DEEL 10 — In de kliniek ontdekte ik waarom de twee kinderen werden gescheiden… en wie mij al die jaren had bedrogen
De kliniek lag aan de rand van de stad.
Een oud gebouw dat officieel al twaalf jaar gesloten was.
Toch brandde er licht.
Alle ramen waren donker, behalve één kamer op de derde verdieping.
Daar stond Anna.
Naast haar zat het meisje.
Mijn handen trilden aan het stuur.
Sophie zat naast me.
Achterin zaten Elias en Clara.
Niemand sprak.
We wisten allemaal dat dit een val kon zijn.
Maar we hadden geen keuze.
Niet meer.
“Ethan,” fluisterde Sophie.
“Ja?”
“Als er iets gebeurt…”
Ik keek haar aan.
“Er gebeurt niets.”
“Dat kun je niet beloven.”
Ik pakte haar hand.
“Dan blijven we bij elkaar.”
Ze knikte.
We stapten uit.
* * *
De voordeur van de kliniek stond open.
Binnen hing de geur van stof en ontsmettingsmiddel.
Op de muur stond nog een oud logo.
HORIZON MEDICAL RESEARCH.
Elias keek ernaar.
“Hier ben ik geboren.”
Ik knielde naast hem.
“Hoe weet je dat?”
“Dat herinner ik me.”
Sophie keek geschokt.
“Je was nog maar een baby.”
Elias haalde zijn schouders op.
“Ik weet het gewoon.”
We liepen verder.
In de gang hingen foto's van artsen.
Ik herkende mijn vader.
Victor.
Anna.
En…
Sophie.
Mijn vrouw stond op een foto waarop ze onmogelijk kon hebben gestaan.
Ze was hoogzwanger.
Naast haar stond Anna.
Sophie verstijfde.
“Die foto…”
Ik keek naar haar.
“Wanneer is die gemaakt?”
Ze schudde haar hoofd.
“Ik weet het niet.”
Anna verscheen aan het einde van de gang.
“Zes jaar geleden.”
Sophie keek haar aan.
“Waarom sta ik op een foto van Horizon?”
Anna antwoordde:
“Omdat je onderdeel was van het project.”
“Zonder mijn toestemming?”
“Je wist niets.”
“Dat maakt het niet beter.”
Anna keek naar Elias.
“Hij is het bewijs.”
* * *
We volgden haar naar een grote operatiekamer.
In het midden stonden twee medische bedden.
Op elk bed lag een oude deken.
Eén met een blauwe rand.
Eén met een roze rand.
Elias keek ernaar.
“Daar lagen wij.”
Sophie begon te huilen.
“Wij?”
Anna knikte.
“Jullie werden tegelijk geboren.”
Ik keek naar haar.
“Waarom heeft niemand ons dat verteld?”
“Omdat de kinderen nooit samen mochten zijn.”
“Waarom?”
Anna wees naar een groot scherm.
Daarop verscheen een oud onderzoeksrapport.
PROJECT HORIZON — DUAL SUBJECT PROGRAM
Ik las verder.
DOEL: HET CREËREN VAN TWEE BIOLOGISCH VERBONDEN SUBJECTEN MET COMPLEMENTAIRE GENETISCHE FUNCTIES.
Mijn maag draaide om.
“Complementair.”
Anna knikte.
“Elias kon beschadigde cellen herstellen.”
Ze wees naar het meisje.
“Zij kon die eigenschappen activeren.”
Sophie keek naar haar.
“Dus samen…”
“Vormen ze een compleet systeem.”
Ik keek naar Elias.
“Daarom werden ze gescheiden.”
“Ja.”
“Maar waarom werd het andere kind bij Anna gebracht?”
Anna keek mij aan.
“Omdat jouw vader wist dat Horizon ooit zou proberen ze weer samen te brengen.”
* * *
Ik voelde woede.
“Mijn vader heeft ons dus niet alleen beschermd.”
Anna schudde haar hoofd.
“Nee.”
“Wat deed hij dan?”
“Hij veranderde het plan.”
Ze liep naar een oude computer.
“De oorspronkelijke bedoeling was dat de kinderen samen zouden worden opgevoed.”
Ze opende een bestand.
“Maar jouw vader vernietigde de gegevens.”
“Waarom?”
“Omdat hij besefte dat ze geen experimenten waren.”
Anna keek naar Elias.
“Het waren kinderen.”
Sophie keek naar haar.
“Dat klinkt bijna alsof je spijt hebt.”
Anna keek weg.
“Dat heb ik.”
“Waarom werkte je dan voor Horizon?”
Anna antwoordde niet.
Clara zei zacht:
“Omdat moeder bang was.”
Anna keek naar haar.
“Niet alleen bang.”
Clara fronste.
“Wat bedoel je?”
Anna haalde diep adem.
“Omdat Horizon mijn andere dochter had.”
Sophie verstijfde.
“Welke dochter?”
Anna keek haar aan.
“Jij.”
De kamer werd stil.
* * *
“Wat?”
Anna wees naar Sophie.
“Toen jij achttien was, ontdekten ze dat jouw genetische profiel uitzonderlijk was.”
Sophie schudde haar hoofd.
“Dat wist ik niet.”
“Dat was ook niet de bedoeling.”
“Waarom hebben ze mij nooit meegenomen?”
“Omdat jouw vader je beschermde.”
Ik keek naar Anna.
“Mijn vader?”
Anna knikte.
“Hij had gevoelens voor je moeder.”
Ik voelde mijn adem stokte.
“Mijn moeder?”
“Ja.”
“Dus mijn vader kende jou al?”
“Lang voordat jij geboren werd.”
De hele geschiedenis begon zich voor mijn ogen te verbinden.
Mijn vader.
Anna.
Horizon.
Sophie.
Elias.
Maar er ontbrak nog één stuk.
“Wie heeft Sophie zwanger gemaakt?”
Anna keek naar mij.
“Jij.”
Ik fronste.
“Wat?”
“Biologisch was jij de vader.”
“Dat weet ik.”
“Nee.”
Ze schudde haar hoofd.
“Je DNA werd zes jaar geleden gebruikt om het embryo te creëren.”
Ik keek naar Sophie.
“Maar we waren samen.”
“Ja.”
“Dus wat is het probleem?”
Anna antwoordde:
“Het embryo dat Sophie droeg was niet volledig natuurlijk ontstaan.”
Mijn hart bonsde.
“Wat bedoel je?”
Anna wees naar het dossier.
“Er werd een tweede embryo gecreëerd.”
Ik voelde mijn maag omdraaien.
“Het meisje.”
“Ja.”
“Met mijn DNA?”
“Ja.”
“En dat van Clara?”
Anna knikte.
“En met een derde bron.”
Ik keek naar haar.
“Wie?”
Anna zweeg.
* * *
Clara kwam dichterbij.
“Moeder.”
Anna keek haar aan.
“Wie was de derde donor?”
Anna antwoordde:
“Victor Hale.”
Mijn bloed werd koud.
Sophie greep mijn arm.
“Dus Elias…”
“Draagt jouw DNA, Ethan.”
Anna keek naar Elias.
“Maar ook dat van Victor.”
Ik keek naar mijn zoon.
Hij keek terug.
Hij begreep niet alles.
Maar hij voelde mijn angst.
“Waarom?”
Anna zei:
“Omdat Victor geloofde dat zijn genetische eigenschappen nodig waren om het experiment stabiel te maken.”
Ik voelde woede.
“Hij heeft mijn zoon gemaakt.”
“Nee.”
Anna keek mij recht aan.
“Hij heeft geprobeerd hem te bezitten.”
* * *
Plotseling ging het licht uit.
Elias greep mijn hand.
“Mam…”
“Ik ben hier.”
Een deur sloeg dicht.
Toen nog één.
Clara pakte haar telefoon.
“Ze zijn binnen.”
Sophie keek naar Anna.
“Wie?”
Anna antwoordde:
“Horizon.”
Voetstappen kwamen dichterbij.
Anna liep naar een verborgen kast.
Ze haalde een kleine sleutel tevoorschijn.
“Ethan.”
“Wat?”
“Er is nog een derde kind.”
Mijn hart stopte.
“Wat?”
Anna keek naar het meisje.
“De kinderen die jullie kennen zijn slechts de eerste twee.”
“Waar is het derde?”
“Onder deze kliniek.”
Sophie werd bleek.
“Wie is het?”
Anna gaf mij de sleutel.
“Dat moet je zelf ontdekken.”
“Waarom?”
“Omdat jouw vader ervoor heeft gezorgd dat niemand de identiteit van dat kind ooit kon achterhalen.”
De deur begon te trillen.
Iemand probeerde hem open te breken.
Anna fluisterde:
“Als ze binnenkomen, neem Elias en het meisje mee.”
“En jij?”
“Ik blijf.”
“Waarom?”
Anna keek naar Sophie.
“Omdat ik zes jaar geleden een fout heb gemaakt.”
Ze legde haar hand op Sophies wang.
“En nu moet ik die fout herstellen.”
De deur brak open.
Mannen stormden naar binnen.
Ik pakte Elias vast.
Sophie pakte het meisje.
Clara trok ons naar een verborgen doorgang.
Maar voordat we konden vluchten, hoorde ik een stem.
“Ethan!”
Ik keek om.
Een man stond tussen de gewapende mensen.
Mijn hart stopte.
Ik kende hem.
Hij was degene die mij jarenlang had geholpen.
Degene die ik vertrouwde.
Degene die mij altijd had verteld dat hij Horizon wilde vernietigen.
Darius.
Hij glimlachte.
“Je hebt eindelijk begrepen wie de echte vijand is.”
Ik keek hem aan.
“Jij?”
Hij schudde zijn hoofd.
“Nee.”
Hij wees naar Anna.
“Zij.”
Anna keek hem woedend aan.
“Je liegt.”
Darius glimlachte.
Toen keek hij naar mij.
“Vraag haar maar waarom jouw vader zeven jaar geleden werkelijk moest verdwijnen.”
Ik keek naar Anna.
Ze werd doodstil.
Darius zei:
“Vraag haar wie het derde kind heeft gedragen.”
Mijn hart bonsde.
Sophie keek naar haar moeder.
“Wie?”
Anna sloot haar ogen.
Toen fluisterde ze:
“Jij.”
Sophie verstijfde.
“Wat?”
Anna keek haar aan.
“Het derde kind…”
Ze wees naar de vloer onder ons.
“…werd zes jaar geleden uit jouw lichaam verwijderd.”
De kamer werd doodstil.
Ik keek naar Sophie.
“Maar jij hebt maar één kind gekregen.”
Anna schudde haar hoofd.
“Nee.”
Ze fluisterde:
“Je hebt drie kinderen gedragen.”
Op dat moment begon ergens diep onder de kliniek een alarmsirene te loeien.
En vanuit de verborgen kelder klonk een kinderstem.
Een meisje.
Ze huilde.
Toen riep ze één woord:
“Mama…”
Sophie liet de hand van het eerste meisje bijna los.
Want die stem…
kende ze.
Het was haar eigen stem.
