DEEL 4 — HET GEHEIM ONDER HET RESTAURANT
De straat viel stil.
Zelfs de regen leek zachter te worden.
Zes zwarte SUV's stonden als een muur voor het restaurant. De mannen die uitstapten droegen donkere pakken, maar ze zagen er niet uit als gewone zakenlieden. Hun bewegingen waren te beheerst. Te professioneel.
De leider, een lange man met zilvergrijs haar, liep langzaam naar de ingang.
Kevin begon zichtbaar te zweten.
"Victor..." fluisterde hij.
De man bleef op twee meter afstand staan.
"Je vertelde mij dat Mary de eigendomspapieren al had getekend."
Kevin slikte.
"Dat... dat was bijna gelukt."
"Bijna?"
Victor glimlachte, maar zijn ogen bleven ijskoud.
"Ik investeer geen miljoenen in 'bijna'."
Brenda probeerde zich ermee te bemoeien.
"Luister, er is een misverstand..."
Victor stak slechts één vinger op.
Ze viel onmiddellijk stil.
Hij draaide zich naar mij.
"Mevrouw Emily Thompson?"
Ik knikte voorzichtig.
"Mijn excuses voor deze situatie."
Zijn beleefdheid maakte me alleen maar achterdochtiger.
"Kent u mijn moeder?"
Victor zuchtte.
"Beter dan u denkt."
Nog voordat hij verder kon spreken, stapten twee politieagenten het restaurant binnen.
"Niemand verlaat het gebouw," zei inspecteur Laura De Vries. "We onderzoeken de dood van Mary Thompson opnieuw."
Kevin keek geschrokken op.
"Opnieuw?"
Laura haalde een map tevoorschijn.
"Vanmorgen heeft de verkeersongevallenanalyse nieuwe camerabeelden ontvangen."
Mijn hart bonsde.
"Welke beelden?"
"Een beveiligingscamera van een apotheek, tweehonderd meter van de plaats van het ongeluk."
Iedereen keek haar aan.
"Daarop is te zien dat Mary niet zomaar werd aangereden."
Mijn adem stokte.
"Wat bedoelt u?"
Laura legde een foto op tafel.
Een zwarte bestelwagen.
Zonder kentekenplaten.
"Deze wagen reed eerst langzaam achter uw moeder."
Ze legde een tweede foto neer.
"Daarna versnelde hij plotseling."
Mijn benen voelden slap.
"Nee..."
"De bestuurder reed niet weg uit paniek."
Ze keek Kevin strak aan.
"Hij wachtte twintig seconden."
"Waarom?"
"Omdat hij met iemand aan het telefoneren was."
Het restaurant werd doodstil.
Laura legde vervolgens de telefoonregistraties op tafel.
"Dat gesprek duurde negentien seconden."
Mijn vingers trilden.
"Met wie belde hij?"
Laura keek naar Kevin.
"Met uw echtgenoot."
Brenda begon te schreeuwen.
"Dat bewijst helemaal niets!"
Maar Victor keek Kevin aan alsof hij hem nog nooit had gezien.
"Je hebt mij verteld dat het ongeluk spontaan gebeurde."
Kevin zweeg.
Victor's stem werd harder.
"Heb je tegen míj gelogen?"
Kevin deed een stap achteruit.
"Victor, luister..."
"Nee."
Voor het eerst verloor Victor zijn kalmte.
"Jij hebt mij gebruikt."
Ik begreep er niets meer van.
"Wie bent u eigenlijk?"
Victor keek mij lang aan.
Toen haalde hij langzaam een oude leren portefeuille uit zijn binnenzak.
Daaruit haalde hij een vergeelde foto.
Op de foto stonden drie jonge mensen voor hetzelfde restaurant.
Mijn moeder.
Een jonge Victor.
En...
mijn vader.
Ik voelde mijn adem wegvallen.
"Papa..."
Victor knikte langzaam.
"Wij waren ooit beste vrienden."
Mijn wereld begon opnieuw te draaien.
"Maar mijn vader is gestorven toen ik zes was."
"Dat klopt."
Victor keek naar de vloer.
"En vanaf die dag heb ik Mary beloofd dat ik altijd een oogje op jullie zou houden."
Brenda lachte schamper.
"Wat een prachtig verhaal."
Victor negeerde haar volledig.
Hij keek naar het restaurant.
"Mary heeft mij jarenlang geweigerd iets te vertellen."
"Waarom?"
"Omdat ze dacht dat ze Kevin alleen aankon."
Zijn stem brak even.
"Daar had ze ongelijk in."
Frank kwam langzaam dichterbij.
"Victor..."
Victor knikte.
"Het is tijd."
Frank liep naar de oude stenen haard in de eetzaal.
Hij tilde een zware gietijzeren plaat op.
Daaronder zat een kleine metalen ring.
Hij trok eraan.
Met een diep dreunend geluid schoof een deel van de vloer langzaam opzij.
Iedereen verstijfde.
Onder het restaurant bevond zich een verborgen trap.
Brenda deed een stap achteruit.
"Wat... wat is dat?"
Frank keek mij aan.
"Zelfs Kevin wist niet dat deze bestond."
Victor pakte een zaklamp.
"Mary wilde dat alleen Emily dit ooit zou zien."
Samen daalden we voorzichtig de trap af.
De ruimte onder het restaurant was groter dan ik ooit had kunnen vermoeden.
Oude wijnrekken.
Archiefkasten.
Stalen rekken vol dozen.
Aan het einde van de kelder stond een zware stalen deur.
Boven de deur hing een houten bord.
THOMPSON FAMILIEARCHIEF – 1958
Mijn handen begonnen opnieuw te trillen.
Victor draaide de deur open.
Binnen stonden tientallen ordners.
Maar mijn aandacht ging onmiddellijk naar één grote maquette op de tafel.
Het was een compleet bouwplan van de hele wijk.
Met rode lijnen.
Blauwe markeringen.
En precies onder het restaurant...
een groot ondergronds netwerk van tunnels.
Ik keek Victor verbaasd aan.
"Wat is dit?"
Hij antwoordde zacht:
"De echte reden waarom iedereen dit restaurant wil hebben."
"Niet vanwege de grondwaarde?"
Hij schudde zijn hoofd.
"Nee."
Hij wees naar de tunnels.
"Onder deze wijk ligt een vergeten netwerk dat tijdens de oorlog werd aangelegd."
Mijn hart bonsde.
"Waarom is dat belangrijk?"
Victor wees naar een rood kruis op de kaart.
"Omdat één tunnel rechtstreeks uitkomt onder het nieuwe commerciële centrum."
Ik begreep het nog steeds niet.
Laura De Vries wel.
Haar gezicht werd plotseling ernstig.
"Dat betekent..."
Victor knikte.
"Wie eigenaar is van dit restaurant, bezit ook de enige legale toegang tot dat ondergrondse netwerk."
Op datzelfde moment klonk boven ons een harde knal.
BAM!
Daarna nog één.
BAM!
Laura greep onmiddellijk naar haar dienstwapen.
"Dat waren schoten."
Mijn hart sloeg over.
"Hannah..."
Ik draaide me om en rende de trap op.
Maar nog voordat ik de eetzaal bereikte, hoorde ik Brenda gillen.
En Kevins stem...
verdween plotseling midden in een schreeuw.
Toen ik boven kwam, stond de voordeur wagenwijd open.
Kevin was verdwenen.
En op de vloer lag slechts één ding.
Zijn mobiele telefoon.
Op het scherm verscheen een nieuw bericht.
"Je bent te laat. Nu is het onze beurt."
