer ben."
Mijn ogen vulden zich meteen met tranen.
Ik begon te lezen.
"Helena, als je dit leest, heb ik waarschijnlijk niet meer de moed om het je persoonlijk te vertellen."
Ik hield mijn adem in.
"Achttien jaar geleden kwam je bij mij werken omdat je dringend geld nodig had. Je dacht dat ik je een baan gaf."
Mijn vingers begonnen te trillen.
"Maar dat was niet de echte reden."
Ik keek op naar Pieter.
"Wat bedoelt hij?"
"Lees verder."
Ik ging verder.
"Op de avond voordat je bij mij kwam werken, heb ik iets ontdekt wat je leven voorgoed had kunnen veranderen."
Mijn hart bonsde.
"Je dochter, Sophie, heeft mij vlak voor haar dood een brief gestuurd."
Ik liet de map bijna uit mijn handen vallen.
Mijn dochter.
Sophie.
"Mijn dochter heeft hem een brief gestuurd?"
Pieter knikte langzaam.
"Ja."
Ik las verder.
"Sophie wist dat ze ernstig ziek was. Ze wist dat ze misschien niet lang meer zou leven. Maar ze maakte zich niet alleen zorgen om jou."
Ik voelde een koude rilling door mijn lichaam gaan.
"Ze maakte zich zorgen om haar zoontje Lucas."
Mijn ogen schoten naar Pieter.
"Wat wist hij over Lucas?"
Pieter zei niets.
Ik las de volgende regel.
"Sophie vertelde me dat Lucas' biologische vader nooit had geweten dat hij een zoon had."
Ik stopte met lezen.
Mijn mond viel open.
"Dat… dat kan niet."
Pieter keek me recht aan.
"Er is meer."
Mijn handen werden koud.
Ik las verder.
"Sophie had besloten de waarheid te vertellen aan de vader van haar kind. Maar voordat ze dat kon doen, gebeurde er iets."
Een paar seconden later las ik de zin die mijn wereld opnieuw op zijn kop zette.
"De man die Lucas' vader is, is mijn zoon Thomas."
Ik staarde naar het papier.
Alles om me heen leek stil te vallen.
Thomas.
De man die mij drie dagen geleden uit het landhuis had gezet.
De erfgenaam.
De zoon van Willem.
De vader van mijn kleinzoon.
"Nee…"
Mijn stem brak.
Pieter knikte.
"Lucas is Thomas' zoon."
Ik stond op.
"Waarom heeft Willem me dat nooit verteld?"
"Omdat Sophie hem smeekte om te wachten."
"Waarom?"
"Omdat ze bang was voor Thomas."
Ik voelde woede door mijn verdriet heen breken.
"Waarvoor?"
Pieter opende een tweede document.
"Daar komt u morgen achter."
Ik keek hem ongelovig aan.
"Morgen?"
Hij schoof het document naar me toe.
"Dit is nog maar het begin."
Bovenaan stond één zin:
DE ERFENIS VAN WILLEM VAN DIJK.
En daaronder stond:
"Thomas krijgt niets… tenzij hij eerst de waarheid onder ogen ziet."
