DEEL 9 — Mijn vader stierf in mijn armen… maar zijn laatste woorden onthulden dat Elias niet het enige kind was
“Papa!”
Ik knielde naast hem neer.
Bloed trok langzaam door zijn jas.
Zijn ogen waren half gesloten.
“Blijf bij me.”
Mijn stem brak.
“Blijf alsjeblieft bij me.”
Hij probeerde iets te zeggen.
Ik boog dichter naar hem toe.
“De moeder…”
Hij hapte naar adem.
“Van het tweede kind…”
“Welk tweede kind?”
Hij kneep zwak in mijn hand.
“Zoek… Anna…”
“Wie is Anna?”
Maar zijn hand werd slap.
“Papa!”
Ik schudde hem voorzichtig.
“Papa!”
Geen antwoord.
Sophie kwam naast me zitten.
Ze legde haar hand op mijn schouder.
“Ethan…”
Ik keek naar haar.
Mijn vader was dood.
Opnieuw.
En deze keer voelde het definitief.
* * *
“Laat hem liggen.”
Ik keek op.
Darius stond enkele meters verder.
Hij hield nog steeds Elias vast.
Mijn zoon keek naar mij.
Zijn gezicht was nat van tranen.
“Mam…”
Ik verstijfde.
Hij had me zojuist mam genoemd.
Ik wilde naar hem toe.
Maar de man naast Darius hield een wapen omhoog.
“Geen stap verder.”
Ik keek hem aan.
“Laat mijn zoon gaan.”
Hij glimlachte.
“Je hebt hem zes jaar niet gezien.”
“Hij is mijn zoon.”
“Dat valt nog te bewijzen.”
Sophie schreeuwde:
“Hij is ons kind!”
De man keek haar aan.
“Dat is precies het probleem.”
Hij gaf Darius een teken.
Darius haalde een injectiespuit tevoorschijn.
Elias begon te worstelen.
“Nee!”
Ik sprong overeind.
“Raak hem niet aan!”
Darius keek naar mij.
Voor het eerst zag ik twijfel in zijn ogen.
“Ethan…”
“Je hoeft dit niet te doen.”
Hij zweeg.
“Denk aan alles wat we samen hebben meegemaakt.”
Darius keek naar Elias.
Toen naar mij.
“Het spijt me.”
Hij bracht de spuit omhoog.
Maar voordat hij hem kon gebruiken, klonk er een schot.
De injectiespuit viel op de grond.
Darius greep zijn hand.
Sophie trok mij achter een auto.
“Wie schoot?”
Een tweede schot.
De man naast Darius viel neer.
Chaos brak uit.
* * *
“Elias!”
Ik rende naar mijn zoon.
Darius liet hem los.
Elias rende rechtstreeks naar mij.
Ik knielde en sloot mijn armen om hem heen.
Mijn zoon.
Mijn echte zoon.
Hij rook naar zeep en regen.
Zijn kleine handen klemden zich om mijn jas.
“Mam…”
Ik huilde.
“Ja.”
“Ik wist dat je zou komen.”
“Hoe?”
“Papa vertelde het.”
Ik verstijfde.
“Welke papa?”
Elias keek naar mijn vader, die op de grond lag.
“De opa die mij beschermde.”
Mijn hart brak.
Hij had hem gekend.
Hij had hem liefgehad.
En mijn vader had hem zes jaar lang verborgen.
* * *
Sophie kwam naar ons toe.
Ze zakte op haar knieën.
“Elias…”
Hij keek haar aan.
Een seconde bleef hij stil.
Toen rende hij naar haar toe.
“Mama.”
Sophie barstte in tranen uit.
Ze hield hem zo stevig vast alsof ze bang was dat hij opnieuw zou verdwijnen.
“Ik heb je gezocht.”
“Ik weet het.”
“Hoe wist je dat?”
Elias keek haar aan.
“Omdat hij me foto's van jullie liet zien.”
“Wie?”
“De opa.”
Mijn vader.
* * *
Darius stond nog steeds enkele meters verder.
Ik keek naar hem.
“Waarom?”
Hij keek naar de grond.
“Ik moest hem terugbrengen.”
“Voor Horizon?”
Hij knikte.
“Maar je hebt ons geholpen.”
“Dat was onderdeel van het plan.”
Mijn hart zonk.
“Alles?”
“Nee.”
“Wat dan wel?”
Hij keek naar Elias.
“Ik kon hem niet haten.”
Ik keek hem aan.
“Waarom niet?”
Darius slikte.
“Omdat ik zelf ooit een kind verloor.”
Er viel een stilte.
“Ik wilde hem niet opnieuw pijn doen.”
Ik begreep het niet.
“Dus waarom werkte je voor hen?”
“Ze hadden mijn dochter.”
Mijn adem stokte.
“Wat?”
“Mijn dochter leeft.”
Hij keek naar de donkere weg.
“En Horizon gebruikt haar om mij te controleren.”
Sophie vroeg:
“Waar is ze?”
Darius antwoordde:
“Dat weet ik niet.”
Toen keek hij naar mij.
“Maar jouw vader wist het.”
Ik keek naar het lichaam van mijn vader.
Zijn laatste woorden kwamen opnieuw in mijn hoofd.
Zoek de moeder van het tweede kind.
* * *
De politie kwam twintig minuten later.
De schutters waren verdwenen.
De directeur van Horizon ook.
Darius werd meegenomen.
Elias bleef bij ons.
Maar ik kon niet stoppen met denken aan Anna.
Wie was zij?
En wat had ze met het tweede kind te maken?
* * *
De volgende ochtend gingen we terug naar het ziekenhuis.
Elias zat naast mij.
Hij hield mijn hand vast.
Ik keek voortdurend naar hem.
Alsof hij elk moment weer kon verdwijnen.
“Ben je bang?” vroeg ik.
Hij knikte.
“Een beetje.”
“Waarom?”
“Omdat ze zeiden dat ik misschien alles zou vergeten.”
Ik slikte.
“Dat gebeurt niet.”
“Beloof je dat?”
“Ik beloof het.”
Hij glimlachte.
Toen zei hij iets waardoor mijn hart stilviel.
“Maar mam…”
“Ja?”
“Ze hebben al geprobeerd mijn herinneringen te veranderen.”
Ik keek hem aan.
“Wanneer?”
“Toen ik vier was.”
“Wat herinner je je?”
Hij fronste.
“Een vrouw.”
“Welke vrouw?”
“Ze had jouw gezicht.”
Mijn bloed werd koud.
“Mijn gezicht?”
Hij knikte.
“Maar ze was ouder.”
Sophie kwam dichterbij.
“Hoe zag ze eruit?”
Elias dacht na.
“Ze zei dat ze mijn echte moeder was.”
Sophie werd bleek.
“Dat kan niet.”
Elias keek haar aan.
“Ze kende jouw naam.”
* * *
Die middag kwam Clara naar het ziekenhuis.
Ze had een oud dossier bij zich.
“Ik weet wie Anna is.”
Ik keek haar aan.
“Vertel.”
Ze legde het dossier neer.
“Anna Bennett.”
Sophie verstijfde.
“Bennett?”
Clara knikte.
“Ze was mijn moeder.”
Ik keek naar Sophie.
“Jullie moeder?”
“Ja.”
“Maar je moeder is jaren geleden overleden.”
Clara schudde haar hoofd.
“Dat is wat iedereen dacht.”
Mijn hart bonsde.
“Ze leeft?”
“Ja.”
“Waar?”
Clara keek naar Elias.
“Ze is degene die hem die nacht heeft meegenomen.”
Sophie sloeg haar hand voor haar mond.
“Onze moeder?”
Clara knikte.
“Onze moeder werkte voor Horizon.”
Ik bladerde door het dossier.
Een foto viel eruit.
Een oudere vrouw.
Ik kende haar gezicht.
Niet persoonlijk.
Maar ik had haar eerder gezien.
Op een oude foto van mijn vader.
Naast Victor.
Naast mijn moeder.
Naast Clara.
En toen begreep ik iets.
Mijn vader had haar niet genoemd omdat hij haar wilde vinden.
Hij had haar genoemd omdat hij wist dat ze ons al die tijd had gevonden.
* * *
Die avond kregen we een bericht.
Een video.
Ik drukte erop.
Anna verscheen in beeld.
Een oudere vrouw met koude ogen.
Ze zat naast een kind.
Een meisje.
Ongeveer zes jaar oud.
Ik verstijfde.
Sophie fluisterde:
“Wie is dat?”
Anna keek recht in de camera.
“Ethan.”
Ik zei niets.
“Je hebt je zoon teruggevonden.”
Ze glimlachte.
“Maar je weet nog steeds niet waarom hij zo belangrijk is.”
Ik keek naar Elias.
Anna legde haar hand op het hoofd van het meisje naast haar.
“Dit is mijn andere kleinkind.”
Sophie begon te huilen.
“Wie is dat?”
Anna antwoordde:
“Het tweede kind.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
Het meisje keek naar de camera.
Ze had Sophies ogen.
Maar mijn gezicht.
Anna zei:
“Ze is zes jaar geleden tegelijk met Elias geboren.”
Ik verstijfde.
“Dat is onmogelijk.”
Anna glimlachte.
“Niet volgens Horizon.”
Ze boog naar voren.
“Ethan, jouw vader heeft één ding vergeten te vertellen.”
Ze keek naar Elias.
Toen naar het meisje.
“Deze twee kinderen zijn geen broer en zus.”
Mijn hart stopte.
“Ze zijn…”
Anna zweeg even.
Toen zei ze:
“De twee helften van hetzelfde experiment.”
Het beeld viel weg.
Op het scherm verscheen één laatste boodschap:
KOM NAAR DE KLINIEK WAAR ELIAS IS GEBOREN.
Daaronder stond:
“Breng beide kinderen mee.”
Ik keek naar Sophie.
Toen naar Elias.
En naar de onbekende zesjarige die op het scherm nog steeds in mijn gedachten stond.
Ik wist dat we moesten gaan.
Maar ik wist ook één ding zeker:
Als Anna de waarheid sprak…
dan was Elias nooit het enige kind dat Horizon verborgen had.
En het tweede kind had misschien meer met mij te maken dan ik ooit had durven denken.
