DEEL 4 — MIJN MOEDER WACHTTE AL OP MIJ
Het verlaten magazijn lag aan de rand van de stad.
Er was bijna geen licht.
Geen auto's.
Geen mensen.
Alleen een koude wind die door de kapotte ramen naar binnen kwam.
Eva wilde met me meegaan.
“Je gaat niet alleen.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Het bericht zei dat ik alleen moest komen.”
“Dat kan precies zijn wat ze willen.”
“Ik weet het.”
Ik keek naar de oude sleutel in mijn hand.
“Maar ik moet weten of mijn moeder leeft.”
Eva zuchtte.
“Dan blijf ik buiten. Als je binnen tien minuten niet terugkomt, bel ik de politie.”
Ik knikte.
“Afgesproken.”
Ik stapte het magazijn binnen.
Mijn hart bonsde.
“Hallo?”
Geen antwoord.
Ik liep verder.
Toen hoorde ik een deur achter me dichtvallen.
Ik draaide me om.
Niemand.
Mijn ademhaling versnelde.
“Wie is daar?”
Een licht ging aan.
En toen zag ik haar.
Een vrouw stond aan de andere kant van de ruimte.
Donkere jas.
Grijs haar.
Een gezicht dat ik uit duizenden zou herkennen.
Mijn moeder.
Ik kon niets zeggen.
Zij ook niet.
Toen liep ze langzaam naar me toe.
“Sophie…”
Mijn knieën werden slap.
“Mam?”
Ze sloeg haar hand voor haar mond.
“Mijn meisje.”
Ik rende naar haar toe.
We omhelsden elkaar.
Twaalf jaar.
Twaalf jaar waarin ik had gedacht dat ze mij had verlaten.
Maar ze leefde.
“Waarom?”
Ik huilde.
“Waarom heb je me nooit verteld dat je leefde?”
Ze hield mijn gezicht vast.
“Omdat ik je probeerde te beschermen.”
“Tegen wie?”
Ze keek achter me.
“Lucas.”
Mijn hart sloeg over.
“Hij wist dat je leefde?”
“Niet meteen.”
“Maar later?”
Ze knikte.
“Toen je met hem trouwde, wist ik dat ik een fout had gemaakt.”
“Welke fout?”
“Dat ik je niet had verteld wie hij werkelijk was.”
Ik voelde woede opkomen.
“Waarom niet?”
“Omdat ik bang was.”
“Voor hem?”
“Voor iedereen.”
Ze haalde diep adem.
“Lucas werkte vroeger voor jouw vader.”
Ik verstijfde.
“Mijn vader?”
“Ja.”
“Maar mijn vader vertrouwde hem.”
“Dat dacht hij.”
Ze keek naar mij.
“Lucas werd aangesteld om de financiële administratie van het bedrijf te controleren.”
“En?”
“Hij ontdekte dat je vader geld had verborgen.”
“Waar?”
“Rekening 7841.”
Mijn hart sloeg sneller.
“Wat zit daar?”
“Niet alleen geld.”
Ze keek om zich heen.
“Bewijs.”
“Waarvan?”
“Dat Lucas en Marianne jarenlang geld hebben gestolen.”
Ik kon nauwelijks ademen.
“Hoeveel?”
“Miljoenen.”
“Waarom hebben ze mij niet gewoon vermoord?”
Mijn moeder keek me recht aan.
“Omdat jij de enige wettelijke eigenaar bent van een deel van het vermogen.”
“En als ik sterf?”
“Dan gaat een deel naar jouw erfgenamen.”
Ik dacht onmiddellijk aan mezelf.
Toen aan mijn toekomst.
“Maar ik heb geen kinderen.”
Mijn moeder zweeg.
Ik keek haar aan.
“Wat?”
Ze slikte.
“Dat is niet waar.”
Mijn hart stopte.
“Wat bedoel je?”
Ze haalde een oude envelop uit haar tas.
“Je hebt een dochter.”
Ik staarde haar aan.
“Dat is onmogelijk.”
“Ze is geboren toen je achttien was.”
Mijn hoofd tolde.
“Ik herinner me niets.”
“Dat komt omdat Lucas ervoor heeft gezorgd dat je niets wist.”
“Wat heeft hij gedaan?”
Mijn moeder begon te huilen.
“Hij heeft je dochter laten verdwijnen.”
De wereld leek stil te staan.
“Waar is ze?”
“Ik weet het niet.”
“Wat bedoel je?”
“Lucas liet haar na de geboorte adopteren.”
Ik voelde alsof iemand mijn borstkas openrukte.
“Mijn dochter…”
“Ze leeft.”
“Waar?”
“Dat probeer ik al jaren te achterhalen.”
Toen hoorde ik een geluid achter ons.
Een auto.
Mijn moeder verstijfde.
“Ze hebben ons gevonden.”
Ik pakte haar hand.
“Wie?”
Ze keek naar de deur.
“Lucas.”
Op dat moment ging het licht uit.
Een deur sloeg open.
Stemmen klonken in het donker.
“Zoek ze!”
Mijn moeder trok me achter een muur.
Ik hield mijn adem in.
Voetstappen kwamen dichterbij.
Toen hoorde ik een stem die ik onmiddellijk herkende.
Lucas.
“Sophie!”
Ik bleef stil.
“Je kunt niet eeuwig wegrennen.”
Mijn moeder fluisterde:
“Hij mag niet weten dat ik je de waarheid heb verteld.”
Ik keek haar aan.
“Waarom?”
“Omdat hij dan alles zal doen om je te laten zwijgen.”
De voetstappen kwamen dichterbij.
Toen hoorde ik een tweede stem.
Marianne.
“Ze moet hier zijn.”
Ik keek naar mijn moeder.
“Er is een uitgang?”
Ze knikte.
“Achter het magazijn.”
We begonnen langzaam te bewegen.
Maar toen viel er iets op de grond.
Een metalen doos.
Het geluid galmde door de ruimte.
Lucas riep:
“Daar!”
We begonnen te rennen.
Mijn moeder opende een oude deur.
We kwamen in een smalle gang terecht.
Maar aan het einde stond iemand.
Ik stopte abrupt.
Thomas Vermeer.
Hij keek naar mij.
“Niet bang zijn.”
Ik keek achter me.
Lucas kwam dichterbij.
Thomas keek hem aan.
“Je bent te laat.”
Lucas trok zijn pistool.
Mijn moeder greep mijn arm.
“Sophie, rennen!”
Maar ik kon niet bewegen.
Thomas stapte naar voren.
“Ik heb iets voor je.”
Hij haalde een foto uit zijn jas.
Ik pakte hem aan.
Op de foto stond een klein meisje.
Misschien vijf of zes jaar oud.
Donker haar.
Grote ogen.
Ik keek naar mijn moeder.
Ze begon te huilen.
“Dat is zij.”
Mijn hart brak.
“Mijn dochter?”
Ze knikte.
“Ja.”
Ik keek opnieuw naar de foto.
Op de achterkant stond één naam.
Amélie.
En daaronder:
Ze woont bij Lucas' familie.
Ik keek naar Lucas.
Hij glimlachte.
“Je hebt haar eindelijk gevonden.”
Ik voelde mijn hele lichaam verstijven.
“Waar is ze?”
Lucas richtte zijn wapen op Thomas.
“Dat hangt ervan af.”
“Waar is mijn dochter?”
Hij keek me recht aan.
“Als je de documenten tekent…”
Hij glimlachte.
“…breng ik je naar haar toe.”
Mijn moeder schudde haar hoofd.
“Doe het niet!”
Maar ik wist één ding zeker.
Als mijn dochter werkelijk nog leefde…
zou ik alles doen om haar terug te krijgen.
Zelfs als dat betekende dat ik moest doen alsof ik Lucas opnieuw vertrouwde.
Ik keek hem aan.
“Goed.”
Hij glimlachte.
“Ik teken.”
Maar in mijn hoofd had ik al een ander plan.
Want Thomas had mij net heimelijk een tweede foto gegeven.
En op die foto stond niet alleen Amélie.
Er stond ook een adres.
Het huis waar Lucas haar verborgen hield.
