DEEL 6 — DE VROUW DIE MIJN MOEDER AL DERTIG JAAR ACHTERVOLGDE
De telefoon gleed bijna uit mijn hand.
De vervormde stem was verdwenen.
Alleen de monotone pieptoon bleef over.
Inspecteur Laura De Vries pakte onmiddellijk mijn telefoon.
"Traceer dit nummer."
Een technisch rechercheur schudde na enkele seconden zijn hoofd.
"Prepaid. Via meerdere buitenlandse servers doorgeschakeld."
Laura vloekte zacht.
"Professioneel."
Ik keek naar Kevin.
Hij was lijkbleek geworden.
"Je weet wie dat was."
Hij knikte langzaam.
"Ik ken haar stem."
"Haar?"
Hij keek om zich heen alsof zelfs de muren meeluisterden.
"Wij noemden haar alleen Mevrouw Zwart."
De naam zei mij niets.
Victor daarentegen verstijfde.
"Dat kan niet."
Laura keek hem aan.
"Kent u haar?"
Victor haalde diep adem.
"Niemand kent haar echte naam."
Hij ging langzaam zitten.
"Maar dertig jaar geleden was er al iemand die op dezelfde manier mensen manipuleerde."
Frank keek hem geschrokken aan.
"Je bedoelt..."
Victor knikte.
"De vrouw die de familie Thompson kapot wilde maken."
Mijn hart bonsde.
"Waarom?"
Victor sloot zijn ogen.
"Omdat jouw grootvader haar ooit heeft verraden."
Helena keek verbaasd op.
"Dat stond nooit in de officiële dossiers."
"Nee."
Victor glimlachte bitter.
"Mary heeft ervoor gezorgd dat het nooit officieel werd."
Laura sloeg met haar hand op tafel.
"Genoeg geheimen."
"Vanaf nu wil ik alles horen."
Victor knikte langzaam.
"Vijfendertig jaar geleden waren jouw ouders en ik mede-eigenaar van een distributiebedrijf."
"Een heel gewoon familiebedrijf."
"Totdat een investeerder zich meldde."
"Een vrouw."
"Charmant."
"Intelligent."
"En meedogenloos."
"Ze probeerde het bedrijf over te nemen."
"Toen jouw grootvader weigerde, verdween er ineens geld."
"Contracten."
"Bewijs."
"Alles wees naar hem."
Ik slikte.
"Maar hij was onschuldig?"
Victor keek me aan.
"Volledig."
"Mary ontdekte uiteindelijk dat alle documenten waren vervalst."
"Vanaf dat moment werden jullie gevolgd."
Mijn hoofd duizzelde.
"Al die jaren?"
"Ja."
"Zelfs nadat jouw vader overleed."
Ik keek hem geschrokken aan.
"Wacht."
"Mijn vader..."
Victor keek naar de vloer.
"Zijn ongeluk was ook nooit helemaal opgehelderd."
De kamer werd doodstil.
Laura verbrak de stilte.
"Denkt u dat beide zaken met elkaar verbonden zijn?"
Victor antwoordde zonder aarzelen.
"Daar ben ik inmiddels van overtuigd."
Kevin begon ineens zenuwachtig te lachen.
"Jullie begrijpen het nog steeds niet."
Iedereen keek naar hem.
"Ik dacht altijd dat ik voor haar werkte."
Zijn lach sloeg om in tranen.
"Maar ik was net zo vervangbaar als ieder ander."
"Wat bedoel je?"
Kevin boog zich naar voren.
"Toen Mary bleef weigeren te tekenen..."
"...kreeg ik opdracht afstand te nemen."
"En daarna gebeurde het ongeluk."
Mijn maag draaide om.
"Wie gaf dat bevel?"
Hij sloot zijn ogen.
"Ik heb haar gezicht nooit gezien."
"Alleen berichten."
"En geld."
Victor keek hem ijskoud aan.
"Hoeveel kreeg je?"
Kevin fluisterde:
"Vijfhonderdduizend euro."
Ik voelde mijn bloed koken.
"Je verkocht mijn moeder voor geld?"
Hij begon te huilen.
"Ik dacht niet dat ze echt zover zouden gaan."
Ik stond op.
"Nee."
"Jij dacht alleen aan jezelf."
Op dat moment stormde een agent de verhoorkamer binnen.
"Inspecteur!"
Laura draaide zich om.
"Wat nu weer?"
"We hebben iets gevonden in het restaurant."
"Wat?"
"Tijdens het onderzoek van de verborgen kelder ontdekten we achter een muur nog een tweede ruimte."
Victor keek geschrokken op.
"Een tweede ruimte?"
Frank schudde onmiddellijk zijn hoofd.
"Daar wist zelfs Mary niets van."
Twintig minuten later stonden we opnieuw in het restaurant.
Forensische experts hadden een deel van de oude bakstenen muur verwijderd.
Daarachter liep een smalle gang.
Aan het einde bevond zich een zware stalen deur.
Deze keer zat er geen sleutelgat op.
Alleen een koperen plaat.
Daarop stonden zes woorden gegraveerd.
"Alle waarheid heeft een laatste prijs."
Onder de tekst zat een kleine uitsparing.
Precies zo groot...
als de oude roestige sleutel.
Ik keek naar de sleutel in mijn hand.
Victor legde zijn hand op mijn schouder.
"Mary heeft deze deur nooit geopend."
"Hoe weet u dat?"
"Omdat zij mij ooit vertelde dat sommige geheimen beter begraven konden blijven."
Laura keek mij aan.
"Emily."
"Dit is uw beslissing."
Ik keek naar Hannah, die veilig bij Helena zat te tekenen in een kleurboek.
Ik dacht aan mijn moeder.
Aan mijn vader.
Aan alle leugens.
Aan de brief.
Aan Kevin.
Langzaam stak ik de sleutel in de uitsparing.
Hij gleed moeiteloos naar binnen.
Met een zwaar metalen geluid begon de deur langzaam open te schuiven.
Een koude luchtstroom blies ons tegemoet.
De zaklampen verlichtten een kleine betonnen kamer.
In het midden stond slechts één voorwerp.
Een oude houten kinderwieg.
En daarin...
lag geen baby.
Maar een vergeeld dossier met daarop in grote zwarte letters:
"PROJECT HANNAH."
Mijn hart leek stil te staan.
Ik keek instinctief naar mijn vijfjarige dochter.
Nee...
Dat kon niet.
Dat dossier droeg de naam van mijn dochter.
Maar het was gedateerd...
zes jaar vóór haar geboorte.
