DEEL 5 — DE LAATSTE BRIEF VAN MIJN MOEDER
"Waar is Hannah?"
Mijn schreeuw galmde door het restaurant.
Ik rende langs de omgevallen stoelen en het gebroken glas.
Toen hoorde ik een zacht snikken.
"Achter de toonbank!" riep Frank.
Ik vloog erheen.
Hannah zat ineengedoken met haar armen om haar knieën.
Zodra ze mij zag, sprong ze overeind.
"Mama!"
Ik sloot haar zo stevig in mijn armen dat ze nauwelijks nog kon ademhalen.
"Het is goed... mama is hier."
Pas toen durfde ik weer om me heen te kijken.
Kevin was verdwenen.
Twee van de mannen in zwarte pakken ook.
Maar Victor stond nog steeds midden in de eetzaal.
Zijn blik bleef op Kevins telefoon gericht.
Inspecteur Laura De Vries pakte het toestel voorzichtig op.
"Niemand raakt dit aan."
Een forensisch medewerker stopte het direct in een bewijszak.
Laura keek vervolgens naar Victor.
"Wie zijn die mannen werkelijk?"
Victor antwoordde zonder aarzelen.
"Projectontwikkelaars zijn ze nooit geweest."
Iedereen zweeg.
"Ze vormen een crimineel netwerk dat leegstaande panden opkoopt, documenten vervalst en eigenaren onder druk zet om strategische grond af te staan."
Mijn maag draaide om.
"En Kevin werkte voor hen?"
Victor knikte.
"Niet als leider."
Hij keek naar de open voordeur.
"Als pion."
Laura draaide zich naar haar collega's.
"Zet alle uitgangen af. Niemand verlaat de stad."
De agenten renden naar buiten.
Intussen keek Helena, de notaris, nog steeds naar de documenten die uit de kluis waren gehaald.
"Emily..."
Ze haalde een dunne, verzegelde envelop uit de map.
"Deze zat verborgen achter het testament."
Op de voorkant stond opnieuw het handschrift van mijn moeder.
'Mijn laatste brief aan mijn dochter.'
Mijn handen trilden terwijl ik het zegel verbrak.
Ik begon hardop te lezen.
