DEEL 8 — Selina was geen secretaresse… ze was degene die alles vanaf het begin had gepland
“Waarom heb je tegen je eigen vader gelogen?”
Selina's stem klonk rustig.
Veel te rustig.
Rowan stond bewegingloos naast me.
“Ik heb niet tegen hem gelogen.”
Selina glimlachte.
“Dat heb je wel.”
Mijn moeder kwam naar voren.
“Selina, stop hiermee.”
Selina keek haar aan.
“Je noemt me nog steeds Selina.”
“Dat is je naam.”
“Nee.”
Ze schudde haar hoofd.
“Dat is de naam die jullie mij hebben gegeven.”
Ik keek naar haar.
“Wie ben je dan?”
Ze keek me recht aan.
“Mijn echte naam is Elena Hart.”
Mijn hart sloeg over.
“Dezelfde achternaam als mijn biologische vader?”
Ze knikte.
“Zijn zus.”
Ik voelde een rilling.
“Dus jij bent…”
“Je tante.”
Niemand sprak.
Zelfs Rowan leek geschokt.
“Je hebt vier jaar naast mij gewerkt,” zei hij.
“Ja.”
“Waarom?”
“Omdat ik dichtbij genoeg wilde zijn om alles te zien.”
“Wat?”
“Wie er loog.”
Mijn moeder sloot haar ogen.
“Dit had nooit zo ver mogen komen.”
Elena lachte zacht.
“Maar dat is precies waar je fout zat.”
Ze keek naar mij.
“Je dacht dat je dochter beschermd was.”
“Dat was ze.”
“Nee.”
Elena wees naar mij.
“Ze werd gebruikt.”
Ik voelde mijn handen trillen.
“Door wie?”
“Door iedereen.”
Ze keek naar Rowan.
“Door hem.”
Naar mijn moeder.
“Door haar.”
En toen naar Peter.
“En door hem.”
Peter keek naar de grond.
Ik voelde woede opkomen.
“Waarom heeft niemand mij ooit de waarheid verteld?”
Elena antwoordde:
“Omdat jij de sleutel bent.”
“Dat heb ik al gehoord.”
“Nee.”
Ze kwam dichterbij.
“Je bent niet alleen de sleutel tot het geld.”
Ze pakte een klein apparaat.
“Je bent de sleutel tot de identiteit van alle zeven kinderen.”
“Hoe?”
“Het register is genetisch beveiligd.”
Ik keek naar mijn moeder.
“Je wist dit?”
Ze knikte langzaam.
“Ja.”
“En waarom heb je me nooit verteld dat ik onderdeel was van Project Eden?”
“Omdat ik wilde dat je een normaal leven had.”
Ik lachte bitter.
“Een normaal leven?”
Ik keek naar Rowan.
“Mijn man trouwde met mij als onderdeel van een plan.”
Naar Peter.
“Mijn vader hield mijn echte identiteit verborgen.”
Naar mijn moeder.
“Mijn biologische moeder liet mij geloven dat ze dood was.”
En toen naar Elena.
“En jij was vier jaar lang naast mijn man.”
Elena knikte.
“Ja.”
“Waarom?”
“Omdat ik wist dat Rowan op een dag verliefd op je zou worden.”
Rowan keek haar aan.
“Wat?”
“Je moest haar beschermen.”
“Ik deed dat.”
“Niet genoeg.”
Elena richtte het apparaat op hem.
“Je vader gaf je een opdracht.”
Rowan werd bleek.
“Dat is niet waar.”
“Hij zei dat je met haar moest trouwen.”
Mijn hart brak opnieuw.
“Is dat waar?”
Rowan keek mij aan.
Ik zag de waarheid in zijn gezicht voordat hij antwoordde.
“Ja.”
Ik deed een stap achteruit.
“Wanneer?”
“Voordat ik je ontmoette.”
“Dus onze eerste ontmoeting…”
“Was gepland.”
“Onze eerste date?”
“Ook.”
“Ons huwelijk?”
Hij zweeg.
Ik voelde tranen over mijn wangen lopen.
“Hoeveel ervan was echt?”
Hij kwam dichterbij.
“Alles wat ik daarna voelde.”
“Dat is niet genoeg.”
“Ik weet het.”
Elena onderbrak ons.
“Jullie hebben geen tijd voor dit.”
Ze wees naar de haven.
“De mensen van Project Eden komen eraan.”
Mijn moeder keek geschrokken.
“Hoeveel?”
“Te veel.”
Peter keek naar de zee.
“Dan moeten we gaan.”
Maar ik bleef staan.
“Ik ga nergens heen.”
Iedereen keek naar mij.
“Ik ben mijn hele leven verteld dat ik moest vluchten.”
Ik veegde mijn tranen weg.
“Niet meer.”
Ik keek naar Elena.
“Wat gebeurt er als ik het register open?”
Ze glimlachte.
“Dan komt de waarheid naar buiten.”
“En wat kost het?”
“Alles.”
Ik keek naar Rowan.
“Kun jij ermee leven?”
Hij knikte.
“Als jij het wilt.”
Ik haalde diep adem.
“Dan doen we het.”
Elena gaf me het apparaat.
Ik hield het in mijn hand.
Een klein scherm lichtte op.
IDENTITEIT BEVESTIGEN
Ik legde mijn duim erop.
Het scherm begon te tellen.
3…
Mijn moeder fluisterde:
“Wacht.”
2…
Ze pakte mijn arm.
“Als je dit activeert, kunnen ze alle bestanden zien.”
“Welke bestanden?”
“Ook die over jouw geboorte.”
“Dat wil ik.”
Ze keek me aan met tranen in haar ogen.
“Ook wie je biologische vader werkelijk is.”
Ik keek naar haar.
“Dat weet ik al.”
Ze schudde haar hoofd.
“Nee.”
Ik verstijfde.
“Wat bedoel je?”
Ze keek naar Peter.
Peter werd lijkbleek.
“Claire…”
“Ze moet het weten.”
Ik keek van de één naar de ander.
“Wat?”
Mijn moeder fluisterde:
“Je biologische vader is niet de man die hier vandaag tegenover je stond.”
Ik voelde mijn hele lichaam koud worden.
“Wat?”
Ze wees naar Peter.
“Het is…”
Een harde knal klonk.
Iedereen dook omlaag.
Het apparaat viel uit mijn hand.
Het scherm brak.
Toen ik opkeek, stond er iemand aan het einde van de haven.
Een man.
Ouder.
Grijs haar.
Een lange donkere jas.
Hij liep langzaam naar ons toe.
Peter keek naar hem en begon te trillen.
Mijn moeder fluisterde:
“Hij.”
Ik keek naar de onbekende man.
“Wie is dat?”
Peter antwoordde met een gebroken stem:
“Je echte vader.”
De man bleef op enkele meters afstand staan.
Hij keek naar mij.
Toen glimlachte hij.
“Eindelijk, Amelia.”
Mijn moeder begon te huilen.
Elena deed een stap achteruit.
En Rowan fluisterde slechts:
“Dat is onmogelijk…”
De man keek hem aan.
“Niet onmogelijk.”
Hij haalde een oude foto uit zijn jas.
Op de foto stond ik als baby.
In zijn armen.
Maar onder de foto stond een datum die mijn hele leven opnieuw zou veranderen.
Twee maanden vóór mijn officiële geboorte.
Ik keek naar de foto.
Toen naar mijn moeder.
“Hoe kan ik op deze foto staan…”
Mijn stem brak.
“…als ik toen nog niet geboren was?”
Niemand antwoordde.
De man glimlachte.
“Dat is precies de waarheid die ze je achttien jaar lang hebben verborgen.”
Hij stapte dichterbij.
“Je bent niet geboren toen ze je vertelden.”
Hij keek naar Rowan.
“Je bent veel eerder geboren.”
Toen klonk achter ons het geluid van tientallen auto's.
Project Eden was gearriveerd.
En ik wist ineens zeker:
het grootste geheim van mijn leven moest nog worden onthuld.
